Reasons why Manuscripts are Rejected:
Manuscripts submitted for peer review publication may be rejected for a number of different reasons, most of which are avoidable. It should be noted that the reasons for accepting manuscripts are not the mirror image of the reasons for rejecting manuscripts. The main reasons for accepting manuscripts are: their contribution and relevance to the field, excellence of writing, and quality of the study design.
Many journals expect reviewers to assess the scientific merits and validity of research in submitted manuscripts; however, reviewers can become critical of manuscripts containing numerous language errors, which are difficult to eliminate without careful editing . Scientific writing demands both good science and well written manuscripts. Following are the principal reasons why manuscripts are rejected. They are all equally important because reviewers tend to focus on different issues depending on their individual concerns and the journal’s requirements.
1. Poor experimental design and/or inadequate investigation. An inadequate sample size, a biased sample, a non-unique concept, and scientific flaws in the study are common faults.
2. Failure to conform to the targeted journal. This is a common mistake. The focus of the manuscript is not within the scope of the journal and/or the guidelines of the targeted journal are not followed. This can easily be avoided by reading the targeted journal and reviewing the author guidelines.
3. Poor English grammar, style, and syntax. Though poor writing may not result in outright rejection of a manuscript, it may well influence the reviewer’s and editor’s overall impression of the manuscript. It has been shown that a well written manuscript has a better chance of being accepted.
4. Insufficient problem statement. It is important to clearly define and appropriately frame the study’s question.
5. Methods not described in detail. Details are insufficient to repeat the results. The study design, apparatus used, and procedures followed must be made clear. In some cases it might be better to put too much information into the methods section rather than to put too little; information deemed unnecessary can always be removed prior to publication.
6. Overinterpretation of results. Some reviewers have indicated that a clear and ‘‘honest’’ approach to the interpretation of the results is likely to increase the chances of a manuscript being accepted. Identify possible biases and confounding variables, both during the design phase of the study and the interpretation of the results. Describe experimental results concisely.
7. Inappropriate or incomplete statistics. Using inappropriate statistical methods and overstating the implications of the results is a common error. Use an appropriate test and do not make the statistics too complicated. Quantify and present findings with appropriate indicators of measurement error or uncertainty (such as confidence intervals).
8. Unsatisfactory or confusing presentation of data in tables or figures. The tables or figures do not conform in style and quantity to the journal’s guidelines and are cluttered with numbers . Make tables and graphs easy to read. Some editors may start by looking quickly at the tables, graphs, and figures to determine if the manuscript is worth considering.
9. Conclusions not supported by data. Make sure your conclusions are not overstated, are supported, and answer the study’s questions. Be sure to provide alternative explanations, and do not simply restate the results.
10. Incomplete, inaccurate, or outdated review of the literature. Be sure to conduct a complete literature search and only list references relevant to the study. The reviewers of your manuscript will be experts in the field and will be aware of all the pertinent research conducted.
11. Author unwilling to revise the manuscript to address reviewer’s suggestions. This can easily be resolved. Taking the reviewers’ suggestions into account when revising your manuscript will nearly always result in a better manuscript. If the e
Manuscripts submitted for peer review publication may be rejected for a number of different reasons, most of which are avoidable. It should be noted that the reasons for accepting manuscripts are not the mirror image of the reasons for rejecting manuscripts. The main reasons for accepting manuscripts are: their contribution and relevance to the field, excellence of writing, and quality of the study design.
Many journals expect reviewers to assess the scientific merits and validity of research in submitted manuscripts; however, reviewers can become critical of manuscripts containing numerous language errors, which are difficult to eliminate without careful editing . Scientific writing demands both good science and well written manuscripts. Following are the principal reasons why manuscripts are rejected. They are all equally important because reviewers tend to focus on different issues depending on their individual concerns and the journal’s requirements.
1. Poor experimental design and/or inadequate investigation. An inadequate sample size, a biased sample, a non-unique concept, and scientific flaws in the study are common faults.
2. Failure to conform to the targeted journal. This is a common mistake. The focus of the manuscript is not within the scope of the journal and/or the guidelines of the targeted journal are not followed. This can easily be avoided by reading the targeted journal and reviewing the author guidelines.
3. Poor English grammar, style, and syntax. Though poor writing may not result in outright rejection of a manuscript, it may well influence the reviewer’s and editor’s overall impression of the manuscript. It has been shown that a well written manuscript has a better chance of being accepted.
4. Insufficient problem statement. It is important to clearly define and appropriately frame the study’s question.
5. Methods not described in detail. Details are insufficient to repeat the results. The study design, apparatus used, and procedures followed must be made clear. In some cases it might be better to put too much information into the methods section rather than to put too little; information deemed unnecessary can always be removed prior to publication.
6. Overinterpretation of results. Some reviewers have indicated that a clear and ‘‘honest’’ approach to the interpretation of the results is likely to increase the chances of a manuscript being accepted. Identify possible biases and confounding variables, both during the design phase of the study and the interpretation of the results. Describe experimental results concisely.
7. Inappropriate or incomplete statistics. Using inappropriate statistical methods and overstating the implications of the results is a common error. Use an appropriate test and do not make the statistics too complicated. Quantify and present findings with appropriate indicators of measurement error or uncertainty (such as confidence intervals).
8. Unsatisfactory or confusing presentation of data in tables or figures. The tables or figures do not conform in style and quantity to the journal’s guidelines and are cluttered with numbers . Make tables and graphs easy to read. Some editors may start by looking quickly at the tables, graphs, and figures to determine if the manuscript is worth considering.
9. Conclusions not supported by data. Make sure your conclusions are not overstated, are supported, and answer the study’s questions. Be sure to provide alternative explanations, and do not simply restate the results.
10. Incomplete, inaccurate, or outdated review of the literature. Be sure to conduct a complete literature search and only list references relevant to the study. The reviewers of your manuscript will be experts in the field and will be aware of all the pertinent research conducted.
11. Author unwilling to revise the manuscript to address reviewer’s suggestions. This can easily be resolved. Taking the reviewers’ suggestions into account when revising your manuscript will nearly always result in a better manuscript. If the e
ditor indicates willingness to evaluate a revision, it means the manuscript may be publishable if the reviewers’ concerns could be addressed satisfactorily. For more detailed information regarding dealing with some of these issues, please review some of our other articles at http://www.sfedit.net/newsletters.htm. These articles approach such subjects as Writing the First Draft, Writing Effective Results, Methods and Materials, Discussions, Selecting a Journal, Responding to Reviewers, etc.
فرهنگ لغات رياضي آکسفورد؛ (ورق زن آنلاين) :
http://data.axmag.com/data/201301/U88866_F183426/FLASH/index.html
ورژن Pdf : http://www.mediafire.com/view/lsb5c85prl5wkng/OxfordDictionaryMathematics.pdf
http://data.axmag.com/data/201301/U88866_F183426/FLASH/index.html
ورژن Pdf : http://www.mediafire.com/view/lsb5c85prl5wkng/OxfordDictionaryMathematics.pdf
Developing an Effective Title
The title defines the contents of your manuscript in as few words as possible. An effective title “sells” your manuscript to the reader immediately and influences whether or not a reader will read the manuscript.
The title is essential in bringing your manuscript to the readers' attention, especially where the database being searched does not include the abstract of the article. It should include all essential words in the right order so the topic of the manuscript is accurately and fully conveyed. An excellent title is the key to ensuring your article will be found. An improperly titled paper may be lost and never reach its intended audience.
Your title will be read by many more people than the rest of your manuscript. Indexing services will use the title to categorize your paper. Authors who cite your paper will include the title in their list of references, which, in turn, will be read by thousands of readers.
1. Write the title early in the writing process and critique it the same as any other section of the manuscript.
2. A title should be the fewest possible words that accurately describe the content of the paper (the recommended length is 10 - 12 words).
3. The golden rule is: Express only one idea or subject in your title.
4. Put an important word first in the title.
5. Use key words which highlight the main content of your manuscript and can be understood, indexed, and retrieved by a database search.
6. Be concise. Omit all waste words such as "A study of ...", "Investigations of ...", "Observations on ...".
7. Eliminate redundant words such as verbs and articles so the title functions as a label rather than a sentence.
8. Use simple word orders and common word combinations.
9. Be as descriptive as possible and use specific rather than general terms: for instance, include the specific drug name rather than just the class of drug.
10. Write scientific names in full, for instance Escherichia coli rather than E. coli.
11. Avoid using abbreviations and acronyms; they could have different meanings: for instance "Ca" for calcium could be mistaken for "CA", which means cancer.
12. Refer to chemicals by their common or generic name instead of their formulas.
13. Avoid the use of Roman numerals in the title as they can be interpreted differently: for instance, part III could be mistaken for factor III.
14. Do not use words such as “significant”, which are considered too strong, state your conclusion too boldly, and trivialize your manuscript by reducing it to a one-liner.
15. Make certain that your title and abstract match the final version of your article.
The title defines the contents of your manuscript in as few words as possible. An effective title “sells” your manuscript to the reader immediately and influences whether or not a reader will read the manuscript.
The title is essential in bringing your manuscript to the readers' attention, especially where the database being searched does not include the abstract of the article. It should include all essential words in the right order so the topic of the manuscript is accurately and fully conveyed. An excellent title is the key to ensuring your article will be found. An improperly titled paper may be lost and never reach its intended audience.
Your title will be read by many more people than the rest of your manuscript. Indexing services will use the title to categorize your paper. Authors who cite your paper will include the title in their list of references, which, in turn, will be read by thousands of readers.
1. Write the title early in the writing process and critique it the same as any other section of the manuscript.
2. A title should be the fewest possible words that accurately describe the content of the paper (the recommended length is 10 - 12 words).
3. The golden rule is: Express only one idea or subject in your title.
4. Put an important word first in the title.
5. Use key words which highlight the main content of your manuscript and can be understood, indexed, and retrieved by a database search.
6. Be concise. Omit all waste words such as "A study of ...", "Investigations of ...", "Observations on ...".
7. Eliminate redundant words such as verbs and articles so the title functions as a label rather than a sentence.
8. Use simple word orders and common word combinations.
9. Be as descriptive as possible and use specific rather than general terms: for instance, include the specific drug name rather than just the class of drug.
10. Write scientific names in full, for instance Escherichia coli rather than E. coli.
11. Avoid using abbreviations and acronyms; they could have different meanings: for instance "Ca" for calcium could be mistaken for "CA", which means cancer.
12. Refer to chemicals by their common or generic name instead of their formulas.
13. Avoid the use of Roman numerals in the title as they can be interpreted differently: for instance, part III could be mistaken for factor III.
14. Do not use words such as “significant”, which are considered too strong, state your conclusion too boldly, and trivialize your manuscript by reducing it to a one-liner.
15. Make certain that your title and abstract match the final version of your article.
Eight Steps to Developing an Effective Outline
Preparing an outline is the most important step in the process of producing a manuscript for publication in a journal. The outline bears roughly the same relation to the final manuscript as an architectural blueprint does to a finished house. Its purpose of an outline is to divide the writing of the entire paper into a number of smaller tasks. A good outline will organize the various topics and arguments in logical form. By ordering the topics you will identify, before writing the manuscript, any gaps that might exist.
There is no single best way to prepare a scientific manuscript, except as determined by the individual writer and the circumstances. You should know your own style of writing best. Whatever you decide to do, you should follow at least these steps before beginning to write your manuscript. Remember, at this stage, you are only constructing an outline. You are not writing; you just need to put down some notes to guide your thinking.
1. Develop a central message of the manuscript Prepare a central message sentence (20-25 words). If you were asked to summarize your paper in one sentence, what would you say? Everything in the manuscript will be written to support this central message.
2. Define the materials and methods Briefly state the population in which you worked, the sampling method you employed, the materials you used, and most importantly, the methods you used to carry out the study.
3. Summarize the question(s) and problem(s) What was known before you started the study? What answers were needed to address the problem(s)? List the key points pertaining to the question(s) and problem(s). What did you do to answer the question(s)?
4. Define the principal findings and results Your central message sentence probably encapsulates the most important findings. There may be others that you feel ought to be included. List these in note form. Don’t worry about the order or about how many you put down.
5. Describe the conclusions and implications Make brief notes on each of the implications that arise from your study. What are the principal conclusions of your findings? What is new in your work and why does it matter? What are the limitations and the implications of your results? Are there any changes in practice, approaches or techniques that you would recommend?
6. Organize and group related ideas together List each key point separately. Key points can be arranged chronologically, by order of importance or by some other pattern. The organizing scheme should be clear and well structured. You can use a cluster map, an issue tree, numbering, or some other organizational structure. Identify the important details, describe the principal findings, and provide your analysis and conclusions that contribute to each key point.
7. Identify the references that pertain to each key point
8. Develop the introduction Before beginning on the introduction, read through the notes you have made so far in your outline. Read them through and see whether there is a coherent and cohesive story and a unifying theme that runs through the outline. Your introduction outline should start with the main message, describe what the purpose or objective of your study was, how you went about doing the study, what you found and what are the implications of what you found.
Preparing an outline is the most important step in the process of producing a manuscript for publication in a journal. The outline bears roughly the same relation to the final manuscript as an architectural blueprint does to a finished house. Its purpose of an outline is to divide the writing of the entire paper into a number of smaller tasks. A good outline will organize the various topics and arguments in logical form. By ordering the topics you will identify, before writing the manuscript, any gaps that might exist.
There is no single best way to prepare a scientific manuscript, except as determined by the individual writer and the circumstances. You should know your own style of writing best. Whatever you decide to do, you should follow at least these steps before beginning to write your manuscript. Remember, at this stage, you are only constructing an outline. You are not writing; you just need to put down some notes to guide your thinking.
1. Develop a central message of the manuscript Prepare a central message sentence (20-25 words). If you were asked to summarize your paper in one sentence, what would you say? Everything in the manuscript will be written to support this central message.
2. Define the materials and methods Briefly state the population in which you worked, the sampling method you employed, the materials you used, and most importantly, the methods you used to carry out the study.
3. Summarize the question(s) and problem(s) What was known before you started the study? What answers were needed to address the problem(s)? List the key points pertaining to the question(s) and problem(s). What did you do to answer the question(s)?
4. Define the principal findings and results Your central message sentence probably encapsulates the most important findings. There may be others that you feel ought to be included. List these in note form. Don’t worry about the order or about how many you put down.
5. Describe the conclusions and implications Make brief notes on each of the implications that arise from your study. What are the principal conclusions of your findings? What is new in your work and why does it matter? What are the limitations and the implications of your results? Are there any changes in practice, approaches or techniques that you would recommend?
6. Organize and group related ideas together List each key point separately. Key points can be arranged chronologically, by order of importance or by some other pattern. The organizing scheme should be clear and well structured. You can use a cluster map, an issue tree, numbering, or some other organizational structure. Identify the important details, describe the principal findings, and provide your analysis and conclusions that contribute to each key point.
7. Identify the references that pertain to each key point
8. Develop the introduction Before beginning on the introduction, read through the notes you have made so far in your outline. Read them through and see whether there is a coherent and cohesive story and a unifying theme that runs through the outline. Your introduction outline should start with the main message, describe what the purpose or objective of your study was, how you went about doing the study, what you found and what are the implications of what you found.
تغییر بیهدف به پیشرفت نمیرسه اگر مرتب اپ برنامهریزی روزانهات رو عوض کنی، مسیر رفتوآمدت به سر کار رو عوض کنی، در اتوبان خط عوض کنی، در فروشگاه صف عوض کنی، احتمالا خودت هم یک جایی متوجه میشی که فقط داری دور خودت میچرخی.
هر وقت قصد تغییر در چیزی رو داشتی، یک هدف نهایی در ذهنت داشته باش تا به یه پیشرفت منجر بشه.
خوبه که آدم در نقاط مختلف زندگیاش به قصد پیشرفت تغییری بده. شاید داری خودت رو متمایز میکنی، یا از دایرهی راحتیات خارج میشی. فقط حواست باشه که وقتی تغییر میکنی، هدف مشخصی در ذهن داشته باشی، وگرنه تغییری که میدی ممکنه بیفایده باشه.
اگر مرتب ابزارهای مدیریت شخصی، مسیرها و عادتهای خودت رو تغییر بدی، ممکنه مانع از این بشی که به نقطهی ثبات و کارآیی برسی.
این نه فقط در مورد آدمها که در مورد کسبوکار هم صدق میکنه. شرکتها ممکنه تغییر رو با بهبود اشتباه بگیرن، ولی تغییر همیشه هم به معنی بهبود و پیشرفت نیست.
«تغییر برای تغییر همیشه هم به پیشرفت نمیرسه.»
و با اینکه من کاملا تشویق میکنم که آدم از دایرهی راحتی خودش خارج بشه، ولی تغییر بیش از اندازه هم ممکنه باعث سردرگمی، به هم ریختگی، و کاسته شدن از توانایی باشه.
هر وقت قصد تغییر در چیزی رو داشتی، یک هدف نهایی در ذهنت داشته باش تا به یه پیشرفت منجر بشه.
خوبه که آدم در نقاط مختلف زندگیاش به قصد پیشرفت تغییری بده. شاید داری خودت رو متمایز میکنی، یا از دایرهی راحتیات خارج میشی. فقط حواست باشه که وقتی تغییر میکنی، هدف مشخصی در ذهن داشته باشی، وگرنه تغییری که میدی ممکنه بیفایده باشه.
اگر مرتب ابزارهای مدیریت شخصی، مسیرها و عادتهای خودت رو تغییر بدی، ممکنه مانع از این بشی که به نقطهی ثبات و کارآیی برسی.
این نه فقط در مورد آدمها که در مورد کسبوکار هم صدق میکنه. شرکتها ممکنه تغییر رو با بهبود اشتباه بگیرن، ولی تغییر همیشه هم به معنی بهبود و پیشرفت نیست.
«تغییر برای تغییر همیشه هم به پیشرفت نمیرسه.»
و با اینکه من کاملا تشویق میکنم که آدم از دایرهی راحتی خودش خارج بشه، ولی تغییر بیش از اندازه هم ممکنه باعث سردرگمی، به هم ریختگی، و کاسته شدن از توانایی باشه.
این دختر«فرشته اصغری»نخبه 15 ساله که پدرش تنها یک تاکسی در حاشیه مشهد داشت بعد از اینکه قرار بود دست مادرش به دلیل سوختگی بالا قطع شود به کار افتاد و پماد سوختگی را اختراع کرد که ادامه تحقیق ابوعلی سینا است.او به دلیل نداشتن تمکین مالی مجبور بود با اصرار از داروخانه ها مواد لازم خود را بگیرد و همچنین از طب سنتی به مدت 2 سال استفاده کرد بعد از اینکه اختراعش را کامل کرد برای نجات مادر بارها دستان خود را با آب جوش سوزاند و کرم را روی خودش امتحان کرد !چرا که هیچ مرکز دارویی حاضر به ریسک کردن نشد.....اکنون مراکز معتبری حاضر به خرید اختراع او شدند و البته این دختر حاشیه شهر پشنهاد اقامت و تحصیل در فرانسه را نیز از آن خود کرده است.http://shahrara.com/page,1393,11,26,9,00.html
گفتوگو با فرشته لعل اصغری، دانشآموز پانزدهساله مشهدی که با یک کشف علمی از قطععضو مادرش جلوگیری کرد
گفتوگو با فرشته لعل اصغری، دانشآموز پانزدهساله مشهدی که با یک کشف علمی از قطععضو مادرش جلوگیری کرد
Shahrara
موسسه فرهنگی شهرآرا
آخرین رخداد های ایران و جهان در حوزه های سیاسی ,اقتصادی ,اجتماعی, ورزشی, فرهنگی, هنری, علمی و ..
فقط ۳ گام تا رسیدن به هدف بزرگت! از چیزهای کوچک خستهای. در اشتیاق رسیدن به یه هدف بزرگ در زندگی میسوزی: نوشتن یک رمان، ثروت هزار میلیاردی، سفر به مریخ.
ولی کمتر کسی حتی جرات امتحان کردن این راه رو داره. تو آمادهای که یکی از این آدمهای خاص باشی؟
۱. بهای رویات رو پیدا کن
هر دستاوردی رو میشه برحسب زمان اندازه گرفت. میخوای رمان بنویسی؟ احتمالا حدود ۴۰۰ ساعت وقت لازم داره. میخوای پیانو رو تا سطح بالایی یاد بگیری؟ حدود چند هزار ساعت. به ثروت هزار میلیاردی برسی؟ برو روی حدود ۴۰،۰۰۰ ساعت یا بیشتر (و البته مقدار زیادی شانس و اقبال، گرچه اون رو هم میشه با زمان کافی جبران کرد.)
البته اینها تنها هزینههایی نیست که باید بپردازی؛ پیانیست به هر حال یه پیانو لازم داره. ولی تمام منابعی که لازم داری در مقابل وقتی که باید بگذاری رنگ میبازن.
مثلا یه چیزی رو در نظر بگیر که توش مهارت داری. ببین تا همین الان چقدر براش وقت گذاشتی. و حالا چیزهایی که واقعا توشون افتضاحی چطور؟ اونقدرها وقت صرفشون نکردی. شاید بعضی از آدمها سریعتر از دیگران یاد میگیرن، شاید بعضیها ظرفیتش رو دارن که به نقطهی بالاتری برسن، ولی فارغ از همهی اینها: بزرگترین فرق موفقیت و شکست در مجموع زمان صرفشده است.
نمیدونی چند ساعت وقت لازم داری؟ کسی رو پیدا کن که این راه رو قبل از تو رفته باشه. پای موفقیت هر ورزشکار یا کارآفرین یا نوازندهی موفقی، دریایی از وقت و زمان صرف شده. هرگز گول نخور که جور دیگهای ممکنه.
زمان، بهاییه که باید برای هرچیزی پرداخت. اگر از این راه پشیمون نشدی، پس وقتی که لازم داری رو بسنج و بعد...
۲. بهاش رو بپرداز
تو در هر روز مدت زمان محدودی داری – درست مثل همهی آدمها. یه روز معمولی رو در نظر بگیر:
۸.۵ ساعت – خواب
۱ ساعت – رفتوآمد (یا حتی توی شهر شلوغی مثل تهران، ۲ ساعت)
۷ ساعت – کار (۳ ساعت مفید و ۴ ساعت به بطالت و افسردگی)
۲ ساعت – آشپزی، غذا خوردن، کارِ خونه
۳ ساعت – تماشای تلویزیون
۲.۵ ساعت – کارهای دیگه
میانگین تماشای تلویزیون در ایران روزی سه ساعته. سالی بیشتر از یک هزار ساعت. یعنی وقت کافی برای نوشتن دو رمان در کنار هفتهای ۶ ساعت ورزش.
اگر بتونی فقط ۲۰ دقیقه مسیرت تا محل کار رو کوتاهتر کنی، سالی ۱۰۰ ساعت میشه. آیا راهی هست که ساعت کارت رو کمی جابجا کنی که به ترافیک نخوری؟
وقتی قراره روی چیز بزرگی کار کنی، اینکه هر از چندی یکی دو ساعت وقت از این طرف و اون طرف بزنی و صرف اون کار کنی ابدا کافی نیست. ثبات کلید موفقیته. حتی اگر هر روز به مقدار کمی وقت بگذاری، روی هم جمع میشه و خیلی میشه. مثل پسانداز میمونه؛ فقط با این فرق که زمان رو توی جیبت داری و نباید برای به دستآوردنش زحمت بکشی. فقط باید درست خرجش کنی.
بعضی هدفهای بزرگ – مثل فضانورد شدن – نیاز به حجم عظیمی زمان داره؛ ده هزار ساعت یا بیشتر. این وقت رو نمیشه با کم کردن وقت تلویزیون به دست آورد. فقط یک راه داری: اشتغال تماموقت در مسیر هدفت. هر چه زودتر این راه رو در زندگیت شروع کنی، بهتره. روزی ۷ ساعت، ۵ روز در هفته براش بگذار، تا هر سال ۱۸۲۰ ساعت به هدفت نزدیکتر بشی.
فکر میکنی میتونی میانبر بزنی؟ شاید، یه کم، گاهی. ولی کسی یک ساله پزشک نمیشه. و فقط وقتی به یه خلبان اجازه میدیم هدایت یه هواپیما رو به دست بگیره که مجموع ساعت پرواز و تمرین مشخصی رو به اتمام رسونده باشه. و جی. کی. رولینگ هم نمیتونست هری پاتر رو در یک هفته بنویسه.
ساده است، اگرچه راحت نیست.
۳. کار رو بنداز روی غلتک
وقتی به آدمهایی نگاه کنی که به دستاوردهای مهمی رسیدهان، میبینی که معمولا خودشون و کارشون رو روی غلتک انداختهان تا شتاب عظیمی بگیرن.
کسی که رویای نویسندگی داره – مثلا – میتونه با نوشتن وبلاگ شخصی شروع کنه. به مرور، نثرش بهتر میشه و تحسین و توجه دیگران رو جلب میکنه، مخاطبش بیشتر میشه و شاید یک کار نویسندگی نیمهوقت هم گیر بیاره. و در نهایت به نقطهای میرسه که هر هفته ۱۰ مطلب مینویسه و یک رمان هم در دست نوشتن داره.
تعهد به کار خودش میتونه تبدیل به یک نیرو بشه. مثل هر کس دیگهای، ارادهی نویسندهی ما هم ممکنه گاهبهگاه تزلزل داشته باشه. ولی از یک جایی به بعد دیگه اونقدرها برای ادامهی کار به نیروی اراده وابسته نیست – بلکه چنان شتابی میگیره که حالا برای دست کشیدن از کار باید اراده به خرج بده. چون موفق شده چیزی بسازه که مجبورش میکنه ادامه بده، حتی در روزهایی که چشم دیدن کیبورد و کامپیوترش رو نداره.
برای بیشتر ما و انتخابهای حرفهای ما هم همینطوره. کسی که شغلی میگیره، چه بخواد و چه نخواد، احتمالا توی اون کار بهتر می
ولی کمتر کسی حتی جرات امتحان کردن این راه رو داره. تو آمادهای که یکی از این آدمهای خاص باشی؟
۱. بهای رویات رو پیدا کن
هر دستاوردی رو میشه برحسب زمان اندازه گرفت. میخوای رمان بنویسی؟ احتمالا حدود ۴۰۰ ساعت وقت لازم داره. میخوای پیانو رو تا سطح بالایی یاد بگیری؟ حدود چند هزار ساعت. به ثروت هزار میلیاردی برسی؟ برو روی حدود ۴۰،۰۰۰ ساعت یا بیشتر (و البته مقدار زیادی شانس و اقبال، گرچه اون رو هم میشه با زمان کافی جبران کرد.)
البته اینها تنها هزینههایی نیست که باید بپردازی؛ پیانیست به هر حال یه پیانو لازم داره. ولی تمام منابعی که لازم داری در مقابل وقتی که باید بگذاری رنگ میبازن.
مثلا یه چیزی رو در نظر بگیر که توش مهارت داری. ببین تا همین الان چقدر براش وقت گذاشتی. و حالا چیزهایی که واقعا توشون افتضاحی چطور؟ اونقدرها وقت صرفشون نکردی. شاید بعضی از آدمها سریعتر از دیگران یاد میگیرن، شاید بعضیها ظرفیتش رو دارن که به نقطهی بالاتری برسن، ولی فارغ از همهی اینها: بزرگترین فرق موفقیت و شکست در مجموع زمان صرفشده است.
نمیدونی چند ساعت وقت لازم داری؟ کسی رو پیدا کن که این راه رو قبل از تو رفته باشه. پای موفقیت هر ورزشکار یا کارآفرین یا نوازندهی موفقی، دریایی از وقت و زمان صرف شده. هرگز گول نخور که جور دیگهای ممکنه.
زمان، بهاییه که باید برای هرچیزی پرداخت. اگر از این راه پشیمون نشدی، پس وقتی که لازم داری رو بسنج و بعد...
۲. بهاش رو بپرداز
تو در هر روز مدت زمان محدودی داری – درست مثل همهی آدمها. یه روز معمولی رو در نظر بگیر:
۸.۵ ساعت – خواب
۱ ساعت – رفتوآمد (یا حتی توی شهر شلوغی مثل تهران، ۲ ساعت)
۷ ساعت – کار (۳ ساعت مفید و ۴ ساعت به بطالت و افسردگی)
۲ ساعت – آشپزی، غذا خوردن، کارِ خونه
۳ ساعت – تماشای تلویزیون
۲.۵ ساعت – کارهای دیگه
میانگین تماشای تلویزیون در ایران روزی سه ساعته. سالی بیشتر از یک هزار ساعت. یعنی وقت کافی برای نوشتن دو رمان در کنار هفتهای ۶ ساعت ورزش.
اگر بتونی فقط ۲۰ دقیقه مسیرت تا محل کار رو کوتاهتر کنی، سالی ۱۰۰ ساعت میشه. آیا راهی هست که ساعت کارت رو کمی جابجا کنی که به ترافیک نخوری؟
وقتی قراره روی چیز بزرگی کار کنی، اینکه هر از چندی یکی دو ساعت وقت از این طرف و اون طرف بزنی و صرف اون کار کنی ابدا کافی نیست. ثبات کلید موفقیته. حتی اگر هر روز به مقدار کمی وقت بگذاری، روی هم جمع میشه و خیلی میشه. مثل پسانداز میمونه؛ فقط با این فرق که زمان رو توی جیبت داری و نباید برای به دستآوردنش زحمت بکشی. فقط باید درست خرجش کنی.
بعضی هدفهای بزرگ – مثل فضانورد شدن – نیاز به حجم عظیمی زمان داره؛ ده هزار ساعت یا بیشتر. این وقت رو نمیشه با کم کردن وقت تلویزیون به دست آورد. فقط یک راه داری: اشتغال تماموقت در مسیر هدفت. هر چه زودتر این راه رو در زندگیت شروع کنی، بهتره. روزی ۷ ساعت، ۵ روز در هفته براش بگذار، تا هر سال ۱۸۲۰ ساعت به هدفت نزدیکتر بشی.
فکر میکنی میتونی میانبر بزنی؟ شاید، یه کم، گاهی. ولی کسی یک ساله پزشک نمیشه. و فقط وقتی به یه خلبان اجازه میدیم هدایت یه هواپیما رو به دست بگیره که مجموع ساعت پرواز و تمرین مشخصی رو به اتمام رسونده باشه. و جی. کی. رولینگ هم نمیتونست هری پاتر رو در یک هفته بنویسه.
ساده است، اگرچه راحت نیست.
۳. کار رو بنداز روی غلتک
وقتی به آدمهایی نگاه کنی که به دستاوردهای مهمی رسیدهان، میبینی که معمولا خودشون و کارشون رو روی غلتک انداختهان تا شتاب عظیمی بگیرن.
کسی که رویای نویسندگی داره – مثلا – میتونه با نوشتن وبلاگ شخصی شروع کنه. به مرور، نثرش بهتر میشه و تحسین و توجه دیگران رو جلب میکنه، مخاطبش بیشتر میشه و شاید یک کار نویسندگی نیمهوقت هم گیر بیاره. و در نهایت به نقطهای میرسه که هر هفته ۱۰ مطلب مینویسه و یک رمان هم در دست نوشتن داره.
تعهد به کار خودش میتونه تبدیل به یک نیرو بشه. مثل هر کس دیگهای، ارادهی نویسندهی ما هم ممکنه گاهبهگاه تزلزل داشته باشه. ولی از یک جایی به بعد دیگه اونقدرها برای ادامهی کار به نیروی اراده وابسته نیست – بلکه چنان شتابی میگیره که حالا برای دست کشیدن از کار باید اراده به خرج بده. چون موفق شده چیزی بسازه که مجبورش میکنه ادامه بده، حتی در روزهایی که چشم دیدن کیبورد و کامپیوترش رو نداره.
برای بیشتر ما و انتخابهای حرفهای ما هم همینطوره. کسی که شغلی میگیره، چه بخواد و چه نخواد، احتمالا توی اون کار بهتر می
شه و پیشرفت میکنه. کسی که خودش رو عادت میده هر روز به باشگاه بره، نهایتا به نقطهای میرسه که اگر ورزش نکنه افسرده میشه. تعهد تبدیل به عادت میشه. و موفقیت با خودش موفقیت میاره.
باید کاری کنی که جایی که بیشتر ساعتهای روزت رو میگذرونی همون جایی باشه که بیشترین رشد رو میخوای داشته باشی. و بعد هر کاری که بکنی، مثل بهمن مرتبا سرعت میگیره و بزرگتر میشه.
شاید بعضیها قصدی برای رسیدن به هدفهای خیلی بزرگ نداشته باشن، و اشکالی هم نداره. موفقیت بهایی داره، و شاید هر کسی نخواد این بها رو بپردازه.
ولی برای بعضی از ما، تصورش سخته که این کار رو نکنیم. تصور اینکه زندگیمون رو بکنیم و بدونیم چه کارهایی میتونستیم بکنیم، ولی نکردیم – واقعا ترسناکتر از هر بهاییه که برای موفقیت لازمه بپردازیم.
هر چیزی که خواستهی تو است، انتخابش با خود تو است.
باید کاری کنی که جایی که بیشتر ساعتهای روزت رو میگذرونی همون جایی باشه که بیشترین رشد رو میخوای داشته باشی. و بعد هر کاری که بکنی، مثل بهمن مرتبا سرعت میگیره و بزرگتر میشه.
شاید بعضیها قصدی برای رسیدن به هدفهای خیلی بزرگ نداشته باشن، و اشکالی هم نداره. موفقیت بهایی داره، و شاید هر کسی نخواد این بها رو بپردازه.
ولی برای بعضی از ما، تصورش سخته که این کار رو نکنیم. تصور اینکه زندگیمون رو بکنیم و بدونیم چه کارهایی میتونستیم بکنیم، ولی نکردیم – واقعا ترسناکتر از هر بهاییه که برای موفقیت لازمه بپردازیم.
هر چیزی که خواستهی تو است، انتخابش با خود تو است.
چطور وقتی مهارت خاصی نداری به موفقیت برسی همیشه دربارهی اینکه چطور در زندگی به موفقیت و پیشرفت برسیم، به ما دروغ گفتهان: ببین در چه کاری استعداد داری، به سختی تمرین کن و زحمت بکش، و در دریایی از ثروت و خوشبختی غوطهور شو.
وقتی که استعداد خاصی داشته باشی این روش عالیه، اما برای باقی آدمها، ناامیدکننده است. اگر هیچ مهارت و استعداد درجه یکی نداشته باشی چطور؟ اگر در کارهای مختلفی صرفا در حد قابل قبول باشی چطور؟
خبر خوب اینکه، تقریبا همهی آدمها همینطورن، حتی بعضی از فوقستارههای شدیدا موفق. آدمهای موفقِ کمی وجود دارن که واقعا در کاری بهترین باشن. معمولا معجون خیلی موثری از چیزهای مختلفه که براشون کارساز شده.
بیل گیتس بهترین برنامهنویس دنیا نیست، بهترین سخنران یا فروشنده یا ایدهپرداز یا حسابدار دنیا هم نیست. ولی در همهی اینها در حد مقبول هست، و یاد گرفته که این مهارتها رو به هم بدوزه و چیز خیلی ارزشمندتری بسازه.
ویل اسمیت نه در حد بهترین بازیگرهای دنیا است و نه خوانندهی خیلی هنرمندیه، ولی این مهارتها رو به هم دوخته و با یه شخصیت جذاب، برندینگ شخصی زیرکانه، و اخلاق کاری بسیار محکم موفق شده در مجموع خیلی موفقتر از اون بشه که با هر کدوم از این کارها به تنهایی میتونست.
بیشتر چنین آدمهایی اگر فقط روی «بهترین» استعداد و مهارتشون تمرکز کرده بودن، هدر میرفتن. اگر استیو جابز این کار رو کرده بود شاید یه فروشنده ماشینهای دست دوم میشد.
حتی اگر مهارتهای متوسطی داری، یه ترکیب زیرکانه از این «متوسطها» میتونه تو رو بیمانند کنه.
فرض کن یه برنامهنویس قابل قبول باشی. عاشق این کار هستی و کارت هم خوبه اما میدونی که هیچوقت در گوگل و شرکتهای بزرگ و جذاب استخدام نمیشی. این مهارت به خودی خود ارزش زیادی نداره. اما بلدی که این مهارت رو با توانایی خوب یاد دادن ترکیب کنی. بعد یاد میگیری چطور ویدیوهای آموزشی بسازی و خودت رو در اینترنت تبلیغ و معرفی کنی. تو در ساختن ویدیو بهترین نخواهی بود، در تبلیغات و فعالیت اینترنتی هم همینطور، در برنامهنویسی هم همینطور. اما میتونی یه کسبوکار آنلاین پررونق داشته باشی که از کاری که عاشقش هستی پول در بیاری در حالی که تکمهارتهای تو هیچکدوم هیچوقت از سطح «قابل قبول» فراتر نرفته.
این برای هر پیشهای صدق میکنه. یه مدیر متوسط که بتونه کمی قانون یاد بگیره، یا زبان بدن، یا برنامهنویسی، یا طراحی، یا سخنرانی عمومی، میتونه نسبت به مدیرهای مشابه خودش برتری بزرگی پیدا کنه. در واقع، میشه گفت چیزی که باعث میشه کسی «مدیر بزرگی» باشه اساسا معجونی از مهارتهای مرتبط به این کار، مثل روانشناسی و نظم شخصیه.
تکمهارتها زیادن. ولی ترکیبها نادر و کمیابان. اگر میخوای ارزش خودت رو بالا ببری، یک گام از قدرتهای اصلیت عقب برو، و سعی کن از اونها معجون بزرگتری بسازی
وقتی که استعداد خاصی داشته باشی این روش عالیه، اما برای باقی آدمها، ناامیدکننده است. اگر هیچ مهارت و استعداد درجه یکی نداشته باشی چطور؟ اگر در کارهای مختلفی صرفا در حد قابل قبول باشی چطور؟
خبر خوب اینکه، تقریبا همهی آدمها همینطورن، حتی بعضی از فوقستارههای شدیدا موفق. آدمهای موفقِ کمی وجود دارن که واقعا در کاری بهترین باشن. معمولا معجون خیلی موثری از چیزهای مختلفه که براشون کارساز شده.
بیل گیتس بهترین برنامهنویس دنیا نیست، بهترین سخنران یا فروشنده یا ایدهپرداز یا حسابدار دنیا هم نیست. ولی در همهی اینها در حد مقبول هست، و یاد گرفته که این مهارتها رو به هم بدوزه و چیز خیلی ارزشمندتری بسازه.
ویل اسمیت نه در حد بهترین بازیگرهای دنیا است و نه خوانندهی خیلی هنرمندیه، ولی این مهارتها رو به هم دوخته و با یه شخصیت جذاب، برندینگ شخصی زیرکانه، و اخلاق کاری بسیار محکم موفق شده در مجموع خیلی موفقتر از اون بشه که با هر کدوم از این کارها به تنهایی میتونست.
بیشتر چنین آدمهایی اگر فقط روی «بهترین» استعداد و مهارتشون تمرکز کرده بودن، هدر میرفتن. اگر استیو جابز این کار رو کرده بود شاید یه فروشنده ماشینهای دست دوم میشد.
حتی اگر مهارتهای متوسطی داری، یه ترکیب زیرکانه از این «متوسطها» میتونه تو رو بیمانند کنه.
فرض کن یه برنامهنویس قابل قبول باشی. عاشق این کار هستی و کارت هم خوبه اما میدونی که هیچوقت در گوگل و شرکتهای بزرگ و جذاب استخدام نمیشی. این مهارت به خودی خود ارزش زیادی نداره. اما بلدی که این مهارت رو با توانایی خوب یاد دادن ترکیب کنی. بعد یاد میگیری چطور ویدیوهای آموزشی بسازی و خودت رو در اینترنت تبلیغ و معرفی کنی. تو در ساختن ویدیو بهترین نخواهی بود، در تبلیغات و فعالیت اینترنتی هم همینطور، در برنامهنویسی هم همینطور. اما میتونی یه کسبوکار آنلاین پررونق داشته باشی که از کاری که عاشقش هستی پول در بیاری در حالی که تکمهارتهای تو هیچکدوم هیچوقت از سطح «قابل قبول» فراتر نرفته.
این برای هر پیشهای صدق میکنه. یه مدیر متوسط که بتونه کمی قانون یاد بگیره، یا زبان بدن، یا برنامهنویسی، یا طراحی، یا سخنرانی عمومی، میتونه نسبت به مدیرهای مشابه خودش برتری بزرگی پیدا کنه. در واقع، میشه گفت چیزی که باعث میشه کسی «مدیر بزرگی» باشه اساسا معجونی از مهارتهای مرتبط به این کار، مثل روانشناسی و نظم شخصیه.
تکمهارتها زیادن. ولی ترکیبها نادر و کمیابان. اگر میخوای ارزش خودت رو بالا ببری، یک گام از قدرتهای اصلیت عقب برو، و سعی کن از اونها معجون بزرگتری بسازی
مراحل مهم برای انجام تحقیقات علمی انجام تحقیقات علمی شامل یک دسته کارهای متفاوت است و متناسب با بخشهای کار به مراحل متفاوتی تقسیم میگردد. در ادامه، چگونگی این تقسیم بندیها به صورت واژه های کلیدی آورده میشود با این توضیح که این بخش ها بیشتر نمایانگر تمایز مراحل تحلیلی کار هستند که در عمل تا حدی بر هم منطبق میگردند. مراحل کار تحقیقی به صورت زیر است:
بررسی اولیه
جستجو
طرح کلیه و تقسیم بندی کار
بررسی و گزینش
نوشتن و ویرایش
طرح ریزی
جمله بندی کردن
ویراستاری
تصحیح و تنظیم
اکنون به توضیح این مسائل میپردازیم:
۱- بررسی اولیه: علاقه داشتن به یک موضوع، مشخص کردن یک محدوده ی موضوعی و جستجوی مقدماتی منابع.
۲- جستجو: محدود کردن دقیق موضوع در تحقیق، جستجو به دنبال منابع، تهیه مواد اولیه، همانند متنها، کتابها و غیره، تفکر در مورد آزمایشهای تجربی، مانند: تحقیقات میدانی، پرسشنامه ها و سرانجام بررسی کامل این که آیا این تحقیق قابل اجرا هست یا نه.
۳- طرح کلی و تقسیم بندی کار: محدود کردن مسئله طرح شده در تحقیق، جداسازی و انتخاب دقیقتر منبع با توجه به مسئله طرح شده، و در صورت لزوم برنامه ریزی برای آزمایشها، بررسی پرسشنامه ها و تهیه منابعی که میتواند به عنوان اساس و پایه تحقیق مفید واقع شود.
۴- بررسی و گزینش: بررسیها، انجام آزمایشات و جستجو در منابع؛ تهیه و جمعآوری یادداشت ها و متون؛ طرح ریزی برای ارائه نتایج پژوهش ها و آزمایشات و فصل بندی کلی کار تحقیقی.
۵- نوشتن و ویرایش: نوشتن کار به نوبه ی خود به چند مرحله تقسیم میشود:
۱-۵- طرح ریزی
بدیهی است که مرحله طرح ریزی نوشتن با مرحله سنجش و گزینش تلاقی میکند زیرا در این بخش طرح کار ریخته میشود و فصل بندی و روند تکاملی متن معین میگردد.
۲-۵- جمله بندی کردن
در این مرحله، داده ها را جمله بندی کرده و نخستین پیشنویس نوشته میشود.
۳-۵- ویراستاری
در این مرحله متن تا حد زیادی تغییر شکل مییابد.
۴-۵ تصحیح و تنظیم
در این قسمت تصحیحات، آخرین پرداختها، ساختاربندی ها، صفحه آرایی و تهیه آخرین پرینت صورت میگیرد.
هنگامی که اولین نسخه متن نوشته میشود فقط نیمی از کار نوشتن انجام گرفته است زیرا لازم است هر متنی با دوباره خوانی بهتر شود.
بررسی اولیه
جستجو
طرح کلیه و تقسیم بندی کار
بررسی و گزینش
نوشتن و ویرایش
طرح ریزی
جمله بندی کردن
ویراستاری
تصحیح و تنظیم
اکنون به توضیح این مسائل میپردازیم:
۱- بررسی اولیه: علاقه داشتن به یک موضوع، مشخص کردن یک محدوده ی موضوعی و جستجوی مقدماتی منابع.
۲- جستجو: محدود کردن دقیق موضوع در تحقیق، جستجو به دنبال منابع، تهیه مواد اولیه، همانند متنها، کتابها و غیره، تفکر در مورد آزمایشهای تجربی، مانند: تحقیقات میدانی، پرسشنامه ها و سرانجام بررسی کامل این که آیا این تحقیق قابل اجرا هست یا نه.
۳- طرح کلی و تقسیم بندی کار: محدود کردن مسئله طرح شده در تحقیق، جداسازی و انتخاب دقیقتر منبع با توجه به مسئله طرح شده، و در صورت لزوم برنامه ریزی برای آزمایشها، بررسی پرسشنامه ها و تهیه منابعی که میتواند به عنوان اساس و پایه تحقیق مفید واقع شود.
۴- بررسی و گزینش: بررسیها، انجام آزمایشات و جستجو در منابع؛ تهیه و جمعآوری یادداشت ها و متون؛ طرح ریزی برای ارائه نتایج پژوهش ها و آزمایشات و فصل بندی کلی کار تحقیقی.
۵- نوشتن و ویرایش: نوشتن کار به نوبه ی خود به چند مرحله تقسیم میشود:
۱-۵- طرح ریزی
بدیهی است که مرحله طرح ریزی نوشتن با مرحله سنجش و گزینش تلاقی میکند زیرا در این بخش طرح کار ریخته میشود و فصل بندی و روند تکاملی متن معین میگردد.
۲-۵- جمله بندی کردن
در این مرحله، داده ها را جمله بندی کرده و نخستین پیشنویس نوشته میشود.
۳-۵- ویراستاری
در این مرحله متن تا حد زیادی تغییر شکل مییابد.
۴-۵ تصحیح و تنظیم
در این قسمت تصحیحات، آخرین پرداختها، ساختاربندی ها، صفحه آرایی و تهیه آخرین پرینت صورت میگیرد.
هنگامی که اولین نسخه متن نوشته میشود فقط نیمی از کار نوشتن انجام گرفته است زیرا لازم است هر متنی با دوباره خوانی بهتر شود.