روز تولدم داره بارون میااااااااد^^
تازه نه فقط بارون، بارون با رعد و برق، جیییییییغ، نیسمسمسمیم

ساعت ها به یه موضوعی که اغلب چرته فکر می‌کنم، و فکر می‌کنم، و مضطرب می‌شم. تهش هم می‌گم به درک و کار خودمو می‌کنم.
نمونه‌ای مازوخیسم!

نصف فیزیک مونده و حتی موقع تایپ به جای فیزیک اشتباه نوشتم پنیک😂😭
خدایا، اگه میخوای بهم قدرت ماورایی بدی یا معجزه کنی همین الان وقتشه، دست دست نکن، بحث مرگ و زندگیه‌.

«زندگی خوش‌تر بود در سایه ی وهم و خیال
صبح روشن را صفای سایه ی مهتاب نیست»

رهی معیری

«نباید اندیشید… نمی‌خواهم بیندیشم… می‌اندیشم که نمی‌خواهم بیندیشم. نباید بیندیشم که نمی‌خواهم بیندیشم، زیرا این همچنان یک اندیشه است.»
.
درست می‌فرمائید آقای سارتر. فقط کاش شدنی بود.

زندگیم رو بر اساس چه چیزی بنا کنم که با یه نگاه به گذشته، یا به چشمای خودم، فرو نریزه؟
برای بودن تو خیلی قالب ها، فرم‌ها، انجام خیلی کارها، کفایت ندارم. به دست آوردنی هم نیستند، مثل یه بیماری مادرزاد، باید پذیرفت و شایستگی رو جای دیگه پیدا کرد.
این روزها، حبس شدم تو طرز فکر مسمومی که نمی‌ذاره رشد کنم، لذت ببرم و عبور کنم. چالش متفاوتی که از الان میدونم حتی عبور ازش، تضمین نمی‌کنه دوباره درگیرش نشم.
اما گوشه‌ای از قلبم، می‌دونم که می‌شه کافی نبود، زندگی کرد و لبخند زد.
#برای_رشد

مامان داشت غصه می‌خورد که یادش رفته برای من کیک سفارش بده، دلم نمیاد بهشون بگم ولی متاسفانه حس و حوصله تولد رو ندارم. همین که میدونم قراره دور هم باشیم برام کافیه. مثلا چای و بيسکوئيت بخوریم و لطفا هیچ آهنگی هم پخش نشه؟
میدونم در نهایت قرار نیست کیک رو بخورم؛ یا هیجان داشته باشم. البته که برای کادو تولدم خوشحال و متشکرم.
قراره تا یه مبلغی که کم هم نیست کتاب بخرم. و خب نمیتونید حتی تصور کنید چقدر خوشحالم به خاطرش.
فقط الان خسته‌ام. میخوام این روزها تموم بشن و مشکلاتم رو حل کرده باشم تا ذهنم آزاد باشه.

من: کیک نیمیخیم، تیویلید نیمیخیم.
همچنان من در حال تزئین کیک:

خیلی خره به خدا، فقط هیجان زده شدم شلوغش کردم، اول قرار بود فقط قوری باشه😂

Wtf

اين‌روزا زیاد بهم زنگ می‌زنن. همه هم مثل هم. "شما چارلز بوکوفسکی هستی؟ همون نویسندهه؟" به‌شون می‌گم "آره." و اونا به‌م می‌گن نوشته‌هامو می‌فهمن و بعضی‌هاشون نویسنده هستن یا می‌خوان نویسنده بشن و شغل‌های وحشتناک و حوصله‌سربر دارن و امشب دیگه تحمل اتاق، آپارتمان و دیوارها رو ندارن - کسی رو می‌خوان که باهاش حرف بزنن و باورشون نمی‌شه که من نمی‌تونم کمک‌شون کنم، که جواب‌شون پیش من نیست. باورشون نمی‌شه که من گاهی تو اتاقم می‌پیچم به خودم و دل‌وروده‌مو چنگ می‌زنم و می‌گم "خدایا خدایا خدایا، دیگه نمی‌تونم." باورشون نمی‌شه که آدمای بی‌عشق، خیابونا، تنهایی و دیوارها برای من‌هم هستن و وقتی گوشی رو می‌ذارم با خودشون فکر می‌کنن من می‌دونم اما ازشون پنهان می‌کنم.
من از روی آگاهی نمی‌نویسم. وقتی تلفنم زنگ می‌خوره من‌هم دلم می‌خواد حرفایی بشنوم که یه‌کم حال‌مو بهتر کنه. اصلا برای همینه که شماره‌ام تو
کتاب شماره‌تلفن‌ها هست.



چارلز بوکوفسکی ترجمه‌ی ireallyhopeso