Oh lord, won't you save me
Save me from myself

چقدر همه‌چیز حوصله‌سربر، مریض، کند، کج، بی‌محتوا و پوچ شده.

ساعت پنج و نیم کلاس داشتم ولی الان با یه بطری آب‌جوش نشستم تو اتوبوس، ته ذهنم دارم به کتاب اخوان، گوشه کتابخونه فکر می‌کنم.
کل بدن کوفتیم درد می‌کنه و صدام رو از دست دادم. دو روزه با ایما و اشاره با بقیه ارتباط برقرار می‌کنم...
مریض و کج نیست؟!

تنهایی رفتم دکتر و سرم زدم. adulthood ایز دت یو؟

قورباغه! قور قور!

پرنسس و پرنس چارمینگ :*

قلبش وقتی از بدنش خارج شد، همچنان می‌تپید.
*به خاطر این که خواب زمستونی دارن، قلبشون اتوماته! تا چند دقیقه بعد از مرگ همچنان کار می‌کنه.

وقت استراحت، ادبیات فرانسه و قهوه‌ست🧸

دانشگاه نرفتم خوابیدم تا الان.
* احساس گناه؟! نه.

گور بابای زندگی. فیلم و نودل نیاز دارم تا حالم خوب بشه.
بعد درس میخونم تا فردا صبح.

بارون میاد🥂

آشفتگی.

واقعن دارم به بحث cancer و کارهایی که تو بیوتک میشه براش انجام داد علاقه‌مند میشم.
شاید به خاطر دیدن درد و رنجش به شکل خیلی واقعی باشه. نمیدونم.
فقط میخوام تاثیرگذار باشم. میخوام یه کمکی بکنم.
باید به خودم وقت بدم و ببینم تو چه کاری بهترم.

بد و خوب بودنم، درست و اشتباه بودنم، هیچ ارزشی نداره وقتی تهش قراره با خودم تنها بمونم. وقتی دقیقن همین رو میخوام، همه‌چیز پوچ میشه و رنگ میبازه.

انقدر روزهام شلوغن، وقت نمی‌کنم "فکر و خیال" کنم. خداروشکر.

یادتونه اول کتاب‌هام شعر می‌نوشتم؟ از این به بعد فوش ناموس می‌نویسم.

چرا تو تاریکی اتاق عینک می‌زنم؟

چیکار کنم بفهمه حالم بده؟
اگه سوال می‌پرسید، کی؟ باید بگم نمی‌دونم، اح اح اح.

حتی بلد نیستم بامزه باشم. خودم رو از تخت پرت می‌کنم پایین.