چه ایده باحالی!
فونت جدیدی به نام ShieldFont توسط دو طراح ساخته شده تا جلوی scrape کردن صفحات وب توسط AIها را بگیرد.صفحه برای انسان‌ها کاملاً خوانا و عادی به نظر می‌رسد.
در کد HTML، کلمات با استفاده از ویژگیligature فونت، به کلمات دیگری تبدیل که از نظر معنایی بی‌ربط یا گمراه‌کننده هستند، مثلاً «اسب» به «سیب‌زمینی»
در نتیجه داده‌ای که به دست scraper می‌رسد، پر از اطلاعات نادرست و بی‌معنی می‌شود و برای آموزش مدل‌های AI بی‌ارزش یا حتی مضر است.
https://arstechnica.com/ai/2026/08/new-font-turns-ordinary-webpages-into-nonsense-for-ai-scrapers/

@ITSecurityComputer

بالاخره یک سیستم گیمینگ که از پس هزینه‌اش برمیام پیدا کردم 🙂‍↔️🫤

@ITSecurityComputer

برید به ChatGPT پرامپت زیر رو بدید تا از شما و چت هاتون یه ووجک جذاب درست کنه 😳😄

Based on everything you know about me from our conversations, roast me — brutally and honestly — by generating a single satirical illustration of me in WOJAK meme art style.

Instructions:
- Analyze my personality, interests, habits, and quirks from what you actually know about me, and translate them into exaggerated visual details in the scene (objects on my desk/room, posters on the wall, what's on my screen, my facial expression, clothing, etc).
- The humor should be specific to ME, not generic — reference actual things I've talked about, my hobbies, my flaws, my running jokes, whatever you've picked up on.
- Use the classic Wojak art style: flat cel-shaded lines, exaggerated crying/rage/despair facial expression, simple bold colors, a slightly pathetic "terminally online" aesthetic.
- Feel free to add background characters, memes, or symbolic clutter in the room that reference my personality ironically.
- Don't hold back — be savage, funny, and merciless, but keep it satire, not genuinely cruel or targeting anything sensitive like appearance, health, or identity.
- Output just the image, plus a one-line caption underneath summarizing the roast

.

@ITSecurityComputer

جنسیس مدل 2013 در امارات: ۵۰۰ میلیون تومان

ارزان‌تر از پراید در ایران!

@ITSecurityComputer

اینترنت کوانتومی سخت‌ترین آزمایش در دنیای واقعی را با موفقیت پشت‌سر گذاشت

🔹دانشمندان برای نخستین بار نشان دادند که ذرات درهم‌تنیده کوانتومی می‌توانند در بستر ناپایدار کابل‌های شهری هوایی دوام بیاورند. در این آزمایش، داده‌ها از ۶۲ کیلومتر فیبر نوری آویزان به تیرهای برق عبور کردند؛ جایی که مدام در معرض وزش باد، تغییر دما و تکان‌های ترافیک بودند.
🔹تیم تحقیق با تنظیم هوشمند یک نور لیزری، اثر این لرزش‌ها را خنثی کرده و اطلاعات را بدون نابودی به مقصد رسانده است. موفقیت این روش نشان می‌دهد ساخت شبکه‌های غیرقابل نفوذ کوانتومی روی زیرساخت‌های فعلی شهرها کاملا عملی است.
@ITSecurityComputer

تو صداسیما جایزه واس سر ترامپ
۱۸۱ میلیون جمع شده
بعد بلیط هواپیما تا آمریکا ۴۰۰ میلیونه

@ITSecurityComputer

🔐 SSL/TLS و نصب Certificate؛ HTTPS دقیقاً چطور کار می‌کنه؟

وقتی وارد یه سایت میشی و اول آدرسش

https://

می‌بینی، یعنی ارتباط بین مرورگر تو و سرور روی TLS رمزنگاری شده. خیلی‌ها هنوز بهش SSL میگن، ولی از نظر فنی SSL یه استاندارد قدیمی و منسوخ‌شده‌ست و چیزی که امروزه استفاده می‌کنیم TLS هست.
حالا وسط این ماجرا یه چیزی داریم به اسم Certificate یا گواهی دیجیتال. Certificate در واقع به مرورگر کمک می‌کنه بفهمه سروری که بهش وصل شده واقعاً متعلق به همون دامنه‌ایه که کاربر وارد کرده.
مثلاً وقتی وارد

example.com

میشی، مرورگر با سرور ارتباط برقرار می‌کنه و سرور Certificate خودش رو ارسال می‌کنه. مرورگر بعدش چند چیز مهم رو بررسی می‌کنه؛ مثلاً اینکه Certificate برای همین دامنه صادر شده باشه، تاریخ اعتبارش نگذشته باشه، امضای دیجیتالش معتبر باشه و زنجیره اعتمادش به یک Certificate Authority یا CA معتبر برسه.
داخل Certificate معمولاً اطلاعاتی مثل نام دامنه، Public Key، صادرکننده گواهی، تاریخ اعتبار و اطلاعات مربوط به امضای دیجیتال وجود داره.
اگر همه‌چیز درست باشه، فرآیند TLS Handshake ادامه پیدا می‌کنه. در این مرحله کلاینت و سرور روی کلیدهای لازم برای ارتباط امن توافق می‌کنن و بعد از برقراری ارتباط، داده‌های اصلی با Session Key و رمزنگاری متقارن منتقل میشن؛ چون برای انتقال حجم زیادی از اطلاعات سریع‌تر و بهینه‌تره.
یه اشتباه رایج اینه که فکر کنیم کل اطلاعات HTTPS با Private Key رمزنگاری میشه. ❌
در واقع Private Key برای عملیات مربوط به احراز هویت و Handshake استفاده میشه و قرار نیست تمام ترافیک HTTPS با اون رمزنگاری بشه. بعد از برقراری Session، ارتباط اصلی با کلیدهای Session انجام میشه.
برای راه‌اندازی HTTPS روی سرور معمولاً با سه بخش اصلی سروکار داریم:
🔹 Certificate → گواهی دیجیتال سایت

🔹 Private Key → کلید خصوصی مربوط به Certificate

🔹 Certificate Chain → زنجیره گواهی‌ها، مخصوصاً Intermediate Certificateها
برای گرفتن Certificate می‌تونی از CAهایی مثل Let's Encrypt استفاده کنی. Let's Encrypt یکی از گزینه‌های رایج و رایگان برای HTTPS هست و امکان تمدید خودکار Certificateها رو هم فراهم می‌کنه.
🟢 اگر Nginx داشته باشی
بعد از دریافت Certificate باید مسیر Certificate و Private Key رو در تنظیمات سایت مشخص کنی. معمولاً چیزی شبیه این داریم:

ssl_certificate

برای Certificate و:

ssl_certificate_key

برای Private Key.
بعد از تغییر تنظیمات، Nginx رو Reload می‌کنی تا تنظیمات جدید اعمال بشن و سرور بتونه روی پورت

443

درخواست‌های HTTPS رو دریافت کنه.
🟣 در IIS ویندوز
Certificate معمولاً داخل Windows Certificate Store وارد میشه و بعد در IIS Manager از قسمت Binding سایت، پروتکل HTTPS و Certificate موردنظر رو انتخاب می‌کنی.
🔴 در Apache
Certificate و Private Key داخل Virtual Host مربوط به HTTPS تنظیم میشن و بعد سرویس Apache Reload یا Restart میشه.
⚠️ Private Key شوخی‌بردار نیست!
Certificate عمومی مشکلی نداره و طبیعتاً برای کلاینت ارسال میشه، اما Private Key باید فقط روی سرور باقی بمونه و با Permission مناسب محافظت بشه.
اگر Private Key لو بره، امنیت Certificate و ارتباطات مربوط به اون می‌تونه به خطر بیفته.
یه بخش مهم دیگه هم Certificate Chain هست.
گاهی Certificate اصلی روی سرور نصب شده، ولی مرورگر همچنان خطای SSL میده. یکی از دلایل رایج این مشکل اینه که سرور Intermediate Certificateها رو درست ارسال نمی‌کنه و مرورگر نمی‌تونه زنجیره اعتماد رو تا Root CA کامل کنه.
🔎 بعد از نصب Certificate هم بهتره فقط به سبز شدن قفل مرورگر اکتفا نکنی و تنظیمات TLS رو تست کنی.
موارد مهمی که باید بررسی بشن:
▪️ نسخه‌های TLS

▪️ Cipher Suiteها

▪️ Certificate Chain

▪️ تاریخ انقضای Certificate

▪️ SNI

▪️ تنظیمات HTTP/2

▪️ تنظیمات HTTP/3

▪️ وضعیت Private Key

▪️ پیکربندی صحیح HTTPS
در سرورهای امروزی بهتره TLS 1.2 و TLS 1.3 فعال باشن و نسخه‌های قدیمی مثل TLS 1.0 و TLS 1.1 غیرفعال بشن.
برای بررسی و عیب‌یابی TLS هم ابزارهایی مثل OpenSSL و سرویس‌های تست TLS می‌تونن اطلاعات خیلی خوبی درباره Certificate، Chain، Cipherها و تنظیمات امنیتی سرور بهت بدن.

@ITSecurityComputer

رضا محمدی، رئیس سازمان سنجش: نتایج اولیه کنکور ۱۴۰۵ رو تلاش می‌کنیم اواخر شهریور اعلام کنیم و داوطلبان هم یک هفته برای انتخاب رشته فرصت خواهند داشت؛ سال تحصیلی نیمسال اول هم حفظ می‌شه.

@ITSecurityComputer

ایلان ماسک: تلاش برای بازگرداندن بینایی با تراشه مغزی

ایلان ماسک گفته است:
🔹شرکت نورالینک در ۶ تا ۱۲ ماه آینده تلاش می‌کند نخستین تراشه بینایی خود را در بدن انسان آزمایش کند.

او می‌گوید:
🔹این فناوری در آینده می‌تواند اطلاعات را مستقیماً به بخش بینایی مغز منتقل کند و حتی به افراد نابینای مادرزاد کمک کند تا ببینند.

ماسک همچنین گفته است:
🔹در آینده این فناوری ممکن است قابلیت‌هایی فراتر از دید انسان، مانند دیدن نور مادون قرمز و فرابنفش، ایجاد کند. /چندثانیه
@ITSecurityComputer

🔐 SSL/TLS و نصب Certificate؛ HTTPS دقیقاً چطور کار می‌کنه؟

وقتی وارد یه سایت میشی و اول آدرسش https:// می‌بینی، یعنی ارتباط بین مرورگر تو و سرور روی TLS رمزنگاری شده. خیلی‌ها هنوز بهش SSL میگن، ولی از نظر فنی SSL یه استاندارد قدیمی و منسوخ‌شده‌ست و چیزی که امروزه استفاده می‌کنیم TLS هست.
حالا وسط این ماجرا یه چیزی داریم به اسم Certificate یا گواهی دیجیتال. Certificate در واقع به مرورگر کمک می‌کنه بفهمه سروری که بهش وصل شده واقعاً متعلق به همون دامنه‌ایه که کاربر وارد کرده.
مثلاً وقتی وارد example.com میشی، مرورگر با سرور ارتباط برقرار می‌کنه و سرور Certificate خودش رو ارسال می‌کنه. مرورگر بعدش چند چیز مهم رو بررسی می‌کنه؛ مثلاً اینکه Certificate برای همین دامنه صادر شده باشه، تاریخ اعتبارش نگذشته باشه، امضای دیجیتالش معتبر باشه و زنجیره اعتمادش به یک Certificate Authority یا CA معتبر برسه.
داخل Certificate معمولاً اطلاعاتی مثل نام دامنه، Public Key، صادرکننده گواهی، تاریخ اعتبار و اطلاعات مربوط به امضای دیجیتال وجود داره.
اگر همه‌چیز درست باشه، فرآیند TLS Handshake ادامه پیدا می‌کنه. در این مرحله کلاینت و سرور روی کلیدهای لازم برای ارتباط امن توافق می‌کنن و بعد از برقراری ارتباط، داده‌های اصلی با Session Key و رمزنگاری متقارن منتقل میشن؛ چون برای انتقال حجم زیادی از اطلاعات سریع‌تر و بهینه‌تره.
یه اشتباه رایج اینه که فکر کنیم کل اطلاعات HTTPS با Private Key رمزنگاری میشه. ❌
در واقع Private Key برای عملیات مربوط به احراز هویت و Handshake استفاده میشه و قرار نیست تمام ترافیک HTTPS با اون رمزنگاری بشه. بعد از برقراری Session، ارتباط اصلی با کلیدهای Session انجام میشه.
برای راه‌اندازی HTTPS روی سرور معمولاً با سه بخش اصلی سروکار داریم:
🔹 Certificate → گواهی دیجیتال سایت

🔹 Private Key → کلید خصوصی مربوط به Certificate

🔹 Certificate Chain → زنجیره گواهی‌ها، مخصوصاً Intermediate Certificateها
برای گرفتن Certificate می‌تونی از CAهایی مثل Let's Encrypt استفاده کنی. Let's Encrypt یکی از گزینه‌های رایج و رایگان برای HTTPS هست و امکان تمدید خودکار Certificateها رو هم فراهم می‌کنه.
🟢 اگر Nginx داشته باشی
بعد از دریافت Certificate باید مسیر Certificate و Private Key رو در تنظیمات سایت مشخص کنی. معمولاً چیزی شبیه این داریم:
ssl_certificate
برای Certificate و:
ssl_certificate_key
برای Private Key.
بعد از تغییر تنظیمات، Nginx رو Reload می‌کنی تا تنظیمات جدید اعمال بشن و سرور بتونه روی پورت 443 درخواست‌های HTTPS رو دریافت کنه.
🟣 در IIS ویندوز
Certificate معمولاً داخل Windows Certificate Store وارد میشه و بعد در IIS Manager از قسمت Binding سایت، پروتکل HTTPS و Certificate موردنظر رو انتخاب می‌کنی.
🔴 در Apache
Certificate و Private Key داخل Virtual Host مربوط به HTTPS تنظیم میشن و بعد سرویس Apache Reload یا Restart میشه.
⚠️ Private Key شوخی‌بردار نیست!
Certificate عمومی مشکلی نداره و طبیعتاً برای کلاینت ارسال میشه، اما Private Key باید فقط روی سرور باقی بمونه و با Permission مناسب محافظت بشه.
اگر Private Key لو بره، امنیت Certificate و ارتباطات مربوط به اون می‌تونه به خطر بیفته.
یه بخش مهم دیگه هم Certificate Chain هست.
گاهی Certificate اصلی روی سرور نصب شده، ولی مرورگر همچنان خطای SSL میده. یکی از دلایل رایج این مشکل اینه که سرور Intermediate Certificateها رو درست ارسال نمی‌کنه و مرورگر نمی‌تونه زنجیره اعتماد رو تا Root CA کامل کنه.
🔎 بعد از نصب Certificate هم بهتره فقط به سبز شدن قفل مرورگر اکتفا نکنی و تنظیمات TLS رو تست کنی.
موارد مهمی که باید بررسی بشن:
▪️ نسخه‌های TLS

▪️ Cipher Suiteها

▪️ Certificate Chain

▪️ تاریخ انقضای Certificate

▪️ SNI

▪️ تنظیمات HTTP/2

▪️ تنظیمات HTTP/3

▪️ وضعیت Private Key

▪️ پیکربندی صحیح HTTPS
در سرورهای امروزی بهتره TLS 1.2 و TLS 1.3 فعال باشن و نسخه‌های قدیمی مثل TLS 1.0 و TLS 1.1 غیرفعال بشن.
برای بررسی و عیب‌یابی TLS هم ابزارهایی مثل OpenSSL و سرویس‌های تست TLS می‌تونن اطلاعات خیلی خوبی درباره Certificate، Chain، Cipherها و تنظیمات امنیتی سرور بهت بدن.
@ITSecurityComputer