‏من زندگی می‌کنم که بنویسم‌. کار می‌کنم بیرون می‌رم حرف می‌زنم گوش می‌دم می‌خونم می‌بینم می‌شنوم می‌رقصم سفر و کلاس و مهمونی و سینما می‌رم بازی می‌کنم قهوه می‌خورم نقاشی می‌کشم کتاب و مقاله و درس می‌خونم ساز می‌زنم که بعد بیام راجع بهش بنویسم، که بعد همه‌چیز تبدیل شه به واژه.

You didn't come this far to just come this far :))

آدما در عین حال که عین هم دیگه ان، هرکدوم خیلی خاصن.

امروز صبح رفتم دانشگاه اصفهان. بارون میومد و دانشگاه عین بهشت شده بود! بعد مدت ها خودم تنها بودم. بهش نیاز داشتم.
عصر رفتم بیرون دوباره. خیلی خسته ام الان. فکر کنم برق هارو کم کنم و یکم شعر بخونم.
ورزش هم نکردم.

چون درخت آمدی، زغال مرو
میوه‌ای، پخته باش، کال مرو

خشک و تر هر چه در جهان باشد
مایه سوختن در آن باشد

سوختن در هوای نور شدن
سبک از حبس خویش دور شدن

نور خود چیست؟ خنده هستی
خنده‌ای از نشاط سرمستی

دانه از آن زمان که در خاک است
با دلش آفتابِ ادراک است

سرگذشت درخت می‌داند
رقم سرنوشته می‌خواند

گرچه با رقص و ناز در چمن است
سرنوشت درخت سوختن است...

آن درخت کهن منم که زمان
بر سرم راند بس بهار و خزان

کُندهُ پیرِ آتش اندیشم
آرزومندِ آتشِ خویشم

ابتهاج، دی ۱۳۵۸

احساس دلتنگی میکنم، اما نمیدونم برای کی یا چی!

Did you ever notice that we (humans) are part of nature! What made us against it?!

دو روز پیش دور هم نشسته بودیم چای میخوردیم، یهو داد زدم ای بابا چرا بارون نمیاد.‌‌..
و دو ثانیه بعد بارون شروع شد!
آیا ایمان نمی‌آورید؟!

این روزها به شکل عجیبی امیدوارم.
این امید انرژیم رو میبره بالا.

I hope I won't get tired of the sky,
Of long walks,
Of the lingering smell of coffee (and vanilla!),
And the calm of a rainy day.

"با دریاهای خون هم نمیتونند حقیقت را خاموش کنند."
#books
مادر- ماکسیم گورکی- اگه درست خاطرم باشه ترجمه علی‌اصغر سروش

دلگیر کنندست که گاهی یادم میره چه چیز هایی خوشحالم میکنن.
تهی میشم.