🎗گره از ثبت نام دانش‌آموزان افغانستانی باز نشد

▫️گزارش روزنامه پیام ما
▪️به همراه مشاهدات و تجربیات میدانی اعضا شبکه یاری

درحالی‌که گفته می‌شد موانع برای ثبت نام دانش‌آموزان اتباع افغانستانی برطرف شده است و بخشنامه حضور آن‌ها در مدارس اصلاح شده و دانش‌آموزان فاقد مدرک شناسایی نیز می‌توانند با دریافت برگه حمایت تحصیلی از دفاتر کفالت برای ادامه تحصیل خود در مدارس ثبت نام کنند، والدین همچنان از بی‌اطلاعی دفاتر کفالت و عدم ابلاغ بخشنامه اصلاح‌شده گزارش می‌دهند و می‌گویند فرزندان بازمانده‌شان هنوز راهی برای ورود به مدارس پیدا نکردند.

مسئولان در روزهای اخیر وعده دادند که با صدور ابلاغیه‌ای دفاتر کفالت را توجیه می‌کنند. سرانجام متنی دوشنبه ۲۰ تیرماه، از سوی انجمن صنفی دفاتر کفالت اقامت و اشتغال اتباع خارجی استان تهران منتشر شد و در آن تاکید شد که والدین می‌توانند از ۲۳ تا ۲۹ تیر به چند مرکز خدمات اداری، خلیج فارس، گل تپه و پاکدشت مراجعه کنند. ابلاغیه جدید شروطی را برای مهاجران و اتباع افغانستانی لحاظ کرده است: «گذرنامه و تذکره برای اثبات افغانستانی بودن و مدرکی که نشان دهد کودک از زمان فرمان رهبری یعنی سال ۹۴ در ایران ساکن بوده است.»

شروطی که به نظر می‌رسد، بازهم سنگی مقابل ثبت نام دانش‌آموزان افغانستانی است.

لطف الله محسنی، معاون اجتماعی انجمن حمایت از کودکان کار در این رابطه به پیام ما می‌گوید: «این ابلاغیه جامعیت دستورالعمل و پذیرش همه دانش‌آموزان را ندارد و تنها محدود شده به افرادی که یا پاسپورت دارند و یا سال ۹۴ در ایران حضور داشتند و برای این حضورشان هم مدرک دارند.» با این وجود والدین و مددکاران همراه دانش‌آموزان دیروز، سه شنبه به مراکز کفالت مراجعه کردند؛ نتیجه اما مانند گذشته بود.

معصومه صادقی، مربی انجمن یاری کودکان در معرض خطر در این رابطه به روزنامه پیام‌ما می‌گوید: «مابه خانواده‌های مهاجر افغانستانی اطلاع رسانی کردیم و با پرینت ابلاغیه و فرستادن خانواده‌ها به دفاتر کفالت محل زندگی‌شان و حتی دفاتر کفالت غیر از محل سکونتشان موضوع را پیگیری کردیم اما هم دفاتر کفالت اعلام کردند که چنین ابلاغیه و بخشنامه‌ای برای آنها صادر نشده است.»

مریم سیادت مدیرعامل موسسه شکوفایی استعدادهای کودکان مهر نیز می‌گوید مددکار دیگری که دیروز به دفاتر کفالت مراجعه کرده اما همچنان به در بسته خورده: «من به آدرس‌هایی که در متن ابلاغیه اشاره شده بود، مراجعه کردم و حتی به اردوگاه ورامین نیز سر زدم اما در تمام این دفاتر اعلام شد که ابلاغیه جدیدی دریافت نکردند.» علاوه بر بی‌اطلاعی چندباره دفاتر کفالت، والدین دغدغه تازه‌ای نیز پیدا کردند: پیدا کردن مدرکی برای اثبات حضورشان در در ایران بعد از سال ۹۴.

ابلاغیه تازه: اجاره‌نامه، گواهی ولادت، گواهی سکونت تایید شده از سوی شورای شهر و کلانتری را معتبر دانسته است بسیاری اما هیچ‌یک را ندارند. صالح سعیدی، یکی همین از والدین افغانستانی است که ۴ پسر دانش‌آموز دارد، او می‌پرسد، چگونه می‌تواند از کلانتری یا اعضای شورای شهر گواهی بگیرد؟

مقاله کامل:
https://payamema.ir/payam/articlerelation/57066/amp?__twitter_impression=true

#حق_تحصیل_مهاجران
#شبکه_یاری_کودکان_کار

@shabakeyari

هرچه جامعه مدنی تلاش میکند انسانیت را معنا دهد و ترویج کند گروهی در رسانه‌های رسمی و غیر رسمی همه را پنبه میکنند.
عده‌ای دلقکِ ضد حقوق کودکان به شکلی موذیانه کلیپ و سریالهایی می‌سازند و به خورد جامعه میدهند که حقوق کودکان در سایه ‌مخوف بی توجهی و سهل انگاری نادیده گرفته شود‌‌.
چرا در رسانه‌ها از حقوق کودکان گفته نمی‌شود؟
چرا به کار کودکان رسمیت داده می‌شود؟

🆔@ISPVC_NGO

🗞قتل عام آینده کودکان افغانستانی در آتش جنگ و خشونت

مسئولیت صیانت از جان کودکان افغانستانی با جهانیانی است که مرگ کودکان را به نظاره نشسته‌اند. در دو سال گذشته به نام مذاکرات موسوم به صلح، آمریکا، کشورهای غربی و دولت‌های منطقه‌ای، خصوصاً پاکستان، از رهاسازی زندانیان طالبان حمایت کردند و هزاران نفر از تروریست‌های طالبان به مرور از زندان‌ها آزاد شدند.

در این مدت فعالان افغانستانی، بالاخص زنان، با کمپین‌ها، مقالات و سخنرانی‌های متعدد نسبت به تبعات رهاسازی این پیکارجویان بنیادگرا هشدار دادند. با این حال دولت‌های منطقه، غرب و دولت افغانستان بدون توجه به این هشدارها، به طالبان امتیاز دادند.

امروز نتیجه این امتیازدهی‌های سیاسیِ به نام صلح، به کام بنیادگرایان رقم خورده است. میلیون‌ها کودک، زن و مرد در افغانستان زیر سلطه طالبان زندگی می‌کنند و حقوق اولیه آن‌ها زیر پا گذاشته می‌شود. میلیون‌ها نفر دیگر در مناطقی به سر می‌برند که آتش جنگ‌افروزی طالبان زندگی آن‌ها را به خون و ترس و از دست دادن عزیزان آغشته است. در این میان کودکان، بالاخص دختران و اقلیت‌های قومی مانند هزاره‌ها بیش از سایرین در معرض خطر هستند.

هم سابقه طالبان و هم عملکرد امروز آن مانند کشتار، تخریب مدارس، مراکز فرهنگی و زیرساخت‌های مورد استفاده مردم، ایجاد محدودیت در تحصیل، خصوصاً برای دختران و قتل‌عام قومی حاکی از ضدیت این گروه با بشریت است. اقدامات ضدبشری طالبان تا بدان‌جا پیش‌رفته است که نیروهایش برای ازدواج اجباری با دختران نوجوان خانه‌های مردم را تفتیش می‌کنند.

انجمن حمایت از حقوق کودکان ضمن محکوم کردن هر نوع حمایت از طالبان و سکوت رسانه‌ای و سیاسی در برابر جنایت‌های ضد انسانی این گروه بنیادگرا، خواهان پایان دادن به جنگ، متوقف کردن کشتار و آوارگی مردم افغانستان، به رسمیت شناختن حق پناهجویی برای آنان و کودکانشان و احترام به حق بقای کودکان با تضمین و ایجاد امکانات پزشکی و تامین نیازهای زیستی کودکان، بالاخص در مناطق مرزی، است.


https://www.instagram.com/p/CSezFMJNseY/?utm_medium=share_sheet

@irsprcorg
🆔@ISPVC_NGO

📃بیانیه شبکه یاری کودکان کار در همبستگی با مردم افغانستان

▫️حقیقت این است که فکر نمی‌کردیم زمانی برسد که محکوم کردن طالبان موضعی باشد که نیاز به اعلام آن داشته باشیم. اما در روزگاری که قدرت‌های جهانی و دولت‌های منطقه‌ای به نام «صلح» زمینه‌ساز گسترش سلطه طالبان شدند، و جهانیان و رسانه‌ها در سکوتی شرم‌آور شعله گرفتن آتش جنگ و خشونت و سلب حق حیات و آزادی از مردم افغانستان را نظاره کردند، باید به امروز هم فکر می‌کردیم.

▫️گوش‌ها را در برابر هشدارهای فعالان افغانستانی پوشاندند، فریاد زنان را نشنیده گرفتند و چشم‌هایشان را در برابر ستانده شدن جان‌های هزاره بستند. پیشینه طالبان، عملکرد و جنایت‌های امروز آنها و آنچه در آینده خواهند کرد بر هرآنکه بخواهد ببیند و بشنود و کاری کنند عیان است.

▫️آنچه مشخص است این است که امروز زمان شعرها و پندها و سوگ‌واره‌ها گذشته، در جنایتی که پیش روی چشمانمان در حال رخ دادن است، باید از یکدیگر دفاع کنیم و کنار هم بایستیم. امروز باید از تمامی ظرفیت‌های حقوقی، اجتماعی، و مردمی خود برای متوقف کردن کشتار، جنایت و آوارگی استفاده کنیم.

▫️تشکل‌های عضو شبکه یاری کودکان کار سالهاست با کودکان و زنان افغانستانی در ارتباط هستند. در حالی که تلاش کرده‌ایم مرهمی بر زخم‌های دیروز باشیم، درد عمیق امروز آنها را نیز دیده‌ایم و با آنها درد کشیده‌ایم. باشد که این درد پیوندی محکم میان ملت ما و ملت افغانستان باشد.

▫️شبکه یاری کودکان کار، ضمن اعلام همبستگی با مردم شجاع و پردرد افغانستان حمایت همه‌جانبه خود را از آنها در تمامی شهرهای افغانستان، ایران، و البته مرزهای بین دو کشور اعلام می‌کند. میان ما حائلی نیست. ما همچنین ضمن به رسمیت شمردن و دفاع از حق پناه‌جویی برای خانواده‌های در خطر افغانستانی خواستار حفظ کرامت انسانی آنها و تضمین حق بقا، امنیت و سلامت کودکان افغانستانی هستیم.

#شبکه_یاری_کودکان_کار
🆔@ISPVC_NGO
@shabakeyari

مسافرانی از هرات

دلیل دیدار ما بیماری پسرک ملوس افغانی است؛کودکی لاغرتر از سنش با چشم‌هایی درشت و موهایی لخت که روی پیشانیش چتری شده‌اند.
نامش وزیر است و هفت سال دارد. به خاطر یک مشکل گوارشی تقریبا عمده که ملاحظات جراحی را هم احتمالا می‌طلبد آمده‌است؛ با مادرش و دو بانوی جوان هموطن دیگر -از مراجعین قبلی مطب- که راهنمایی‌شان کنند، چرا که شناس نیستند و به تازگی سربند وحشیگری‌ها و تهاجم طالبان به خاک خسته از ناامنی افغانستان، به ایران آمده‌اند، از هرات!
رد ترس و التهاب گذر از جهنمی از گلوله و آتش همچنان در چهره و کلامشان دیده می‌شود.
یک نگرانی بزرگ هم در چشم‌های همه‌شان سوسو می‌زند؛ از دست رفتن افغانستان عزیز، درد وطن.
شایعاتی که برخی رسانه‌ها در ارائه‌ی تصویر متفاوت از طالبان به خورد جامعه‌ی جهانی می‌دهند سراپا دروغ و ملوث به ناامانت‌داری رسانه‌ای‌است.
طالبان طالبان است با تمام مختصات جهل محور و دگم‌بودن و ذره‌ای هم تغییر موضع نداده‌است. بنابراین تفسیرهای سستی که در مورد تغییر ماهیت طالب‌ها دیده می‌شود مایه‌ی تعجب عمیق است آنهم در حالی که جنایت‌ها و قتل‌عام بی شفقت آدم‌ها را در پیش چشم تمام جهان و در روز روشن انجام می‌شود.
سوال این است: دخترانی که طالب‌ها به زور و بدون رضایت به عقدشان در می‌آورند از تجاوز به عنف چه چیزی کمتر دارد که دولت‌ها مهر سکوت بر لب زده‌اند؟ سازمان ملل در کجا ایستاده است که این جنایت علیه بشریت را نمی‌بیند و چنین حقیر و منفعل با لگدکوب‌شدن منشور خود تعامل می‌کند.
اینجا صحبت از یک جنگ معمولی حتی نیست.بحث برسر جنایت علیه بشریت و سوءاستفاده‌ی جنسی وحشتناک از کودکان است. بحث درمورد یک فاجعه‌ی تمام عیار انسانی است . کجای طالبان تغییر کرده است که زنان را تنها در حد کالا می‌شناسد و برای دستخوش، زنان بیوه را برای تجاوز به اعضایش هبه می‌کند.
حداقل به عنوان یک شاهد واقعی، مادرِ بیمار من این طالبان را بسیار وحشی‌تر و لجام‌گسیخته تر از قبل ارزیابی کرده است.
چه اتفاق ناگوار و اساسا چه نوع جنایت دیگری باید اتفاق بیفتد تا حکومت‌ها واکنش نشان دهند؟
سیاستمدارانی که برای این گروه سرتاپا خشونت زبان نفهم چهره‌شویی می‌کنند وجدان‌شان را در کدام ایستگاه انسانیت به کناری نهاده‌، جاگذاشته‌اند.
طالبان در آستانه‌ی استیلا بر کل خاک افغانستان است. چهره‌ی بدون روتوش طالبان مکررا نشان داده و ثابت کرده است که گروهی قائل به مذاکره و قابل مذاکره نیست. گروهی است که جز زبان زور نمی‌فهمد و توبه‌اش فقط در صورت ریشه‌کنی و متلاشی شدن کامل قابل اعتماد است.
حکومت‌هایی که برای کوچکترین اتفاقات یقه‌ می‌درانند، نمایندگان ویژه‌ی سازمان ملل که گاهی از سر سوزن هم خود را رد می‌کنند، در برابر این دروازه‌ی بزرگ‌ جنایت عریان و جهل مرکب که ازقضا مرتکبینش هم ابایی از رسانه‌ای شدنش ندارند،کجا هستند و از کدام ساحت به ماجرا می‌نگرند.
حتی تظاهر عمدی به ندیدن اتفاقات هم در عرف دیپلماتیک آدابی دارد و چنین توی‌ ذوق زننده و موهن نیست.
افغانستان دارد از دست می‌رود، پایتخت سقوط کرده و مردمی که از زندگی تنها قدری آرامش و امنیت می‌خواهند-از ابتدایی ترین حقوق هر انسان- در آستانه‌ی نابودی و به محاق رفتن هستند. در خطر جدی ارتجاع به ده‌ها سال قبل و قرار گرفتن در وضعیتی که سرنوشت نسل آینده را در خطر تخریب قرار داده است.
در این سکوت خجالت آور در صحنه‌‌ی جهانی شاید فقط این مردم دنیا باشند که بتوانند مصدر کاری شوند. اعتراضات و واکنش آنها نسبت به جنایت، آخرین تیر ترکش نجات یک کشور شاید باشد تا دولت‌ها را به زور و برای تداوم حضوردر صحنه سیاسی هم که شده، وادار به برداشتن قدمی کنند.
داشتن امید مستحسن است اما گاهی برتر از آن باور به واقعیت و قبول شرایط ناامیدکننده‌است. تا همین، نقطه‌ی شروعی باشد برای اقدامی واقعی. باید این واقعیت تلخ را پذیرفت که امید دلخوش‌کننده به شیوه‌ی احاله مسائل به آینده‌ای مجهول، جز دادن فرصت و ابتکار عمل به جنایتکاران هیچ کارکردی ندارد.


جمله آخر مادر وزیر مدام در سرم می‌پیچد:
«هیچکس برای دادن امید به مردم افغانستان کاری نمی‌کند»
آیا ما مردم عادی جهان می‌توانیم کاری از پیش ببریم؟
آیا وزیر این داستان واقعی می‌تواند یکی از وزرای افغانستان آینده باشد؟

بابک خطی
طبیب کودکان

۰۰/۰۵/۲۴

🆔@ISPVC_NGO

🎗بیانیه اتحاد جهانی علیه کار کودکان درباره مساله افغانستان

🖌درحال حاضر که بحران افغانستان و تبعات آن نیازمند اقدام جدی فعالان حقوق بشر و حقوق کودک است، متاسفانه علیرغم وخامت اوضاع، همانطور که در بیانیه زیر می‌خوانید، شاهد عدم مسئولیت‌پذیری جدی و اقدامات موثر توسط نهادهای بین‌المللی و سازمان‌های مردم نهاد بین‌المللی هستیم.

📄متن بیانیه:
‌
◀️ برای بسیاری «روزهای سیاه» برگشته‌اند.

◽️وضعیت کنونی افغانستان بار دیگر درد و رنج سیستماتیک مردم افغان، نقض حقوق بشردوستانه بین‌المللی و نقش تصمیم‌گیری‌ها و اعمال سیاسی بر زندگی کودکان را روشن کرد.

◽️برای بسیاری «روزهای سیاه» دوباره برگشته‌اند. بیش از ۲۵۰۰۰۰ افغان خانه‌هایشان را ترک کرده‌اند، که ۸۰ درصد این جمعیت آواره، زنان و کودکان هستند.

◽️به نظر می‌رسد پیشرفت‌های که در چند دهه گذشته در حیطه آموزش، حمایت از کودکان و حقوق زنان رخ داده است، در جبهه‌های مختلف در معرض تهدیدهای بی‌حدی است.

◽️تخمین زده می‌شود که در حال حاضر در افغانستان جنگ زده ۳/۷میلیون کودک افغان در سن مدرسه از تحصیل بازمانده‌اند که ۶۰ درصد آنها دختر هستند. با تعطیلی اجباری مدارس، تعداد کودکان بازمانده از تحصیل افزایش چشمگیری خواهد داشت، به ویژه که دختران در معرض خطر بیشتری نسبت به کار کودک قرار دارند. اگر پیامدهای گذشته حکومت طالبان به همین شکل ادامه داشته باشد، علاوه بر افزایش تعداد پیش‌بینی شده، تهدیدی بی‌سابقه علیه کودکان رخ خواهد داد.‌

◽️دختران افغان در معرض افزایش خشونت جنسی، ازدواج اجباری و قتل ناموسی و پسران مجبور به استخدام نظامی و شرکت در درگیری مسلحانه خواهند بود.

در شرایطی که میلیون‌ها کودک افغان با ترس از بازگشت به گذشته هراسناک در آینده نزدیک رو به رو هستند، لازم است تا برای محافظت از آنها واکنش جمعی فوری صورت گیرد.

اکنون بیش از هر زمان دیگری، حفاظت از حقوق افراد آسیب‌پذیر در افغانستان، درست‌ترین کاری که باید صورت گیرد و مسئولیت جمعی است.

تیمونی رایان
رئیس حرکت جهانی علیه کار کودکان،
وابسته به سازمان بین‌المللی کار

📎لینک بیانیه:

https://b2n.ir/r33820
🆔@ISPVC_NGO

کودک همسری صعود کرد

رشد ۱۰.۵ درصدی "ازدواج" دختران ۱۰ تا ۱۴ ساله
ثبت ۷۲۵ "طلاق" برای دختران این رده سنی

🆔@ISPVC_NGO

‌🔺دست روی دست گذاشته‌ایم
‌
مردم افغانستان پس از سالها عذاب جنگ و تضعیف توسط حکومت‌های غرب و شرق، به حال خود رها شده‌اند تا طالبان در همدستی با دولت‎‌های شرقی و غربی هرچه می‌توانند با این سرزمین و مردمانش بکند. دولت‌هایی که چون صیادان غاصبی از هرطرف برای بردن و خوردن نقشه کشیدند تا در بیچارگی و آوارگی این ملت شیره جان سرزمین‌شان را بمکند و چه بهتر برایشان که این سرزمین طالبان پرورش دهد تا غرق در تعصب و تحجر شود و هر شکلی از مقاومت در نطفه خفه گردد.
حال با تصرف تقریبا تمام نقاط این سرزمین توسط طالبان بار دیگر زنان و کودکان افغان، فریادشان نشنیده گرفته می‌شود. آنها دنبال پناهگاه می‌گردند تا طعمه طالبان وحشی نشوند. درها و مرزها بسته شده‌اند. فریاد دختران در پستوهای تجاوز و نکاح به گوش می‌رسد. همچنان کودکان وحشت و جنگ را مانند پدران و مادران خویش تجربه می‌کنند و جهان گویی در خواب است و حقوق بشر فقط به ریش مردم می‌خندد. جنگ یک شوخی است برای آنان که خود را ابر قدرت می‌دانند ولی یک تباهی است برای آنان که می‌خواهند زندگی کنند. جنگ یک فرصت است برای آنان که می‌خواهند از آب گل آلود ماهی بگیرند‌ ولی پایانی است بر رویای مردمان درگیر جنگ.
‌
‌ ما کجای این معادله هستیم که مرزها را بسته‌ایم و آنهارا در جنگ و خون و تجاوز از خود می‌رانیم؟
چه پاسخی برای این فاجعه بشری خواهید داشت که دست روی دست گذاشته‌اید. مگر ایجاد امکانات برای پناهندگی چقدر هزینه دارد که چشمتان را به روی مردم همسایه‌ای که فریاد می‌زنند و کمک می‌خواهند بسته‌اید. این چه سیاستی است که مرام و عرف پناهندگی را هم زیر پا گذاشته و راه را برای آنان می‌بندد؟
اکنون همه ما از این تجاوز و قساوت به همسایه رنج می‌کشیم.‌
‌
سیاستگذاران کشور باید مرز را به روی پناهندگان باز کنند و به حق مهاجرین افغانستانی برای اعتراض به جنایتی که به کشور و مردمشان شده احترام بگذارند و آنان را حمایت کنند تا صدای خود را به دنیا برسانند‌. یاران انجمن یاری کودکان در معرض خطر، همچنان که سالهاست در کنار کودکان پناهنده‌ بودند باز هم خواهند بود و در این راه از هیچ کمکی فروگذاری نخواهند کرد.

🆔@ISPVC_NGO

چنگال کرونا بر گلوی کودکان کار

اپیدمی کرونا تاثیری فراگیر بر تمام شئون زندگی مردم داشته است. کشور‌های پیشرفته توان حمایتی بیشتری داشتند و کشور‌های فقیرتر از عهده حمایت اقتصادی از مردمشان برنیامدند. ایران جزو همین گروه از کشور‌ها بود. این وضعیت، اما سنگینی وزن خود را روی خانواده‌های کم‌درآمد انداخت و کودکان متعلق به این خانواده‌ها اولین قربانیان این شرایط بودند. جامعه ۲۴ تاثیر کرونا بر زندگی کودکان کار را مورد بررسی قرار می‌دهد.

https://jameh24.com/fa/news/8921/
🆔@ISPVC_NGO

🎗درخواست سازمان‌های مردم نهاد اروپایی (NGOها) از اتحادیه اروپا مبنی بر توقف اخراج مهاجران افغانستانی.

◽️ این گروه‌ها از مواجهه بازگردانده‌شدگان با درگیری، خشونت، و چالش‌های مضاعف، اعلام نگرانی می‌کند.

◽️۳۰ سازمان مردم نهاد اروپایی (NGO) روز چهارشنبه خواستار متوقف کردن اخراج پناهندگان افغان توسط کشورهای اتحادیه اروپا، در شرایط بدتر شدن وضعیت امنیتی در افغانستان شدند.

◽️این تقاضا در شرایط خروج نیروهای خارجی به رهبری آمریکا و کنترل بخش‌های زیادی از خاک افغانستان توسط طالبان مطرح شد.

بر اساس بیانیه مشترک سازمان‌های مردم نهاد اروپایی، وضعیت امنیتی افغانستان به گونه‌ایست که افراد امکان بازگشت به وطن بدون خطر جانی را ندارند، لذا از اتحادیه اروپا خواسته شده است به کشورهای عضو توصیه کنند که اخراج‌های فوری به افغانستان را متوقف کنند.

◽️همچنین سازمان‌های مردم نهاد، سازمان‌های پناهندگان و مهاجر افغانستانی، از کشورهای عضو اتحادیه اروپا خواسته‌اند تا تمام تصمیمات منفی برای پناهجویان افغانستانی، که هنوز در کشورهای اروپایی هستند را مورد بازبینی مجدد قراردهند و از آنجایی که دیگر هیچ منطقه یا شهر امنی در افغانستان وجود ندارد از به کارگیری مفهوم «حفاظت داخلی جایگزین» Internal Protection) Alternative (IPA)) خودداری نموده و به کارکنان محلی و خانوده آنها پناهندگی فوری اعطا نمایند و محل اسکان مهاجران افغانستانی در ایران و پاکستان را افزایش دهند.

◽️دولت (سابق) افغانستان از کشورهای میزبان از جمله سوئد، نروژ، فنلاند، فرانسه، دانمارک، انگلستان، سوئیس و هلند خواست که از ۸ ژانویه به مدت حداقل سه ماه تا اکتبر اخراج را متوقف کنند.

◽️در بیانیه وزارت مهاجرین و عودت کنندگان آمده است: به دلیل افزایش خشونت طالبان، موج سوم همه‌گیری کرونا و ناآرامی‌های اقتصادی، اجتماعی، شرایط برای بازگشت اجباری مهاجران افغان مساعد نیست.

در بیانیه آمده است که این وضعیت، «نگرانی آنها در مورد سرنوشت افرادی که بازگردانده می‌شوند را» بیشتر می‌کند.

📎لینک خبر به زبان انگلیسی

https://www.aa.com.tr/en/europe/ngos-demand-eu-to-halt-deportations-of-afghan-refugees/2311022

@shabakeyari
🆔@ISPVC_NGO

ترجمه در
#شبکه_یاری_کودکان_کار

تولد کودکان بدون شناسنامه به دنبال ازدواج‌های صیغه‌ای/۱۴ هزار کودک مطلقه و بیوه در کشور

#زنان | سمیرا دماوندی، کنشگر حقوق کودکان و حقوقدان:
🔹 معمولاً در روستاها اول کودکان را صیغه می‌کنند و سپس خانواده دختر با آن صیغه نامه قاضی را تحت فشار قرار می‌دهد تا مجوز ازدواج رسمی را صادر کند و متأسفانه همین صیغه باعث شده حتی افزایش سن قانونی ازدواج هم مشکل ما را حل نکند.
🔹 ازدواج‌های سن پایین دوامی ندارند
🔹 در آذربایجان شرقی که بالاترین آمار کودک مطلقه را شاهد هستیم
@Digari_ir
@imnanews_ir | جزئیات بیشتر

یک کنشگر حقوق کودکان گفت: معمولاً در روستاها اول کودکان را صیغه می‌کنند و سپس خانواده دختر با آن صیغه نامه قاضی را تحت فشار قرار می‌دهد تا مجوز ازدواج رسمی را صادر کند و متأسفانه همین صیغه باعث شده حتی افزایش سن قانونی ازدواج هم مشکل ما را حل نکند.

🆔@ISPVC_NGO

بدون بیمه، بدون درمان
بی‌شناسنامه‌ها دغدغه‌شان فقط واکسن نیست.
درمان‌های سنگین بیماری کرونا هم روی دوش‌شان سنگینی کرده و آزارشان می‌دهد. شناسنامه که نباشد، بیمه نیست و بیمه که نباشد، هزینه‌های درمان سر به فلک می‌گذارد. دکتر کی‌خواه می‌گوید: «بعضی‌ها از دفترچه بیمه همسایه‌ها یا سایر اعضای خانواده استفاده می‌کنند؛ مثلا خانمی 50ساله دفترچه بچه6ساله را ‌آورده بود و من هم نمی‌توانستم داروی یک زن 50ساله را در دفترچه کودک بنویسم.» به عقیده او، یکی از علت‌های فوت بیماران بی‌شناسنامه عدم مراجعه به بیمارستان است؛ «بسیاری از این افراد با سطح اکسیژن خون بسیار پایین از رفتن به بیمارستان امتناع می‌کنند؛ چون مدارک هویتی و بیمه ندارند و همین یک مسئله، حضور آنها در بیمارستان را سخت و طاقت‌فرسا می‌کند. این می‌شود که  عطای رفتن به بیمارستان را به لقایش می‌بخشند، می‌روند در خانه و بعد هم سرنوشت‌شان نامعلوم می‌شود. هیچ‌کس نمی‌داند آنها می‌میرند یا زنده می‌مانند.» ادامه در لینک زیر👇

https://newspaper.hamshahrionline.ir/id/138429/
🆔@ISPVC_NGO

مرزها را بگشایید

کودکان فارغ از رنگ و نژاد و ملیت و مرز باید حمایت شوند .

هنوز صدای ضجه‌های مردان و زنان عزیز از دست داده، صدای ناله‌های مجروحین بمب‌گذاری‌های طالبان در کوچه، خیابان و بازار در گوش ماست.

هنوز خون ریخته‌شده‌ی ده‌ها کودک، بیمار و کادر درمان که در حمله‌ی طالبان به بیمارستان قلات کشته و مجروح شدند در پیش چشمان ماست.

ما شاهد پایمال شدن حقوق انسانی زنان و دختران، ازدواج اجباری دختر بچه‌ها با مردان طالب بودیم.
دیدیم چگونه حق تحصیل، کار و حتی حق خروج از خانه از زنان گرفته شد.
دیدیم که چگونه دختران و پسران افغان از بدیهی‌ترین حقوق محروم شدند.

اینک بعد از سال‌ها طالبان در سکوت و تایید قدرت‌های بزرگ، حمایت کشورهای منطقه و البته با سواستفاده از نارضایتی مردم به دلیل فساد دولتمردان به راحتی بر افغانستان مسلط شده و تلاش می‌کند تا از خود چهره‌ی دیگری بسازد، اما مردم رنجدیده و وحشت‌زده که از دوران حکومت طالبان خاطرات تلخ و هراسناکی دارند، خوب می‌دانند که این فریبی بیش نیست و برای نجات به سوی مرزها رهسپار شده‌اند، اما کشورهای همسایه بجای امداد و یاری مرزها را به رویشان بسته‌اند.
دولت‌های همسایه از جمله ایران باید از این زنان، مردان و کودکان رنجدیده که در سرزمین خود آواره هستند، حمایت کنند؛ مرزها را باز و با اسکان آن‌ها در اردوگاه‌ها و فراهم نمودن شرایط زیست مناسب خصوصا برای کوکان یاریگر آن‌ها باشند.


مطابق ماده‌ی ۲۲ پیمان‌نامه‌ی حقوق کودک کشورهای عضو کنوانسیون از جمله ایران باید اقدامات لازم جهت حمایت کودکانی که خواهان پناهندگی هستند چه همراه خانواده یا همراه شخص دیگری باشند انجام دهند و تمام حقوق کودکان که در پیمان‌نامه آمده است را رعایت کنند.

@parandeyederakhtekoochak
#انجمن_پرنده_درخت_کوچک
#افغانستان #طالبان #افغان #پناهندگی #جنگ #کودکان
🆔@ISPVC_NGO

نژادپرستی شاخ و دم ندارد!

در کم و کیف پیگیری انجام عمل جراحی فوری برای یکی از کودکان (از مهمانان اتباع خارجی) تحت پوشش یکی سازمان‌های غیردولتی حمایت از کودکان کار بودیم.
حضور دوستان، همکاران و اساتیدی که در قسمت های مختلف بیمارستان‌ها و مراکز درمانی مشغول به کار هستند و برای اینگونه امور پیشقدم، خوشبختانه کم نیست و این شد که پذیرش و برنامه‌ریزی برای انجام عمل به خوبی و بدون هدر رفتن وقت صورت بگیرد.
نکته دردناک قضیه اما اینجااست که اتباعی که در بیمارستان بستری می‌شوند نه تنها هیچ نوع بیمه و حمایتی ندارند که حتی برای پرداخت هزینه‌ها هم از آن‌ها حداقل دوبرابر مقدار تعرفه آزاد دریافت می‌شود و این اتفاقی بود که برای این کودک نازنین هم اتفاق افتاد.
صدالبته که برای کادر درمان براساس وجدان و سوگندی که یاد کرده‌اند بیمار، بیمار است و تفاوت در رنگ و نژاد و زبان و...تاثیری در روند رسیدگی و درمان او ندارد و حتی در میدانهای جنگ نیز با دید فراملیتی مجروحان و آسیب‌دیدگان از نظر خودی، متفق یا دشمن بودن برای درمان شدن فرقی ندارند بنابراین مشکل درقسمت مدیریت مالی درمان کشور است که این‌چنین بی‌ملاحظه و بدون فکر این مساله را اجرایی نموده به آن رسمیت داده‌است و دانسته یا نادانسته، ابتدایی‌ترین حقوق بشری را نقض نموده‌ و این مساله مصداق بارز نژادپرستی است.
یک دیدگاه این مساله را این‌طور توجیه می‌کند که درمان افراد خارجی شامل سوبسیدی که دولت برای شهروندان ایرانی پرداخت می‌کند،نمی‌شود.
اما اولا آيا برای افراد پناهنده یا موارد خاص نیاز به حمایت نباید استثنایی باشد؟
و ثانیا خبرهای استخراج رمز ارز توسط شرکت‌های خارجی که از برق سوبسیدی کشور استفاده می‌شود و بسیاری از قطعی‌های آزاردهنده اخیر برق هم به آن منتسب شده‌است چگونه توجیه می‌شود؟

پناهندگی و کندن از محل زندگی خصوصا در مواردی که برای حفظ جان باشد ، یکی از دردناک‌ترین اتفاقات زندگی می‌تواند باشدکه اثرات عمیقی در ساختار ذهنی و جسمی آدم‌ها به جای می‌گذرد.این افراد یکی از مهمترین گروه‌ها برای دریافت حمایت هستند تا بتوانند به زندگی‌ای برگردند که حق همه است.
حالا در شرایطی که رنج بیماری به استرس مهاجرت یک کودک اضافه شده است، بجای حمایت‌،هزینه‌ی درمان با آنها دولاپهنا حساب می‌شود و متاسفانه این اتفاقات نه بار اول که بارها اتفاق افتادن است و اولین بار آن نیست. هرچند تکراری بودنش چیزی از عجیب بودن آن کم نمی‌کند.
نویسنده‌ این یادداشت نه به عنوان تعریض از سوی کسی که دستی بر آتش دارد بلکه به عنوان کسی که قسمت عمده‌ای از حیات حرفه‌ای اش در متن زندگی این کودکان و خانواده‌هایشان است نسبت به این مساله، زشتی بیش از حد و عوارض برگشت‌ناپذیر آن هشدار جدی می‌دهد.
تنها راه‌حل به عنوان قدم اول و قبل از ایجاد شرایط با اقدامات حمایتی، حذف سریع همین قانون فعلی آسیب‌زننده و توهین‌آمیز است.
وقتی کاری تا این حد ابتدایی به ذهن مسوولین مربوط متبادر نمی‌شود این وظیفه‌ی اجتماعی همه‌ی ما مردم معمولی است، که با انعکاس این اتفاق غریب و پیگیری آن آبشاری از از تلنگرهای کوچک‌ ایجاد کنیم تا به آن رسیدگی شده، در اولین فرصت حذف و لغو گردد.
نژادپرستی شاخ و دم ندارد و نباید فکر کنیم خیلی از ما دور است. اگر معیار را برابری انسان‌ها قرار دهیم و لختی در کارخود بیندیشیم می‌بینیم که بسیاری از کلمات،جملات و کردارهای ما که آن را با بهانه‌هایی چون شوخی، جوک، وطن ‌پرستی و... والایش و توجیه می‌کنیم، مصداق بارزی از نژادپرستی است.
پالایش از نژادپرستی یک
روند و سبک زندگی است و صرفا اتفاقی در یک نقطه زمانی و مکانی نیست.کوششی است که باید در کل زندگی حاکم شود و این تنها با یاداوری مکرر اول به خودمان و بعد بقیه میسور است.

بابک خطی
طبیب کودکان
🆔@ISPVC_NGO

گزارش روزنامه پیام ما از سرنوشت کودکان افغانستانی در گفت‌وگو با فعالان حقوق کودک و پدر و مادرها:

جنگ چهره کودکانه ندارد

✍ سوگل دانایی

جاهده می‌گوید خودش و تمام شاگردان افغانش وقتی کابل سقوط کرد، همان احساسی را داشتند که سال‌ها پیش وقت خروج از کشورشان داشتند: «انگار یکبار دیگر مهاجرت کرده باشیم، همان حال و احوال بود، فرقی نمی‌کرد». جاهده می‌گوید وحشت این روزها عضو تازه خانواده‌های افغانستانی شده است: «دختر دایی من روز شنبه رفته بود مکتب، گفته بودند که باید برقع بپوشند، می‌گفت همه دخترا که تا قبل هر لباسی که می‌خواستند می‌پوشیدند، حالا چادری سر کرده بودند». زیر برقع کسی، دیگری را نمی‌شناسند. جاهده معلم انجمن یاری کودکان در معرض خطر،‌ می‌گوید این روزها دختران و پسران کوچک از خانه خارج نمی‌شوند، می‌گوید هروقت که چشمشان به طالب‌ها می‌افتد، فرار می‌کنند و داد می‌زنند، کسی دل و دماغ رفتن به پارک و بازی‌های بچه‌ها را ندارد.

این مطلب را در اینجا بخوانید.

🆔@ISPVC_NGO

دور زدن قانون برای رسمی کردن ازدواج کودکان

به گزارش ایمنا، دبیر مرجع ملی کنوانسیون حقوق کودک و معاون حقوق بشر و امور بین‌الملل وزیر دادگستری گفت: برخی خانواده‌ها کودک را پیش از ۱۳ سالگی بدون ثبت رسمی به عقد درمی‌آورند و پس از آن برای گرفتن اذن ازدواج به دادگاه مراجعه کرده و دادگاه را در مقابل کار انجام شده‌ برای صدور رأی ازدواج قرار می‌دهند. البته این آمار رسمی بیانگر ازدواج‌های به ثبت رسیده است، حال آنکه آنچه در بستر اجتماع اتفاق می‌افتد بیشتر است.

دو دلیل اصلی ازدواج زود هنگام و کودک همسری به "فقر فرهنگی" و "فقر اقتصادی" معطوف می‌شود. خانواده‌ها به علت نگرانی از عواقب کار در خفا این ازدواج‌ها را انجام داده و جایی به ثبت نمی‌رسانند. همین موجب "بی‌هویتی" فرزندان احتمالی آنها هم می‌شود.

او افزود: حتی یک مورد از کودک همسری هم زیاد است. کودک همسری بحثی سلیقه‌ای نیست بلکه امری خلاف قانون است که باید با آن مقابله کرد. راه برون رفت از بحران جمعیت، روی آوردن به کودک همسری نیست.
این در حالی است که بعضاً فعالین حوزه مقابله با کودک همسری متهم به سیاه نمایی می‌شوند. اما این انگ زدن‌ها مشکلات را حل نمی‌کند.

عباسی همچنین با اشاره به عدم رعایت شرط مصلحت کودک در صدور رأی ازدواج در برخی دادگاه‌ها و توسط برخی قضات، گفت: باید مصلحت کودک را به عنوان حقوق بنیادین او مورد توجه قرار داد و این مهم بر قضات تکلیف است.

این مطلب را اینجا بخوانید.

🆔@ISPVC_NGO

☑️
بخاطر امید و ادامه زندگی سفری را آغاز کردم که انجامش نامعلوم است. بخاطر ترس از طالبان به دلیل فعالیت های اجتماعی که داشتم. به امید رسیدن به یک کشور امن راهی را در پیش گرفتم که سرانجام آن چیزی جز تحقیر و دشنام و گلوله نبود. در مرز افغانستان با ایران، سرباز ایرانی از پُشت سر به طرف ما شلیک کرد و گلوله تفنگ شکاری آن شب هنوز در پایم است. دکترها نتوانستند سه تا ساچمه ها را از پایم بیرون بکشند چون خیلی عمیق است. البته دلیل دیگرش هم این است که ممکن است در صورت جراحی رگ اعصابم قطع شود."


من غلامحسین احمدی؛ در خاک افغانستان با گلوله سرباز ایرانی زخمی شدم/ روایتی از ترس و دلهره شهروند افغانستانی از امارت اسلامی طالبان | دیدبان ایران
http://www.didbaniran.ir/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D8%AD%D9%88%D8%A7%D8%AF%D8%AB-5/115745-%D9%85%D9%86-%D8%BA%D9
🆔@ISPVC_NGO

فردا شب ساعت ۸ درباره ارتباط و همدلی میان تشکل‌های مردم‌نهاد ایران و افغانستان صحبت می‌کنیم. اینکه فعالان حقوق کودکان و زنان در شرایط کنونی چه کارهایی می‌توانند انجام دهند یا باید انجام دهند؟ درباره لزوم حمایت از مهاجران حرف می‌زنیم و تجربه مریم کریمی از سالها فعالیت در افغانستان و ایران را خواهیم شنید.

🎗در اطلاع‌رسانی این گفتگو همراهی‌مان کنید. بیایید صدای یکدیگر باشیم.

www.instagram.com/shabakeyari

@shabakeyari
🆔@ISPVC_NGO