کاش یک یا چندنفر بودن باهاشون میرفتم یه کافه با پنجره های بزرگ، بارون میومد، قهوه و چیزکیک میخوردیم و درمورد کتاب‌هایی که خوندیم یا نخوندیم، شعر، ادبیات، فلسفه و روانشناسی صحبت می‌کردیم.

کتاب خریدم و تا اطلاع ثانوی بسیار خرسند و خوشبخت و اینام.

یه پسر بامزه‌ای هم بود که هرچی کتاب خوب میدید اول می‌داد دست من و مامان، بعد اگه ما نمی‌خواستیم خودش برمی‌داشت :) کلی از ترجمه های خوب رو هم میشناخت، دست آخر هم ۲۰‌تا کتاب زد زیر بغل و رفت^^
آدم‌های بی‌شیله پیله>>>

اگر قسمتی از کتاب رو اینجا گذاشتم، به معنی قبول یا تایید کردنش نیست.
معمولا اون تیکه‌ها باعث شدن چندلحظه برای فکر کردن صبر کنم. یا حس خاصی بهم دادن‌.
دوست دارم بعد برگردم و دوباره بخونمشون یا با کسی به اشتراک بذارمشون^^

حالا ۹۰ صفحه خوندم و نمیدونم چطور کتاب رو از دست‌هام جدا کنم.

دوباره فکرها و ابرهای سیاه دارن میان. نمیدونم چکار کنم که جلوشون رو بگیرم.
برای الان قهوه و چند صفحه کتاب شاید جواب بده!
کاش ورزش میکردم ولی هیچ وسیله‌ای اینجا ندارم.

سعی میکنم به شخصیتم شکل بدم. اشتباه اینجاست که میخوام شبیه یه قالب از پیش تعیین شده بشم، فلانی، فلان سبک، استتیک، core,... آژنا بودن کافیه. باید یاد بگیرم به روش خودم و فقط خودم زندگی کنم.
#من‌اینجام

امروز صبح داشتم فکر میکردم استرچ‌مارک‌هام چقدر زشتن و تا چندساعت هم حالم گرفته بود :)
همیشه با هویتم و بدنم به مشکل خوردم از بچگی، ولی اینم قسمتی از رشده! پذیرش و تغییر کردن.
جالب اینجاست استرچ‌مارک‌ها روی پوست بقیه برام زیبا به نظر میان، برق میزنن، مثل رعد برق یا آب اقیانوسن!
الان خودم رو از دور میبینم، یه روزی خودم رو تجربه می‌کنم. یه روزی که دور نیست.

این رو هم خیلی دوست داشتم :) زنبور‌هارو!

آخ آخ چه جمله‌ای.
ویدیوی نقد کتاب سمفونی مردگان رو میدیدم، گفت:
شاید آیدین هم در جست‌ و جوی خود، خویش رو گم کرده!
پاز کردم بیام اینجا بنویسمش!
#books

عجب روز بی محتوا و مزخرفیست. برم بخوام.
از سه صبح بیدارم، حس میکنم زیادی زندگی کردم.

●ناشناس:
https://t.me/harfmanbot?start=1717285058
زیادی رفته بود بالا :)
حرفی، غری، درد و دلی، عکسی، آهنگی، فحشی، قربون‌صدقه‌ای، هرچی خلاصه! من اینجام^^
*لینک جدید.

شهربازی قشنگ تخلیه روانی میکنه آدم رو.
جیغ و رها کردن دست‌هات تو ارتفاع، باد که موهات رو عین پشم ببعی میکنه!
فقط این وسط من با عینک و گوشیم ماجراها داشتم :)

هنوز نمیدونم کنکور به چه سرانجامی می‌رسه. امسال تلاش کردم. از شهریور تا دی، از نیمه های فروردین تا الان، حداقل از این قسمت‌ها مطمئنم. حقم نیست که دوباره از خودم نا‌امید بشم.
ولی الان یه قول ناشکستنی میدم:
به خاطر خوب یا بد شدن کنکور خودم رو محدود نکنم، سرزنش نکنم . می‌تونم هر حسی داشته باشم اما اجازه ندم لیاقت خوشی و خوشحالی‌م با کنکور هم‌تراز بشه.
به اندازه کافی سختی کشیدم. الان تلاش می‌کنم و تصمیم آینده رو می‌سپرم به آژنای آینده.