:)

خسته‌م. یه جایی لبه پرتگاه ایستادم. می‌ترسم، از درون یخ زدم و زمان رو گم کردم‌.
نمی‌فهمم زمان میاد یا می‌ره، تو زندگیم جریان داره یا کنارش، یا شاید هم مثل گردآب همه چیز رو می‌بلعه.
دراز می‌کشم، ضربان قلبم کند و تند می‌شه، چشمام رو می‌بندم. از پشت پلک‌هام دنیا رو قرمز می‌بینم. گم شدم.
مدام از خودم می‌پرسم، چرا اتفاق‌های بد پشت سر هم میان و دستی شدن رو گلوم که راه نفسم رو می‌بندن؟
چرا هیچوقت برای خودم و برای زندگیم کافی نبودم؟ روحم، جسمم، فکرم، همیشه ناکامل. همیشه پر نقص.
مثل رنگ قرمزی که رو به تاریکی می‌ره. مثل خون تیره ای که تو حمام از بازوهام می‌چکه. اندازه اون رنگ، خسته، افسرده، تاریک و غمگینم.

انقدر حالم بده که نمی‌تونم از بقیه پنهانش کنم دیگه، همه چیز زیادیه.
ولی من دلم برای وقتی که از نور خورشید لذت می‌بردم تنگ شده. برای وقتی که شعر می‌خوندم، تو کتاب‌های نقد ادبی یادداشت می‌نوشتم، موقع جمع کردن اتاق زیرلب مولانا می‌خوندم و کتاب‌های هری‌پاتر مدام دستم بود.
من دلم برای آژنا بودن تنگ شده.
لطفن، یا همه چیز تموم بشه یا من یاد بگیرم که بپذیرم و کنار بیام.

وقتی کتاب شعرها رو پخش می‌کنم رو میز آشپزخونه و مشاعره می‌کنیم، قلبم آروم می‌گیره و همه چیز یادم میره جز صدای بابا موقع خوندن شعر جنگل ابتهاج.
#books

Whenever I'm alone with you...

اگر انقدر دارم آسیب میزنم، هیچ نکته مثبتی هم تو شخصیتم نیست چرا زنده‌ام؟ چرا فقط نمیمیرم؟

چیکار کنم الان؟ درس بخونم؟ یچی بخورم؟ کتاب بخونم؟ فیلم ببینم؟ کثافت اتاق رو جمع کنم؟
به کائنات قسم نمیدونم باید چه گوهی بخورم. یکی بیاد به من بگه چیکار کنم.
کاش نفس نکشم چندساعت.

روز تولدم داره بارون میااااااااد^^
تازه نه فقط بارون، بارون با رعد و برق، جیییییییغ، نیسمسمسمیم