دیروز یه لاته درست کردم که واقعن جلوش تعظیم کردم چون دو برابر این امروزیه خامه داشتT-T (بابا فکر کرد مخم تاب برداشته)
لذت های زندگی.

واقعن می‌خواستم بیخیال بشم و این رو اینجا نفرستم ولی به جیزز قسم، فقط نگاش کن یتینسننینی

آبسسد. ادیکتد.

صبح یه خروس داشت تو کوچه پیاده‌روی می‌کرد.

خیلی عجیب بود.

چون داشتم ازش تو جورنالم می‌نوشتم :>
بیاید پل والری بخونیم!
#books

بیایید در گوشتون یه‌چیزی بگم:

راز این که فیله مرغ خشک نشه موقع پخت:
۱. ضخامت فیله مهمه، ضخامت زیاد باشه اوکیه ولی حتما با گوشت‌کوب یکم له و لورده‌ش کنید که پهن بشه.( برای این که داخلش مغز پخت بشه قبل از این که بیرون جزغاله بشه!)
2. حرارت مهمه! روی حرارت ملایم بپزید.
3. روغن زیتون به اندازه کافی و گاهی حتی بیشتر از کافی بریزید تا بافت فیله نرم بمونه :)

درس زندگیه بچه‌ها. به نظرم حتی این مهارت ارزش نوشته شدن تو رزومه رو هم داره.

مین‌وایل این یادتون نره.

So... do what you want to do, you pathetic. I just let you go.

دیگه زیر پتو قایم شدن جواب‌گو نیست، باید به پتو تبدیل بشم.

دلم می‌خواد روی بدنه فلزی بطری قهوه‌ام شعر بنویسم ولی چه فایده که پاک می‌شه.
شاید، یه شعر رو انتخاب کنم و با ماژیک پاک‌نشو(!) روش بنویسم که تا ابد بمونه.
از فروغ شاید. فاضل نظری؟ اتوود؟ احمدرضا احمدی؟ از ترانه‌های آزناووار؟ پل والری؟ آلن پو؟ ویتمن؟
کمک.

بعد مامان خودم و بطری‌ام رو از خونه پرت می‌کنه بیرون، ولی اشکال نداره، اینطوری زندگیم از دیروز رمانتیک‌تر و سانتی‌مانتال‌تره. می‌ارزه.

O me! O life! of the questions of these recurring,
Of the endless trains of the faithless, of cities fill’d with the foolish,
Of myself forever reproaching myself, (for who more foolish than I, and who more faithless?)
Of eyes that vainly crave the light, of the objects mean, of the struggle ever renew’d,
Of the poor results of all, of the plodding and sordid crowds I see around me,
Of the empty and useless years of the rest, with the rest me intertwined,
The question, O me! so sad, recurring—What good amid these, O me, O life?
Answer.
That you are here—that life exists and identity,
That the powerful play goes on, and you may contribute a verse.

- Walt Whitman

عه داره بارون میاد!