شکلات درست کردم، بارون میاد و دلم می‌خواد درس بخونم!
تینا می‌گه وقتی صدای رعد و برق میاد قیافم شبیه پیشویی می‌شه که دارن کله‌شو ناز می‌کنن:))))
اینطوری تصور کردن قیافه به شدت جدی همیشگیم جالبه!
#about_day

:'))

حالم خوب نیست.

زندگی زیباست. جدن زیباست. امروز با همه خستگیش قشنگه.
#about_day

این قراره طولانی باشه.
باورم نمی‌شه از شنبه هفته دیگه باید برم دانشگاه و وارد یه دنیای جدید، با آدم‌های جدید می‌شم.
راستش امروز خیلی خوب بود، چون همه کارها رو خودم انجام دادم، با آدم‌ها حرف زدم، خندیدم، خودکار قرض دادم و مثل همیشه نرفتم تو لاکم.
متفاوت بودم و ازش لذت بردم.
(الان آدم ببینم جیغ میزنم در می‌رم، ولی خب نکته رو دریافت کنید😂)
هم رشته‌ای‌ها رو دیدم!
دانشگاه هم جو بامزه‌ و خوبی داشت و مسئول‌هاشم خیلی مهربون و صبور بودن. یکیشون کلی درمورد دخترش باهام درد و دل کردم و بعد هم سریع کارم رو راه انداخت :)))
تنها جایی که حضور بابا مفید واقع شد وقتی بود که برای مدت طولانی غیب شده بود و یهو با قهوه برگشت :) داشتم جان به جان‌آفرین تسلیم می‌کردم اون آخر‌ها.
سال بالایی‌ها عجیب نگاه میکردن و حس جالبی داشت، مهربون بودن. دختر و پسر ماشالا، فتبارک‌الله... به به خلاصه، راضی‌ام.
برای کلاس‌ها و مخصوصن واحدهای عملی آزمایشگاه ذوق دارم. همه‌چیز خیلی گوگولیه در عین حال که می‌دونم قراره پاره بشم و لزومن شبیه تصوراتم نیست.
دیگه... همین خسته شدم، زیاد حرف زدم. روز اول دانشگاه! هورا.

Instead of resisting to changes, surrender. Let life be with you, not against you. If you think ‘My life will be upside down’ don’t worry. How do you know down is not better than upside?

- Shams of Tabriz

روز کرختی بود. ولی با صدای بارون کتاب خوندم و سریال ژاپنی دیدم. خوشحال بودم.
الان هم میخوام تست فرانسوی درست کنم، با مامان هانیبال ببینیم.
دارم کم کم خودم رو به درس عادت میدم باز.
پاییز فصل عجیبیه.
#about_day

قبلن آدم‌ها از نزدیک حماقتشون رو نشون میدادن، حالا پشت کلمات و دانش اشتباه قایم شدن و این حماقت رو به اشکال مختلف با اینترنت منتشر میکنن. مثل یه بیماری وحشتناک داره شیوع پیدا میکنه. حالم به هم می‌خوره.

غرم میاد. الان برای همه چیز یه غر حاضر و آماده دارم. ولی هیچ راهکاری ندارم^^
کار مفید‌تر اینه که گوشی رو بذارم کنار، کیسه آب گرمم رو بغل کنم و بخوابم. فردا یه کوه کار دارم.
Ugh.

chaque fois que j'avance , j'entends toutes ces voix ,tu vas te planter t'y'arriveras pas,
comme si tu pouvais gagner de l'argent,
en faisant ce que t'aime simplement , j'essaie, j'essaie, j'essaie de ne pas trop laisser goûter, je sais ce que j'ai au fond de moi , ça il ne le me voleront pas!

این اولین موزیک فرانسوی که میتونم بیشتر از ۵۰ درصدش رو باهاش بخونم و بفهمم چی میگه :)
متنش هم قشنگه واقعن.

میخواستم سرم رو بندازم پایین برم دانشگاه و برگردم، مثل همیشه تنهایی رو ترجیح بدم به آدم‌ها و حواشی مرتبط بهشون.
که یادم افتاد رشته‌ام نیاز داره به کانکت شدن به آدم‌ها برای داشتن فرصت بیشتر در آینده. یعنی هی رفت و آمد از این دانشگاه به اون‌یکی و دوره و کارآموزی و وبینار و هزار و یک چیز دیگه.
حالا گیر کردم تو دوراهی، راحت امروز یا راحت فردا؟!
سختی مسیر رو هم باید تحمل کرد دیگه. فقط کاش انقدر مردم‌گریز نبودم.

به دوران پارت درسی گذاشتن و شب‌ها خوابیدن (واقعن) وارد شدم :)

تن‌های تنهایی.