گور بابای زندگی. فیلم و نودل نیاز دارم تا حالم خوب بشه.
بعد درس میخونم تا فردا صبح.

بارون میاد🥂

آشفتگی.

واقعن دارم به بحث cancer و کارهایی که تو بیوتک میشه براش انجام داد علاقه‌مند میشم.
شاید به خاطر دیدن درد و رنجش به شکل خیلی واقعی باشه. نمیدونم.
فقط میخوام تاثیرگذار باشم. میخوام یه کمکی بکنم.
باید به خودم وقت بدم و ببینم تو چه کاری بهترم.

بد و خوب بودنم، درست و اشتباه بودنم، هیچ ارزشی نداره وقتی تهش قراره با خودم تنها بمونم. وقتی دقیقن همین رو میخوام، همه‌چیز پوچ میشه و رنگ میبازه.

انقدر روزهام شلوغن، وقت نمی‌کنم "فکر و خیال" کنم. خداروشکر.

یادتونه اول کتاب‌هام شعر می‌نوشتم؟ از این به بعد فوش ناموس می‌نویسم.

چرا تو تاریکی اتاق عینک می‌زنم؟

چیکار کنم بفهمه حالم بده؟
اگه سوال می‌پرسید، کی؟ باید بگم نمی‌دونم، اح اح اح.

حتی بلد نیستم بامزه باشم. خودم رو از تخت پرت می‌کنم پایین.

توجه شما رو جلب می‌کنم به مباحثه‌‌ی نفس‌گیرانه‌ی اسلاوی ژیژک و جردن پیترسون: کاپیتالیسم در برابر مارکسیسم! ۲ ساعت و ۳۸ دقیقه‌ی جذاب، جذاب‌تر از هر ۹۰ دقیقه‌ای که می‌تونه صرف تماشا کردن فوتبال بشه. مدت‌ها بود که هیچ چیزی اینطوری سرگرمم نکرده بود. ببینیدش :)))

https://youtu.be/qsHJ3LvUWTs?si=iOChAg4fwTkkmzGf

بی‌خیال بیاید پیشو‌های محله‌مون رو نشونتون بدم.