خیلی حالم خوب نیست، دارم سعی میکنم زندگی کنم، تا الان که موفق بودم، نمیشه همیشه خوب و خوشحال بود که

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
همچین حرفی نزن
چنلت خیلی ام خوبه
حرفات
واقعا به آدم حس خوبی میده
برای من مثل تلنگره
من خودمو گم کردم
و بخاطر این تلنگر ازت ممنونم

این عکس و سه تا قرص مسکن... #اندر_احوالات 31 جولای

و... ماه جدید... راه جدید... تو یه موقعیت متفاوت تر از ماه پیش، به امید عملکرد بهتر

موسیقی بی‌کلام رو خیلی دوست دارم. تو اتاقم 24 ساعته صدای موسیقی میاد. برخلاف مامان... مامان اعصابش میریزه بهم و حوصله‌ش کوتاهه. در این حد که گاهی اول آهنگ ها رو هم رد میکنه تا برسه به جایی که خواننده میخونه!
اصلا به نظرم نوشتن با موسیقی بیکلام یا درحالی که به نقاشی‌های منظره نگاه میکنی یه حال و هوای دیگه ای داره... تازه فکر کن شمع معطر هم روشن کرده باشی و رو کاغذ کاهی بنویسی.

سلام
میخواهم به جبران نامه قبل دوبار برایت آرزوی حال خوب کنم:
امیدوارم حالت خوب باشد.
امیدوارم حالت خوب باشد.
حال من تعریفی ندارد. بگذار از آن بگذریم... به قول سپهری:"میدانی باید رفت به طرفِ یا شروع کرد به." من هم میخواهم شروع کنم ولی مانند سهراب گاهی نمیشود شروع کرد. باید از خاک روی کتاب ها شروع کنم. برایت گفته بودم از آن ها متنفرم؟! خاک جان کتاب ها را میگیرد و نهایت بی شرمی چشم هاست که بنشینی گوشه ای جان دادن کتاب ها را بنگری و کاری نکنی. انگار که روح تو در دم جان میدهد.
حواست بود میان کلماتم خواستن را پیدا کردم؟ آدم چه میداند، گاهی فقط باید پرده ای را کنار زد. البته من چندین پرده را کنار زدم تا آن را یافتم. هنوز هم وقتی سر روی بالش می‌گذارم و به انتخاب های زندگی ام فکر میکنم ترجیح میدهم بمیرم.
میدانی انتخاب کردن از خاک روی کتاب ها هم بدتر است...
گاهی احساس میکنم رنگ ها را گم کرده‌ام. انگار باد آن ها را برده باشد. انگار حافظه ام حافظه کاج است. گذشته از روی آب های زلال یا نقره ای ماه... نمیدانم! کاش می آمدی باهم پیدایشان میکردیم، روزهای بدون رنگ به زندگی بدون شعر می‌مانند. پوچ و بیهوده، انگار شکوفه سیبی روی درخت چنار روییده باشد.
نامه ام را همین جا تمام میکنم. هم حوصله ام ته کشیده، هم استکان چای یخ کرده است.
به امید گرمی دل هایمان
#نامه شماره ۲

#اندر_احوالات 1 آگوست

یه جایی از زندگی میرسه که کنترل آینده دست توعه... به یه تصمیم کوچیک تو وابسته است، تصمیماتی که نتیجه هیچکدوم برات واضح نیست. برای من که نیست!
تصمیم گرفتن برام سخت شده. هیچوقت اینطور سردرگم نبودم. هیچوقت نرسیده بودم به جایی که مجبور شم زندگی ام رو در بدترین حالت خودش ببینم. این ها... همه تجربه های جدیده.
حالا باید چکار کرد؟ تصمیم من اینه... نوشتن تمام افکار، ایده ها، راه ها، صدا ها، غر ها، جیغ ها و...که توی مغزم به هم می‌پیچند. بعد... یکی یکی بر میگردم و درمورد هرکدوم فکر میکنم و تصمیم درست رو میگیرم.
طول میکشه،میدونم! ولی ارزشش رو داره... رها شدن از دست این گیجی و بلاتکلیفی ارزش 2-3 ساعت زمان رو داره.
برای هرکدوم نیاز به فکر بیشتر، تحقیق بیشتر و مشورت داشتم، یکم صبر میکنم. نمیخوام احساسی و فقط برای فرار از احساس ترس تو وجودم تصمیم بگیرم.
#برای_رشد

کاش همین قدر سبز باشم، با همین میزان آرامش

خب... مژده دهید که بالاخره قراره بریم خونه و روال عادی رو از سر بگیریم و من شادمان ترینم. چون یه پرینتر رو میزم منتظرمه و هم این که... من درس خوندنم بهتر شده!
بله... من خونه که بودم نمیتونستم ۴۰ دقیقه پشت سر هم درس بخونم و اینجا به دوساعت پشت سر هم رسید.
دقت کردم هرچی شرایط سخت تر و یچیزی دست نیافتنی تر باشه، احتمال این که من به اون چیزی که میخوام برسم بیشتر میشه.
وقتایی که شرایط خیلی فراهمه من دیگه حرص و جوش نمیخورم. برای رشد تقلا نمیکنم. چون دم دستمه... فقط باید یه تکون به خودم بدم تا برسم بهش!
حالا راه حل...این که برای خودم چالش و هدف تعیین کنم. مسیر رو پر هیجان تر کنم تا رسیدن به هدف برام لذت بخش تر باشه.

لیست انتظارم داره طولانی میشه ولی دوست دارم یکی دوتا کتاب از پاتریک مودیانو بخونم

و من از همیشه همین بودم. امروز و دیروز نیست، من از همیشه آدم رویاپرداز و بلندپروازی بودم. هیچوقت به آرزوهای کوچولو قانع نبودم. ثابت یه جا نشستن یا دنبال کردن یه روتین تکراری مزخرف بیخود که از بیدار شدن و خوردن و کار یا درس و خوابیدن و بعد تکرار و تکرار و تکرار تشکیل می‌شه کار من نبوده. من می‌خوام اگه حتی روتینی برای گذروندن روزهام دارم اون روتینی باشه که باعث می‌شه من قدم قدم به آرزوم نزدیک شم.