بالاخره شیرینی دارچینی با تکه های سیب درست کردم.
کل اتاق رو مرتب کردم. درس خوندم. گریه کردم. فیلم دیدم.
معده درد امونم رو بریده. ممکنه سرطانی چیزی باشه؟ شاید بمیرم راحت بشم. اصلا مردن راحته؟ به خاطر شب قبل کنکوره که دارم به این چیزها فکر میکنم؟
فردا، هرچی شد، شد. گذشته از دستم خارجه. راستش خودم میدونم که خیلی تلاش کردم، حداقل تا هفته اول دی. به شدت تلاش کردم‌. پس نگاهم به سمت آینده‌س.
آینده رو باید درست‌تر بسازم.

Are you satisfied with an average life?
Are you satisfied with an easy ride?

حس میکنم از کل جهان عصبانی‌ام. سرم درد میکنه.

کاش یکی میومد دنبالم میرفتیم قهوه میخریدیم. آهنگ گوش می‌دادیم و سکوت می‌کردیم.
یه پیاده روی طولانی‌.

«اگر هنر قرار باشد چیزی به انسان بیاموزد، این است که شبیه هنر شود، نه شبیه انسان‌های دیگر. حقیقتا اگر فرصتی در کار باشد که انسان بتواند چیزی غیر از قربانی یا آدم‌بده‌ی زمانه‌اش بشود، آن فرصت در واکنش غریزی او به دو سطر پایانی تندیس آپولوی ریلکه نهفته‌ است که می‌گوید:
تندیسش با تمامی نیروی ماهیچه‌ها بر سرت فریاد می‌کشد
زندگی‌ات را دگرگون کن!»

جوزف برودسکی
اگر حافظه یاری کند
#books

فعلا.
با قهوه دوم برگشتم که پرونده عصبی رو ببندم و برم سر مثلثات!

یه درخت پیرم. با ریشه های قوی و بلند.
خون سبز تیره ای تو رگ هام جریان داره.

سریال how I met your mother صبح تموم شد و اشکم رو در آورد. دلم براش تنگ میشه و نمیدونم چقدر طول میکشه تا ریواچ کنم.
فعلا که دارم شرلوک میبینم!
باید بیشتر درس بخووووونم.