برای روز‌هایی که غصه داریم. برای روزهایی که به آفتاب احتیاج داشتیم. برای روز‌هایی که بغض داشتیم. من می‌نویسم، زیرا تنها سلاح من نوشتن است. فقط مانده ما را از نوشتن منع کنید. ما را از خواندن و آموختن منع کنید. شما نمی‌دانید ولی ثابت ماندن و شبیه هم بودن چه قدر برایمان دشوار است. آموختن تفاوت فردیت انسان ها علمی زیاد می‌خواهد که شما ندارید. اگر می‌خواستید انسان‌هایی شبیه به هم، شبیه به افکار پوچ‌ خودتان باشیم، ربات‌هایی شبیه به هم می‌ساختید که اعتراضی نمی‌کردند تا کشته شوند. آبی نمی‌خواستند و غذایی نیاز نداشتند. خشاب‌هایتان هم خالی نمی‌شد و در زمین، جلو در خانه کسی، رد خونی باقی نمی‌ماند و‌ در زیر آن گلی نمی‌رویید.
مادری گریه نمی‌کرد و کودکی تشنه نبود. از هر چی بخواهیم بنویسیم، بوی خون می‌دهد. آبی که می‌نوشیم مزه‌ی خون می‌دهد. من خواهم نوشت زیرا تنها سلاح من، همین مدادی‌ است که در دست من است.

سخت بود امروز... هیچ درسی رو تموم نکردم، اما همین که انقدر درس خوندم بهم حس خوب میده. بقیه اش بره به درک.

سلام
نه پرندگان خارزار را خواندم و نه فاصله ها کم شد. چاره ای نیست، من به همان شاملو و نرودا خواندن هم راضی‌ام.
فقط خواستم بگویم، چای بنوش، کتاب بخوان، فیلم های سیاه سفید ببین، عینک گرد بزن و کفش های بند دار و کت سبز بپوش. خواستم بگویم دنیا با همین ها قابل تحمل میشود. با گل یاس، بوی نارگیل و شیرینی دارچینی.
همین، جای هردومان خوش باش.
#نامه شماره 4

اوریپیدس، پس از مرگ فرزندان هرکول، از زبان او چنین میگوید: چنان از دردها آکنده ام که جا برایشان تنگ است.

تا یه ساعتی خوب درس میخونم. بعد نمیدونم چه اتفاقی میوفته. انگار همه چیز یادم میره. دو ساعت و نیم زمان از دست دادم.
برای نقاشی پایین چون حیفه که تو شلوغی کانال گم بشه: #Art