خودم زدم تو سر خودم چون که اونقدر‌هام داغون نیستم.
کاش بارون بیاد. کاش جین ایر تموم نشه. کاش پلاستیک پاستیله جادویی بود هرچی می‌خوردم ازش کم نمیشد.
شب بخیر :)

واقعن دارم عذاب می‌کشم. کم‌تر از یک ماه به کنکوره، الان باید خیلی درس بخونم که جمع بشه. ولی حتی خونه نیستم.
نمیدونم اصلا بخونم فایده هم داره.
مامان میگه بریم بیرون؟ نمیدونم.
امشب زود میخوابی؟ نمیدونم.
چرا غذا نمیخوری؟ نمیدونم
من دلم روشنه دولتی قبول میشی. نمیدونم. مگه به روشن خاموشیه دله!
قرص معده، قرص خواب، فشارم بالا پایینه.
فیلم نبینم، کتاب نخونم، بیرون نرم که درس هم نخونم! که بخونم و الکی باشه؟! نمیدونم.
تو جهنم نفس میکشم.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
https://t.me/runningwithawolf666/3048
هیچ تلاشی بی فایده نیست مطمئن باش

متاسفانه دست از تلاش برداشتم. بیشتر دارم دست و پا میزنم. اما میخوام خوشبین باشم ، نه احمق.
فکر میکنم درست میگی، اگه تلاش کنم بی‌جواب نمیمونه.

اصلا سهراب خوب میگه،
‌به كوتاهی آن لحظه شادی كه گذشت ،
غصه هم می‌گذرد.
.
برم ۴ ساعت بخونم، شام هم باید درست کنم، اتاق رو هم جمع و جور کنم.
شب هم به خودم جرئت رویاپردازی میدم، چون به قول آنه نمیشه تصور کرد دنیای بدون خیال‌پردازی چقدر سخته!

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
https://t.me/runningwithawolf666/3053
وقتی شروع کنی به تلاش کردن امیدی که به خودت میدی واقعی میشه اونوقت حس نمیکنی داری خودتو گول میزنی
اونوقت اون حسی که از درونت داره بهت میگه اهدافت احمقانه است ساکت میشه
فقط باید یه مدت کوتاه بدون فکر کردن به نتیجه کاری که میدونی در زمان حال درسته رو انجام بدی
خیلی زود میبینی امیدوار میشی
نه خوشبینیه نه حماقت
قرعه کشی نیست
قراره نتیجه تلاش هاتو هر چی که باشه ببینی
یه روز بیشتر، یه صفحه بیشتر یه خط بیشتر هیچ کدوم بی فایده نیستن

اوه، "بدون فکر کردن"، باور کن تمام تلاشم همینه. اما به خودم میام میبینم تو یه ثانیه تا ته ماجرا رو رفتم!
خیلی قشنگ نوشتی، قرعه کشی نیست، قشنگتر نوشتی یه روز بیشتر.
قبول دارم حرفت رو. و من همیشه برمی‌گردم به تلاش کردن! همیشه. آدم رها کردن نیستم.
مرسی برام نوشتی. یه دنیا نور بهت.
یه روز بیشتر. باشه. ادامه میدم. توام قوی بمون.

درد داشت😂💔
طرف نه گذاشت نه برداشت گفت بای :)

از آینده می‌ترسم. می‌ترسم. می‌ترسم. می‌ترسم. می‌ترسم. می‌ترسم. می‌ترسم. می‌ترسم، می‌ترسم، می‌ترسم. می‌ترسم. می‌ترسم. می‌ترسم. می‌ترسم. می‌ترسم.می‌ترسم.

دیشب خواب یه خانمی رو دیدم که سرتا پا صورتی پوشیده بود و ازش عاصی بودم.
ولی یه قسمت از خوابم رو یادمه که جلوش ایستادم بهش گفتم: من برای زندگیم برنامه دارم. میتونم چشمام رو ببندم و با تمام جزئیات ببینم ۵ ساله دیگه کجام، چیکار میکنم، چی پوشیدم حتی، میتونم تو یه ثانیه همه این‌ها رو ببینم، چون میدونم که دقیقا چی میخوام.

خوشحالم که این حرف‌ها رو از خودم شنیدم. انگار همه برنامه‌هام یادم رفته بود.

کاش یک یا چندنفر بودن باهاشون میرفتم یه کافه با پنجره های بزرگ، بارون میومد، قهوه و چیزکیک میخوردیم و درمورد کتاب‌هایی که خوندیم یا نخوندیم، شعر، ادبیات، فلسفه و روانشناسی صحبت می‌کردیم.

کتاب خریدم و تا اطلاع ثانوی بسیار خرسند و خوشبخت و اینام.

یه پسر بامزه‌ای هم بود که هرچی کتاب خوب میدید اول می‌داد دست من و مامان، بعد اگه ما نمی‌خواستیم خودش برمی‌داشت :) کلی از ترجمه های خوب رو هم میشناخت، دست آخر هم ۲۰‌تا کتاب زد زیر بغل و رفت^^
آدم‌های بی‌شیله پیله>>>

اگر قسمتی از کتاب رو اینجا گذاشتم، به معنی قبول یا تایید کردنش نیست.
معمولا اون تیکه‌ها باعث شدن چندلحظه برای فکر کردن صبر کنم. یا حس خاصی بهم دادن‌.
دوست دارم بعد برگردم و دوباره بخونمشون یا با کسی به اشتراک بذارمشون^^

حالا ۹۰ صفحه خوندم و نمیدونم چطور کتاب رو از دست‌هام جدا کنم.