ایران نمیتونه یه تصمیم واحد بگیره ، اونا نمیدونن چطور یه توافق غیرهسته ای رو امضاء کنن، بهتره که زودتر سر عقل بیان.

«دیگه آقا خوبه نداریم»

کم کم به تمام مردم اینترنت داده میشه ولی به اسم پرو. فقط فرقش اینه به جای گیگی ۵ هزار تومن باید ۴۰ هزار تومن بدید.

🇺🇸 به گفته مقام‌های آمریکایی، ناو هواپیمابر USS Gerald R. Ford در روزهای آینده خاورمیانه را ترک کرده و حرکت به‌سوی بازگشت به خانه (آمریکا) را آغاز خواهد کرد.

واشینگتن محاصره دریایی ایران را تا زمانی که نگرانی‌های آمریکا برطرف شود، ادامه خواهد داد. / آکسیوس

بر اساس گفته های دو مقام ارشد رسمی ایالات متحده ، فرمانده سنتکام برد کوپر و ژنرال کِین، شب گذشته حدود 45 دقیقه طرح های عملیاتی برای حملات «احتمالی» علیه ایران را ارائه کردند

آن‌ها می‌خواهند توافقی انجام دهند، اما من از پیشنهاد ایران راضی نیستم.

اون تو این نامه نوشته: «با وجود موفقیت عملیات ایالات متحده علیه ایران و تلاش‌های مداوم برای تضمین صلح پایدار؛ تهدید ایران برای ایالات متحده و نیروهای مسلح ما همچنان قابل توجهه.»

اقدام اخیر دونالد ترامپ در اعلام پایان درگیری‌ها و ارسال نامه به کنگره، صرفاً یک اطلاع‌رسانی ساده نیست؛

بلکه یک «شطرنج حقوقی» پیچیده برای خنثی‌سازی نظارت قوه‌ی مقننه است.

در ادامه، ابعاد پنج‌گانه این استراتژی را از نگاه تحلیل‌گران ارشد بررسی می‌کنیم:

بازنشانی ساعت (Resetting the Clock)

مرکز ثقل این مانور، «قانون اختیارات جنگی مصوب ۱۹۷۳» است. طبق این قانون، رئیس‌جمهور پس از اعزام نیرو به مناطق درگیری، تنها ۶۰ روز فرصت دارد تا تاییدیه رسمی کنگره را دریافت کند؛ در غیر این صورت باید نیروها را بازگرداند.

تاکتیک: ترامپ با اعلام رسمی اینکه «درگیری قبلی پایان یافته»، تایمر این قانون را به صفر بازگرداند.

هدف: ایجاد یک ظرفیت ۶۰ روزه جدید. اگر فردا حملات از سر گرفته شود، از نظر تیم حقوقی کاخ سفید، این یک «درگیری جدید» است و ساعتِ قانون دوباره از صفر شروع به کار می‌کند.

دور زدن هوشمندانه کنگره (Sidestepping Congress)

حقوق‌دانان منتقد، این حرکت را یک «گریز قانونی» (Legal Loophole) می‌خوانند.

این کار به رئیس‌جمهور اجازه می‌دهد بدون نیاز به رای‌گیری در صحن سنا یا مجلس نمایندگان، به عملیات‌های خود ادامه دهد.

استراتژی «توقف و حرکت» (The Stop-and-Go Strategy)

ناظران نظامی این الگوی رفتاری را «جنگ تکه‌تکه» می‌نامند.

در این مدل: به‌جای یک جنگ فرسایشی و طولانی، مجموعه‌ای از حملات جدی اما کوتاه‌مدت تعریف می‌شود.

هر حمله پیش از رسیدن به سقف ۶۰ روز، با یک اعلامیه «پایان عملیات» متوقف می‌شود.

این چرخه تکرار می‌شود تا دولت هرگز مجبور به پاسخگویی رسمی در قبال یک جنگ تمام‌عیار نشود.

تیم حقوقی کاخ سفید و چهره‌هایی مانند پیت هگزت، این اقدام را نه یک دور زدن قانون، بلکه «اعمال اقتدار اجرایی» می‌دانند.

منطق آن‌ها ساده است:

رئیس‌جمهور به عنوان فرمانده کل قوا (Commander-in-Chief)، تنها مرجعی است که صلاحیت تشخیص وضعیت «جنگی» یا «صلح» را دارد.

کنگره نباید در جزئیات تاکتیکی و زمان‌بندی تغییر وضعیت از «خصومت فعال» به «آتش‌بس» دخالت کند.

سنت‌های حقوقی (Legal Innovation)

بسیاری از تحلیل‌گران معتقدند ادعای پنتاگون مبنی بر اینکه «روزهای آتش‌بس در بازه ۶۰ روزه محاسبه نمی‌شود»، یک بدعت حقوقی است.

در متن اصلی قانون ۱۹۷۳، چنین تمایزی وجود ندارد، اما تیم ترامپ با ارائه‌ی یک تفسیر خلاقانه، در حال ایجاد رویه‌ای جدید است که می‌تواند توازن قوا در آمریکا را به نفع کاخ سفید سنگین‌تر کند.