همراهان ارزشمند «ردِ پای واژه‌ها» درود و مِهر؛

سال‌هاست که در این صفحه، با واژه‌ها زندگی کرده‌ایم؛ با شعرها، نوشته‌ها، تأمل‌ها و لحظه‌هایی که گاهی بازتاب بخشی از زندگی و اندیشه‌های ما بوده‌اند.

امروز می‌خواهم شما را به دو خانه‌ی دیگر از این مسیر مشترک دعوت کنم.

🎙️مینی‌پادکست‌های سونا

جایی که در آن از خودشناسی، رشد فردی، تجربه‌های زندگی، چالش‌های ذهنی و درس‌هایی که در مسیر زندگی آموخته‌ام صحبت می‌کنم. تلاش من این است که هر مینی‌کست، تلنگری برای فکر کردن، رشد کردن و آگاهانه‌تر زندگی کردن باشد.
https://t.me/sonaminicast1

📚ردِ پای کتاب‌ها

جایی برای معرفی کتاب‌های ارزشمندی که می‌خوانم، برداشت‌ها و دیدگاه‌های شخصی‌ام درباره آن‌ها و ایده‌هایی که از دل کتاب‌ها با زندگی روزمره ما پیوند می‌خورند.

اگر فکر می‌کنید این محتواها می‌توانند برای شما مفید و الهام‌بخش باشند، خوشحال می‌شوم در این دو کانال نیز همراه من باشید.
https://t.me/footprintsofbooks24

و یک خواهش صمیمانه دیگر:

اگر صاحب کانال، صفحه یا رسانه‌ای هستید و به محتوای این مجموعه باور دارید، لطفاً لینک کانال‌ها را با دیگران نیز به اشتراک بگذارید. شاید با همین معرفی ساده، فردی به یک کتاب خوب، یک ایده تازه یا یک نگاه متفاوت به زندگی دست پیدا کند.

سپاسگزارم از همه شما که در این سال‌ها همراه «ردِ پای واژه‌ها» بوده‌اید و هنوز هم بخشی از این مسیر هستید.🤍🕊️

با مِهر فراوان: سونا_عمری

ندیدی که آن زلفان پریشانت با من چه کرده است؟
نمی‌دانی هوای عشقِ تو با من چه کرده است؟

آن چشمان خمار تو مرا تا مرز ویرانی کشید،
آن لبان شرابی تو مرا سوی دیوانگی کشید.

هوسی|ابراهیمی

نگاهت ستمگری‌ست که خام‌خام مرا می‌خورد
نگویم، ای آدمیان، که این آتش از نگاه اوست

هوسی|ابراهیمی

از صمیم قلب سپاسگزارم!❤️🌷

هر جایی، هنری شخصی کسی را می‌بینم در دل میگویم: «وا چقدر با هنر است.»

این پیشو‌گگِ شهناز خیلی زیباست!
@miss_b4khshi

به نام آفریدگار دل و اندیشه

پس از سفری در میان واژه‌ها، تجربه‌ها و کشف‌های تازه، این بار با داستانی تازه همراه شما هستم.

اگر روزی آیینه‌ای وجود داشت که نه چهره، بلکه احساسات واقعی انسان‌ها را نشان می‌داد، دنیا چه شکلی می‌شد؟

«آیینهٔ احساسات» داستانی کوتاه و تخیلی است که از دل واقعیت‌های زندگی الهام گرفته؛ داستانی دربارهٔ احساساتی که پشت لبخندها، اشک‌ها و سکوت‌ها پنهان می‌مانند.

این اثر با الهام از دو دل‌نوشته از دو نویسندهٔ تازه‌نویس نوشته شده است. از آنان سپاسگزارم که جرقهٔ خلق این داستان را در ذهنم روشن کردند.

همچنین از عایشهٔ عزیز صمیمانه سپاسگزارم که همچون همیشه، در آماده‌سازی نسخهٔ نهایی این اثر با دقت، همراهی و حمایت ارزشمندش مرا یاری کرد.

امیدوارم پس از خواندن این داستان، پیش از آنکه کسی را قضاوت کنیم، لحظه‌ای بیشتر به احساساتش بیندیشیم.

با مهر هوسی ابراهیمی

به وقت مطالعه...


#بادبادک‌باز
#آویسا

حمایت این گل‌دختر را داشته باشید!

|زبانِ سکوت|

درون‌گرا بودن، ضعف نیست؛ شیوه‌ای متفاوت برای زندگی کردن است.

درون‌گراها از مردم متنفر نیستند، از جامعه فراری نیستند و از شلوغی‌های زندگی هم بدشان نمی‌آید. آن‌ها فقط دنیا را به شکلی متفاوت تجربه می‌کنند. آرامش را دوست دارند، بیشتر از آنکه حرف بزنند گوش می‌دهند و روابط عمیق را به جمع‌های بزرگ و آشنایی‌های سطحی ترجیح می‌دهند.
درون‌گرایی به معنای تنهایی نیست؛ اما گاهی زندگی، بعضی از درون‌گراها را با تنهایی آشنا کرده است. برخی از آن‌ها زمانی که به یک هم‌صحبت، یک تکیه‌گاه یا یک دلِ همدل نیاز داشتند، نادیده گرفته شدند یا زخم بی‌مهری را تجربه کردند. چنین تجربه‌هایی می‌تواند آن‌ها را محتاط‌تر، کم‌حرف‌تر و محافظه‌کارتر از گذشته کند؛ اما این به آن معنا نیست که همهٔ درون‌گراها به خاطر رنج‌های زندگی، درون‌گرا شده‌اند.

بسیاری از درون‌گراها ذاتاً همین‌گونه آفریده شده‌اند؛ آرام، اهل فکر و علاقه‌مند به خلوت. آن‌ها برای بازیابی انرژی، گاهی به سکوت و تنهایی نیاز دارند، نه به این دلیل که از انسان‌ها گریزان‌اند، بلکه چون این طبیعت شخصیتشان است.

شاید درون‌گراها کمتر لبخند بزنند، کمتر شوخی کنند و دیرتر با دیگران صمیمی شوند؛ احساساتشان عمیق است، محبتشان واقعی است و اگر کسی را وارد دنیای کوچک خود کنند، حضورش را با هیچ چیز عوض نمی‌کنند.
شناختن یک درون‌گرا آسان نیست؛ باید صبور بود، باید سکوتش را فهمید و به جای قضاوت، به قلبش فرصت داد. پشت آن سکوت، دلی مهربان، ذهنی پر از اندیشه و احساسی صادق پنهان است.

و چون زنان چشمان زیبایی دارند، هیچ‌کس اندوهشان را باور نمی‌کند...

و ناگهان؛
نوبت تو می‌شود و خداوند با دستانی سراسر نور، برای تو جبران می‌کند.✨

نویسنده‌ها!
این پیام کوتاه را در کانال‌های‌تان نشر کنید!

در ذهنِ من دو نوع نوشتن، مشهور است.
نوع اول نوشتنِ باهدف و فعال‌بودن به‌حیث یک نویسنده!
نوع دوم نوشتنِ شخصی (فکرهای خوب، بد، مفید و مضر شخصی) چه به‌شکل اعتیاد باشد و باعث رشد نشود، چه مثلِ نوشتاردرمانی باشد!
اگر در گروه دوم هستی و فقط‌ برای خودت می‌نویسی ولی می‌آیی نشرش هم می‌کنی؛ داری خلاهای روان‌شناسی، مشکل‌های ذهنی و هرموردِ شخصی که همیشه هم برای مخاطب مفید نیست، را مشهور می‌کنی و این در ذهنِ من یک عملِ غیر اخلاقی‌ست، حتی اگر کتابی، رمانی یا مجموعه‌یی بسته باشی!
ولی اگر باهدف می‌نویسی و جریانِ تقاضا، مخاطب و بازار محتوای جامعه‌یی که در آن نشر می‌کنی، واقعا برایت مهم است؛ می‌باید بیش‌تر روی شخصیتت و نوشته‌هایت کار کنی!
دیدگاه مشهور من برای نشرِ نوشته‌ها، از یک متن کوتاه گرفته، تا کتاب این است که: یا باید ارزشی خلق کنی یا ارزشی را در جامعه بِتراشی و روشن‌تر کنی!
#مهراس
https://t.me/MehrasAhmadNasir

باشد که همه‌ی چیز های خوب دنبالت بيايند ،
پیدات کنند
و با تو بمانند...