وقتی می‌رم تو اینستاگرام تقریبا از کل ۸۰ میلیون جمعیت ایران، نا‌امید و متنفر میشم.
از سطح فرهنگ و سواد این کشور. دلم میسوزه برای آدم‌های متفاوت‌‌. کاش خودشون رو نجات بدن از این کثافت و نادونی.

خیلی خوشحالم!
میرقصم، اونیگیری و پاستا درست میکنم.
چه جمعه قشنگیه :')

اولین اونیگیری عمرم!°•☆•°
عالی شده بود.
یه دفترچه برای رسپی هایی که امتحان میکنم دارم و قراره برم با افتخار نقاشی‌های غذای جدید رو بکشم^^
ظرف‌‌هارو شستم. آزمون جامع زدم. ورزش کردم.
الان هم اتاق رو جمع میکنم و ۶ ساعت دیگه از برنامه‌ام مونده ‌که باید بخونم!
#about_day

امشب مثل قدیما نشستم به مقاله خوندن و نوت برداشتن.
از ادبیات و هنر تا جنگ جهانی اول.
یکم هم زیست‌شناسی، یه مقاله قدیمی ولی جالب.
کاش می‌شد همین طوری یاد گرفت، درباره همه چیزِ این دنیا، بدون این که گوشه ذهنت آینده، شغل، پول و مهاجرت مثل چراغ خطر چشمک بزنن.

ولی همین لحظه‌های کوتاه قلبم رو سبز نگه می‌دارن!

کاش اونقدر که بقیه بهم ایمان دارن و فکر میکنن کار درست رو انجام میدم، خودمم به خودم ایمان داشتم.
آدمی که به خودش اعتماد نمی‌کنه، یه دنیا هم بیان تاییدش کنن بازم چیزی براش تغییر نمیکنه‌.
همیشه به چشم خودم شکست خورده و نا‌امید کننده ام.

اگه یه وقت خدای نکرده، زبونم لال، پشت هفت کوه سیاه، بچه ای داشتم، مهم‌ترین چیزی که یادش می‌دم اینه که نترسه.
از هیچ کوفتی نترسه، اشتباه کردن، تصمیم گرفتن، راه سخت رو رفتن، نرسیدن، رسیدن، از دست دادن، شکست خوردن، زیاد خواستن، معمولی بودن، متفاوت بودن، هیچی!
فقط بترسه از وقتی که حسرت چیزی به دلش می‌مونه.
اجازه نده ترس مانعش بشه.
پنجاه برده، پنجاه باخت. تهش هم مرگ!
یادش می‌دم زندگی کنه. آزاد زندگی کنه.

حالم بده. حالم خیلی بده.

خدایا بهم اونقدر پول بده که بتونم تو کافه‌ها زندگی کنم.
حالا یه لپتاپ هم بخرم خوبه!

خدایا به من اونقدر پول بده که مثل خر کتاب بخرم فقط.