پروفایل‌هام بیشتر بیانگر حال روحیمن! :)))

وای توروخدا توت‌فرنگی سرخ شده با تُست بخورید، انگار بهشتههههه!!

حالا من رو ببین، باز راحت نیستم‌. اینجا روی تخت خوابیدم، به جزئیات فکر می‌کنم.
به خودم میگم: سرت رو نه بنداز پایین، نه بگیر بالا، همون که پیش روته، جلو چشماته، درسته!
ولی هی برمیگردم ببینم فلانی چیکار کرد، چه شکلیه، اسمش، رسمش.
اینجاست که یادم می‌ره خودم کی بودم، گم می‌شم.
پیدا شدن هم که به این راحتی‌ها نیست.
#من‌اینجام

کل امروز تو خونه تنها بودم.
ساعت ۱۱ شب رفتم بیرون. چون باید ماه رو میدیدم. از روی زمین. باید حس میکردم که کنترل کارهام با خودمه.
پس کلید رو برداشتم و زدم بیرون.
حالا با قهوه‌ام نشسته‌ام پشت میز آشپزخونه، به طرز احمقانه ای حس میکنم بالاخره برگشتم.
آژنا رو خودم ساختم، دارم ذره ذره خراب شدنش رو هم میبینم، مثل یه مجسمه سنگی که ترک برمی‌داره و خرد میشه.

این کتاب رو برای بار دوم دست گرفتم، چون میخواستم قبل از این که فیلمش رو ببینم، داستانش رو مرور کنم.
۲۸ اپریل ۲۰۲۱ تمومش کرده بودم. خیلی خیلی قشنگه، مخصوصا صحنه‌ها و فضاهایی که نویسنده ساخته، مثل جادوعه.
پنجمین ترجمه ای که از آرتمیس مسعودی خوندم، نا امید کننده بود، اون هم برای نشر خوب آموت، اما متاسفانه هنوز نمیتونم انگلیسی‌ش رو بخونم!
به شما هم پیشنهاد نمیکنم با این ترجمه بخونیدش.
ولی اول کتاب، بعد فیلم :)
#books

خیلی زیبا بود. اصلن بوسیدنی.

خب، حالا باید وسیله‌هامو پک کنم.
مامان در کمال آرامش میپرسه: " کتاب درسی‌ هم میاری؟"
نه بابا، درس چیه، کنکور چیه، فشاااار چیه!

۴ تا درس زیست هم مونده که دو دورم کامل بشه، ولی هنوز هیچی بارم نیست! تا صبح تمومش میکنم.

خیلی فرسوده‌ام. فقط اسباب کشی رو این وسط کم داشتم، که به قوه الهی اونم به آیتم‌هام اضافه شد.
اون‌وقت این مشاوره میگه شانس تو کنکور دخیل نیست، فقط به سخت کوشیه. خفه شو سگ. خفه شو.

دیشب نخوابیدم برا هیچی.
کل سیستم این کشور کیریه. جواب سوالا لو میره، اونوقت زورشون می‌رسه به ماها که مثل سگ داریم تلاش می‌کنیم و کل جوونی و اعصابمون سر یه دانشگاه به گا رفته.

همچنان با ___ سکته نکردم.
یکی از مامانا میگفت خوب چیزیت نشد، دختر من بود غش می‌کرد.
دلم خواست بهش بگم من دارم از درون تیکه تیکه میشم، همه چیز دورم کند میگذره و دیگه کشش ری‌اکشن نشون دادن ندارم.
انقدر با مشت زده بودم تو در و دیوار مدرسه دیگه جونی برام نمونده بود.

حالا تو جاده تهرانیم، برم ساندویچ بخورم، call me by your name ببینم و فراموش کنم.