سخت بود امروز... هیچ درسی رو تموم نکردم، اما همین که انقدر درس خوندم بهم حس خوب میده. بقیه اش بره به درک.

سلام
نه پرندگان خارزار را خواندم و نه فاصله ها کم شد. چاره ای نیست، من به همان شاملو و نرودا خواندن هم راضی‌ام.
فقط خواستم بگویم، چای بنوش، کتاب بخوان، فیلم های سیاه سفید ببین، عینک گرد بزن و کفش های بند دار و کت سبز بپوش. خواستم بگویم دنیا با همین ها قابل تحمل میشود. با گل یاس، بوی نارگیل و شیرینی دارچینی.
همین، جای هردومان خوش باش.
#نامه شماره 4

اوریپیدس، پس از مرگ فرزندان هرکول، از زبان او چنین میگوید: چنان از دردها آکنده ام که جا برایشان تنگ است.

تا یه ساعتی خوب درس میخونم. بعد نمیدونم چه اتفاقی میوفته. انگار همه چیز یادم میره. دو ساعت و نیم زمان از دست دادم.
برای نقاشی پایین چون حیفه که تو شلوغی کانال گم بشه: #Art

چه آزمونی شد این آزمون قلمچی :) به خاطر مشکلات فنی! یک ساعت دیر شروع کردم. الانم صدای شکستن وحشتناک ظرف اومد و وقتی رفتم بیرون دیدم کف آشپزخونه پر از شیشه اس... تخته کابینت شل شده بود همه ریختن پایین :) یه سکته ریز زدم من این بین! تو ذهنم نمیگنجه چقدر ظرف تو یه ثانیه شکسته!!!

میترسم برم ادامه آزمون رو بدم قیامت بشه :|

نقاشی کردم. اسماج درست کردم. فیلم دیدم.
الان هم دارم میرم خیلی سخت درس بخونم تا 12 شب فردا... بعد میام میگم چکار کردم.

بد نبود. راضی نیستم. از آدمایی که فقط حرف میزنن خوشم نمیاد...

از نیم ساعت پیش تا الان هنگ هنگم. چون فهمیدم دو روزه تو امریکانو و نسکافه ام به جای شیر، جوش شیرین میریختم و هنوز زنده ام!
آخه جای جوش شیرین تو قوطی شیره؟! من هی میگفتم اینا چرا چند روزه خیلی کف میکنن :)