بد و خوب بودنم، درست و اشتباه بودنم، هیچ ارزشی نداره وقتی تهش قراره با خودم تنها بمونم. وقتی دقیقن همین رو میخوام، همه‌چیز پوچ میشه و رنگ میبازه.

انقدر روزهام شلوغن، وقت نمی‌کنم "فکر و خیال" کنم. خداروشکر.

یادتونه اول کتاب‌هام شعر می‌نوشتم؟ از این به بعد فوش ناموس می‌نویسم.

چرا تو تاریکی اتاق عینک می‌زنم؟

چیکار کنم بفهمه حالم بده؟
اگه سوال می‌پرسید، کی؟ باید بگم نمی‌دونم، اح اح اح.

حتی بلد نیستم بامزه باشم. خودم رو از تخت پرت می‌کنم پایین.

توجه شما رو جلب می‌کنم به مباحثه‌‌ی نفس‌گیرانه‌ی اسلاوی ژیژک و جردن پیترسون: کاپیتالیسم در برابر مارکسیسم! ۲ ساعت و ۳۸ دقیقه‌ی جذاب، جذاب‌تر از هر ۹۰ دقیقه‌ای که می‌تونه صرف تماشا کردن فوتبال بشه. مدت‌ها بود که هیچ چیزی اینطوری سرگرمم نکرده بود. ببینیدش :)))

https://youtu.be/qsHJ3LvUWTs?si=iOChAg4fwTkkmzGf

بی‌خیال بیاید پیشو‌های محله‌مون رو نشونتون بدم.

خیلی خب... دارم میرم خونه بالاخره.
امتحانم اون‌طور که می‌خواستم نشد. تو سالن مطالعه درس خوندم، نهار خوردم و رفتم آزمایشگاه و دوباره تشریح موش انجام دادم. این ‌دفعه با دختر شیرازی بودم ♡~♡

فردا صبح یه ارائه سنگین دارم، ظهر هم امتحان پایان‌ترم.
و اصلن هیچ ایده‌ای ندارم چرا دارم اینارو می‌نویسم.
نه! درواقع می‌دونم.
گاهی با خودم میگم کاش یکی بود تلاش‌هام رو می‌دید، لطفن شما ببینید :)
#about_day

اولین درخت، سبز سبز سبز.