بعد از 30 سال تونستن برای اولین بار از داخل نیروگاه اتمی چرنوبیل فیلمبرداری کنن
@nuclearbooks

Tsar
تزار

در سال ۱۹۶۱، اتحاد جماهیر شوروی یک بمب اتمی (هیدروژنی) بسیار قدرتمند را آزمایش کرد که برای استفاده در جنگ بیش از اندازه بزرگ بود.

در صبح سی‌امین روز اکتبر سال ۱۹۶۱، یک بمب‌افکن تی‌یو-۹۵ متعلق به شوروری، از پایگاه هوایی اولنا در شبه‌جزیره کولا در شمال روسیه به هوا برخاست. این بمب‌افکن به طور ویژه برای حمل بمب‌های اتمی شوروی ساخته شده بود. در دهه پیش از آن، شوروی گام‌های قابل توجهی در تحقیقات هسته‌ای برداشته بود. جنگ جهانی دوم آمریکا و شوروی را در یک اردو قرار داده بود، اما در دوران پس از جنگ روابط این دو ابرقدرت به سردی گرایید و نهایتا قطع شد. به همین دلیل شوروری برای قدرت‌نمایی در برابر تنها قدرت هسته‌ای جهان، فقط یک گزینه داشت: اینکه خیلی سریع به پای آمریکا برسد.
@irospace

در ماه اوت ۱۹۴۹، شوروی اولین بمب هسته‌ای خود را در جلگه‌ای دور افتاده در جایی در قزاقستان امروزی آزمایش کرد. شوروی با استفاده از اطلاعاتی که از برنامه اتمی آمریکا درز کرده بود، موفق به انجام این آزمایش شده بود. در سال‌های بعد روند برنامه اتمی شوروی سرعت گرفت تا جایی که تنها در سال ۱۹۵۸ بیش از ۳۶ بمب اتمی را آزمایش کردند.

اما هیچ کدام از بمب‌های هسته‌ای که شوروی آزمایش کرده بود، با بمبی که بمب‌افکن تی‌یو-۹۵ در اکتبر سال ۶۱ حمل می‌کرد، قابل مقایسه نبود.

این بمب بسیار بزرگتر از چیزی بود که در محفظه مخصوص حمل بمب جا بگیرد. طول این بمب غول‌پیکر ۸ متر و قطر آن بیش از ۲.۵ متر بود و بیش از ۲۷ تن وزن داشت. از لحاظ شکل ظاهری خیلی شبیه بمب‌هایی بود که هیروشیما و ناگازاکی را ویران کردند. امروز این بمب با نام ٬بمب تزار٬ شناخته می‌شود. بمب تزار که یک بمب هسته‌ای معمولی نبود، حاصل تلاش‌های پر تب و تاب دانشمندان شوروی برای ساختن قدرتمندترین بمب اتمی تاریخ بود. انگیزه این تلاش‌ها، آرزوی نیکیتا خروشخچف، رهبر پیشین شوروی بود که می‌خواست با پیشرفت‌های تکنولوژی شوروی لرزه بر دل جهانیان بیندازد.
@irospace

منطقه‌ای که برای آزمایش این بمب عظیم در نظر گرفته شده بود، جزایر نوایا زملیا در شمال روسیه در اقیانوس منجمد شمالی بود که جمعیت پراکنده و کمی داشت. همراه بمب‌افکن اصلی، یک بمب‌افکن کوچکتر تی‌یو-۱۶ نیز به پرواز در آمد تا از انفجار این آزمایش اتمی فیلمبرداری کند.

برای اینکه بمب‌افکن‌ها فرصت کافی برای فرار از محل انفجار را داشته باشند، برنامه این بود که بمب‌ تزار با کمک یک چتر عظیم رها شود تا سقوط بمب را کند سازد. در این مدت بمب‌افکن‌ها فرصت داشتند تا حدود ۵۰ کیلومتر از محل سقوط بمب دور شوند، اما با این حال بخت نجات یافتن آن‌ها تنها ۵۰ درصد پیش‌بینی شده بود که در نهایت بخت یار آنها بود و از محل انفجار جان سالم به درد بردند.

بمب تزار که ساعت ۱۱:۳۲ دقیقه به وقت مسکو منفجر شد، یک گلوله آتش به وسعت بیش از ۸ کیلومتر ایجاد کرد که از فاصله هزار کیلومتری قابل مشاهده بود. ابر قارچی شکل حاصل از انفجار این بمب اتمی ۶۵ کیلومتر ارتفاع داشت و کلاهک این توده قارچی شکل نزدیک به ۱۰۰ کیلومتر گسترده شد.
@irospace

آزمایش بمب تزار تاثیر ویران‌کننده‌ای بر منطقه نوایا زملیا داشت. در روستای سورنی که حدود ۵۵ کیلومتر از محل انفجار فاصله داشت، همه خانه‌ها کاملا تخریب شدند. (‌برای داشتن تصوری از ابعاد این تخریب می‌توان فرض کرد که اگر این بمب در مرکز شهر تهران منفجر می‌شد، حتی خانه‌های کرج هم نابود می‌شدند.)

همچنین در مناطقی از شوروی که صدها کیلومتر از محل انفجار فاصله داشت، خرابی‌های زیادی به دنبال این آزمایش اتمی گزارش شده بود و حتی ارتباطات رادیویی به مدت یک ساعت مختل شده بود. فیلمبرداری که برای ثبت این آزمایش رفته بود در توصیف انفجار بمب تزار گفته است: " به نظر می‌رسید ابر عظیم قارچی شکل در حال بلعیدن تمام کره زمین بود. این منظره بسیار خارق‌العاده، غیرواقعی و فراطبیعی بود."

انرژی آزاد شده بر اثر انفجار بمب تزار معادل با انفجار ۵۷ میلیون تن تی‌ان‌تی تخمین زده شده است که ۱۵۰۰ برابر قوی‌تر از مجموع دو بمبی است که هیروشیما و ناگازاکی را ویران کرد.

چنین انفجاری نمی‌توانست مخفی باقی بماند. آمریکا یک هواپیمای جاسوسی در چند ده کیلومتری محل انفجار داشت که مجهز به یک ابزار اپتیکی ویژه برای اندازه گیری آثار انفجارهای هسته‌ای بود.

واکنش‌های جامعه جهانی خیلی زود آغاز شد و نه تنها آمریکا و بریتانیا، بلکه برخی همسایه‌های شوروی از جمله سوئد نیز این انفجار را محکوم کردند.

یکی از معماران این بمب هولناک، آندری ساخاروف فیزیکدان برجسته اتحاد جماهیر شوروی بود. ساخاروف از ابتدا در برنامه اتمی شوروی نقش مهمی داشت و بعدها به دلیل تلاش برای نابود کردن سلاح‌های هسته‌ای که خودش در ساختن آنها نقش داشت، به شهرت جهانی رسید.
@irospace

عکس یادگاری کارکنان هواپیماسازی گرومن با دانشجویان ایرانی دوره خلبانی تامکت در کنار یکی از ۸۰ جت F-14 خریداری شده در آمریکا (با پینت ایرانی و لوگوی ارتش امریکا)

@irospace

تانک (M۴) شرمن مدل (M۴A۳E۸) که به عنوان تانک میان وزن ارتش آمریکا در زمان جنگ جهانی دوم وارد خدمت شد و آخرین جنگی که در آن شرکت داشت جنگ ۸ ساله تحمیلی بود

تانک شرمن مهمترین تانک کشور آمریکا در جنگ جهانی دوم محسوب می‌شد. حدود ۵۰ هزار دستگاه از این تانک در جریان جنگ جهانی دوم تولید شد که بسیاری از آن‌ها به دیگر نیروهای متفقین واگذار شدند.

شرمن تانکی نسبتاً ارزان‌قیمت، با تعمیر ساده و قابلیت تولید انبوه بود که به نیروهای متفقین اجازه داد با پیاده‌کردن سریع تعداد انبوهی تانک در میدان نبرد به موفقیت دست یابند. (#T۳۴) تنها تانکی بود که در این جنگ در تعداد بیشتری از شرمن تولید شد.

@irospace

تانک شرمن نسبت به مدل‌های نهایی تانک پانتزر ضعیفتر بود و به خصوص از نظر قدرت آتش و محافظت زرهی در سطحی پایین‌تر از این تانک‌های آلمانی قرار می‌گرفت.

تانک شرمن مدل (M۴A۳E۸) جزو آخرین مدل های در خدمت ارتش آمریکا با توپ ۷۶ میلیمتری و نمونه هایی نیز با نصب توپ ۱۰۵ میلیمتری به عنوان توپ خودکششی بهینه شده و مورد استفاده قرار گرفتند.

@irospace

تنی چند از تیز پروازان دنیا
از میان برجسته ترین خلبانان نبردهای هوایی می‌توان به نامهای زیر اشاره کرد:
اریش هارتمان (دارای بالاترین تعداد پیروزی در تاریخ نبردهای هوایی جهان)
آدولف گالاند
آدولف مالان (مالان دریانورد)
ارنست اودت
اسکات اگریدی
اسوالد بولکه
عباس دوران
حسین خلعتبری
افشار
بیلی بیشاپ
تد ویلیامز
جلیل زندی (تکخال تامکت )
جیمز جابارا
چاک یگر
رابین الدز
رندی دوک کانینگهام
رنه فونک
ریچارد بونگ
ژرژ فلاشر
ژرژ گینمه
شهرام رستمی
کارل دبلیو ریشتر
فرانچسکو باراکا
فرانک لوک
کورت ولتر
گرهارد بارکهورن
گونتر رال
گیورا اپشتاین
لیدیا لیتویاک
ماکس ایملمان
مانفرد فون ریشتهوفن (باران سرخ)
محمد مسبوق (شکار ۳ فروند میگ-۲۳ تنها بوسیله یک موشک فنیکس)
ولادیسلاو توروویچ
هانس یوآخیم مارسی
هاینریش بر
هاینتس ولفگانگ اشناوفر
هرمان گورینگ
یدالله خلیلی (با ۸ بار سوختگیری هوایی،۱۲ ساعت گشت هوایی انجام داد) یدالله شریفی راد
یوگنی پپلیایف
@irospace

فدای مظلومیتت که همه یلدارو تبریک گفتن ولی کسی تولدتو تبریک نگفت ❤️❤️❤️❤️❤️❤️

از امشب با سلسله پست هایی در باره ای هواگرد هایی چون SR71 black bird و سایر هواگرد های شاهکار در خدمتتان هستیم

یک پرواز جمع کم‌نظیر
با حضور SR-71 ،A-12 و F-104
دو شاهکار و پرنده ی منحوس استار فایتر
@irospace

مقایسه جت A-12 با نمونه SR-71

بلک‌برد برای نیروی هوایی ایالات متحده توسعه یافت؛ در حالی که سازمان CIA کاربر A-12 بود

@irospace

SR71 black bird
پرنده ای فوق العاده و خاص بود با نقش جاسوسی غالبا علیه شوروی استفاده شد بعد از سرنگونی هواپیمای جاسوسی یو ۲ بر فراز شوروی طرح این پرنده مطرح و به پیشرفت رفت
ارتفاع پروازی و حداکثر سرعت ان نقاط قوت این پرنده ی غول پیکر بود که ان را مقابل شوروی و سایر کشور های هدف ایمن می کرد
این پرنده غالبا از پس سوز مداوم بهره می برد برای دستیابی به سرعت های بالا برای همین با سازه ای با درصد بالای تیتانیوم هنگام پرواز دچار انبساط زیاد می شد به همین علت اجزا سازه مخصوصا در اطراف موتور با فاصله قرار داشتند
@irospace

مشخصات کلی این پرنده
شامل ۲ خدمه
وزن خالی ۳۰/۵ تن (سنگین ...)
وزن با ادوات ۶۹ تن
حداکثر وزن برخواست ۷۸ تن
حجم سوخت ۴۶۲۵۵ لیتر
رانش
دو موتور پراپ اند ویتنی جی ۵۸
با قابلیت پس سوز
حدود ۱۱ تن تراست معمول هر موتور
بیشینه سرعت ۳۵۰۰ کیلومتر بر ساعت ( بیش از این را نیز به ثبت رسانده
تا ۳۸۰۰ کیلومتر بر ساعت )
۳.۳۲ ماخ ~۳.۳۵ ماخ و حتی بیشتر ....
برد ۵۲۰۰ کیلومتر !!!!!
سقف پروازی تا ۲۸ کیلومتر
نرخ صعود ۶۰ متر بر ثانیه ( کم به علت رانش به وزن پایین جزء معایب )
رانش به وزن کمتر از ۰.۵
این پرنده حامل بسیاری از افزاره های جاسوسی اپتیکی الکترونیکی مانند تجهیزات شنود و.... بوده
این پرنده و در کل این خانواده با توجه به زمان ساخت (حدود ۶۰ سال پیش) واقعا فوق العاده بوده اند .....
@irospace

در هواپیماهای بدون کانارد ، هرچقدر زاویه پسگرایی swept بال بیشتر ، مانور پذیری بیشتری (در pitch). ولی در هواپیماهای دارای کانارد ، هرچقدر swept بال کمتر ، مانور پذیری در pitch بیشتر.

یکی از دلایل کاهش زاویه swept بال در قاهر...
@irospace

عامل اصلی بروز استال : کاهش سرعت هوا... خود کاهش سرعت به دو عامل بستگی دارد :

فشار و ویسکوزیته (لزجت)

بال (ایرفویل) بمب نشان داده شده در تصویر بگونه انتخاب شده که استال را تا جای ممکن به تاخیر بیندازد.

درود بر دکترین و متخصصین ایران اسلامی
@irospace

مشخصات کلی
خدمه ۱ نفر
ظرفیت پیلود حدود ۱ تن
حداکثر وزن برخواست ۵۳ تن
( حداکثر وزن فرود بسیار کمتر از این )
ظرفیت سوخت ۴۰۰۰۰ لیتر
رانش
همانند بلک برد دو موتور پرات اند ویتنی جی ۵۸
حداکثر سرعت حدود ۳.۳ ماخ
دارای سرعت بهینه ی بالا
برد حدود ۴۵۰۰ کیلومتر
سقف پروازی بیش از ۲۷ کیلومتر
نرخ صعود ۶۰ متر برثانیه
نسبت رانش به وزن بیش از ۰.۵
@irospace

روایتی تلخ از وضعیت صنعت فضایی ایران
بررسی بودجه‌های پیشنهادی دولت برای پیشبرد صنعت فضایی کشور در سال ۱۴۰۰
mshrgh.ir/1158042


@irospace