⭕️ از #لامرد_۷۲۰K بگوییم

جنایت بزرگ و عجیبی که مغفول واقع شده


🔹 آهای مردم شریف ایران! لطفاً دو دقیقه دل بدهید تا با هم یک حساب و کتاب ساده انجام دهیم. نیویورک‌تایمز گزارش داده موشک جدیدی بنام «#PrSM» که برای اولین‌بار در جهان بر سر مردم شهر لامِرد تِست شده، حاوی ۱۸۰ هزار ساچمه بنام «#تَنْگِستِن» بوده است! البته اگر این روزنامه آمریکایی هم گزارش نداده بود، در و دیوار سوراخ‌سوراخ شهر گواهی می‌داد! خب حالا چند موشک بر سر مردم لامرد منفجر شده؟ ۴ تا؛ یعنی می‌شود چند ساچمه؟ ۷۲۰ هزار! جمعیت کل مردم این شهر کوچک چقدر است؟ فقط ۳۰ هزار نفر! یعنی سهم هر لامردی از هدیه عمو ترامپ، می‌شود ۲۴ گلوله!

🔸خب این سهمیه با عدالت و بین تمام مردم شهر پخش شده؟! نه! طراحی موشک جدید آمریکا طوری است که قبل از اصابت و در ارتفاع حدود ۶۰ متری زمین منفجر و ۱۸۰ هزار ساچمه را به اطراف پراکنده می‌کند! به همین دلیل، روی زمین هیچ دهانه برخورد و گودالی نیست، اما تا دلت بخواهد دیوارها و در و پنجره‌ها، پر از سوراخ‌های ریز و درشت ساچمه‌هاست. اولی را بر سر محله مسکونی ایثار منفجر کرده، دومی کمی آن‌طرف‌تر و در محله مسکونی تُلْخَندَق، سومی دوباره سهمیه محله ایثار بوده و چهارمی هم بالای مدرسه ابتدایی و سالن ورزشی شهید نعیمی. یعنی تمام این ۷۲۰ هزار گلوله فقط بر سر محدوده کوچکی از این شهر کوچک فرود آمده است!

🔹کل موشک‌ها فقط در فاصله ۳۵ ثانیه شلیک شده و متأسفانه در همین نیم‌دقیقه، ۱۷۰ نفر شهید و مجروح شدند که حتی یک‌نفر از آنان هم نیروی نظامی نیست! ۱۷۰ نفر در ۳۵ ثانیه، یعنی در هر ثانیه ۵ خانواده داغدار شدند! از #آوینا برزگر دو ساله که در اتاق عمل جراحی درحالی که هنوز پستانک در دهانش بود به شهادت رسید (خدا کند تصویرش را نبینید! عجیب سوزناک است) تا خانم پرستار و پیرزن ۷۰ ساله؛ از #هلما و #الهام و دخترکانی که در سالن ورزشی مشغول بازی والیبال بودند تا #ایلیا و #عبدالمصوّر و پسربچه‌هایی که در زمین چمن مشغول فوتبال بودند و همگی با مربی خود به شهادت رسیدند.

🔸دقت کنید حتی در بمباران تهران هم چنین فاجعه‌ای رخ نداده؛ در آنجا مثلاً یک ساختمان را زدند با چند شهید و زخمی؛ مجروحان هم در چند بیمارستان توزیع شدند. اما در اینجا ۲ محله مسکونی با هم رفته روی هوا و از طرف دیگر تنها بیمارستان یک شهر کوچک، اصلاً کشش پذیرش این همه مجروح ناگهانی را نداشته.

🔹هرچند در میان مجروحان از قطع عضو داریم تا دختر نابینا، اما این معجزه ماه رمضان بود که تعداد شهدا از ۲۱ نفر بالاتر نرفت. لامرد که در انتهای جنوب فارس واقع شده، عجیب داغ است‌. مردم روزه‌دار و تشنه و گرسنه در آن گرمای طاقت‌فرسا، بعد از افطار از خانه می‌زنند بیرون؛ برای همین در ساعت انفجار (۱۷ بعدازظهر) خیابان‌ها هنوز خلوت بوده و در و دیوار منازل که حالا چاک‌چاک شده، نقش سنگر حفاظت از جان مردم را ایفا کرده‌اند. چند شب پیش منزلی را دیدم با بیش از ۲۰۰ ساچمه در اتاق خواب و پذیرایی! اما اهل خانه سالمند.

🔸جواد موگویی بعد از ۳ ماه آمده لامرد و حیرت‌زده می‌پرسد پس چرا هیچکس در ایران از این فاجعه خبر ندارد؟ می‌گویم چون لامرد در روز اول جنگ و همزمان با میناب هدف قرار گرفت و تحت‌الشعاع فاجعه کشتار کودکان مدرسه شجره طیبه مغفول شد. می‌گوید اتفاقاً چون در لامرد یک موشک جدید کشتار جمعی برای اولین‌بار در جهان تست عملیاتی شده، این موضوع قابلیت پردازش زیادی دارد. فرودگاه لامرد هم که بازگشایی شده، همه بیایند ببینند‌‌.

🔹نویسنده‌اید؟ بنویسید. هنرمندید؟ نقاشی کنید. شاعرید؟ شعر بگویید. با هر ابزاری که دارید، راوی این جنایت جنگی باشید. اگر هیچکدام را ندارید، لااقل همین مطلب را با دیگران به اشتراک بگذارید. هشتگ بزنید #لامرد_۷۲۰K تا مردم بدانند بر سر محدوده‌ای کوچک از یک شهر کوچک، ناگهان ۷۲۰ هزار گلوله تنگستن فرود آمده! هشتگ بزنید #کودکان_آزمایشگاه_لامرد تا تمام نهادهای حقوق‌بشری جهان بدانند آوینای دو ساله و چند کودک دیگر قربانی تست موشک جدید آمریکا شدند. هشتگ بزنید #تیم_ملی_لامرد تا فدراسیون فوتبال از این فرصت طلایی استفاده کند و کاروان تیم ملی ایران را با نام شهدای پسربچه‌ فوتبالیست، راهی جام جهانی کند. هشتگ بزنید #بازی_خونین_لامرد تا همه بدانند که مسابقه والیبال دختران ۱۱ ساله و ۱۲ ساله با سوت پایان زندگی آنان به اتمام رسید! راوی این جنایت بزرگ جنگی باشید، ولو شده با ارسال همین مطلب در گروه‌های دوستانه و خانوادگی خود؛ همین حالا!

#لامرد_۷۲۰K
#کودکان_آزمایشگاه_لامرد
#تیم_ملی_لامرد
#Lamerd_720K
#Lamerd_National_Team
#Lamerd_Lab_Kids

#به_نام_ایران
@benameiran404

بدون هیچ اغراقی ایران در یک سال اخیر با بزرگترین تهدید وجودی خود پس از جنگ جهانی اول مواجه بود.
ترامپ و نتانیاهوی جنایتکار اگر ایران را مانند غزه نکردند، نه از روی انسانیت بلکه به واسطه مقاومت شرافتمندانه فرزندان این سرزمین در نیروهای نظامی کشور بود.
خوابی که غرب برای ایران دیده بود و کینه‌ای که از ایران داشت هزار برابر بیشتر از لیبی و سوریه و عراق و لبنان و افغانستان و یمن و ونزوئلا و کوبا و... بود.
آنها در نقشه خود آینده‌ای را برای ایران طراحی کرده بودند که هر بخش آن دست مافیای تجزیه‌طلب تحت مدیریت اسرائیل است. در نقشه پلید آنها قرار بود با همکاری برخی از همسایگان ده‌ها هزار نیروی تکفیری به همراه تروریست‌های تجزیه‌طلب وارد ایران شده و دماری از روزگار ایران و ایرانی دربیاورند که در تاریخ ثبت شود.
اما مقاومت دلیرانه و از خودگذشتگی نیروهای نظامی به ویژه هوافضای سپاه پاسداران، نیروی هوایی و دریایی ارتش و سپاه و نیروهای پدافند، دشمن را از پیاده کردن نقش خود مایوس کرد.

حال اگر جنگ به اینجا ختم شده و منجر به آتش‌بس دائم شود، باید بگوییم که خدای ایران به داد ایران رسید و آسیبی که دست جنایتکار آمریکا و اسراییل و متحدانشان در هشت سال تحریم اقتصادی فلج کننده و پروژه آشوب و جنگ داخلی به امنیت ملی و اتحاد و همبستگی جامعه ایران وارد کرده بودند را به دست حماقت و بلاهت خودشان مرتفع کرد.

ایران پس از دو جنگ با اسراییل و آمریکا حالا تنها کشور اسلامی است که با اسراییل جنگیده است و تسلیم نشده است. تنها کشوری است که خانه‌های اشغالگران را بر سرشان خراب کرده است و پس از آتش‌بس هم می‌گوید دستمان بر روی ماشه است تا هر بلاهت دیگری را پاسخی کوبنده بدهیم.

ایران امروز زخمی و رنجور و مصیبت دیده اما استوار چون دماوند ایستاده است و به مانند کاراکتر فیلم پاپیون خطاب به تمام مستکبرین جهان و منطقه فریاد می‌زند:

"آهای حرامزاده‌ها من هنوز زنده‌ام"
@kharmagaas

از جنگ ۱۲ روزه تا جمهوری سوم

با توجه به تفاهم آتش‌بس میان ایران و آمریکا که هنوز متن نهایی آن برای ارزیابی کارشناسی منتشر نشده است، گرچه آنچه تاکنون رخ داده را هنوز نتوان پیروزی نهایی نامید، اما یک واقعیت دیگر غیر قابل انکار است: اسرائیل و آمریکا نتوانستند طرف مقابل را به پذیرش شرایط خود وادار کنند و خود ناچار به پذیرش واقعیتی شدند که پیش از جنگ چندان محتمل به نظر نمی‌رسید. همین امر، اگر نه پیروزی نهایی، دست‌کم یک پیروزی مرحله‌ای بزرگ برای ایران و محور مقاومت است.

اکنون زمان آن رسیده است که به تعبیر دکتر بیژن عبدالکریمی، همه ما خود را برای «بازی در لیگ برتر» آماده کنیم؛ چه در سطح حاکمیت و چه در میان نخبگان، منتقدان و اپوزیسیون مستقلی که سرنوشت خود را به عمو و بی‌بی گره نزده‌اند.

الف - لزوم تحول در سطح حاکمیت

شور و امیدی که امروز در بخش‌های بزرگی از جهان عرب و منطقه نسبت به ایران و مقاومت شکل گرفته، صرفاً محصول یک رویداد نظامی نیست. بسیاری از ملت‌های منطقه احساس می‌کنند روندی چندصد ساله از عقب‌نشینی و انفعال در برابر قدرت‌های خارجی با چالشی جدی روبه‌رو شده است. اما اگر این سرمایه سیاسی و عاطفی قرار است پایدار بماند، باید از هم‌اکنون به فکر مرحله بعد بود: مرحله اقتصاد.

تحول در بستر اقتصادی

چه حضور آمریکا در منطقه کاهش یابد و چه شکل آن تغییر کند، منطقه به سمت آرایش اقتصادی تازه‌ای حرکت خواهد کرد. در چنین شرایطی، اگر ایران فاقد یک طرح اقتصادی کلان و منطقه‌ای باشد، دست‌کم دو سناریو قابل تصور است.

نخست آنکه ترکیه، چین یا روسیه به بازیگران اصلی اقتصاد منطقه تبدیل شوند. در این صورت، حتی اگر مقاومت از نظر سیاسی و نظامی دستاوردهای مهمی داشته باشد، سهم چندانی از منافع اقتصادی و اجتماعی آن نخواهد برد؛ مقاومتی توانمند در مبارزه، اما فاقد ظرفیت لازم برای سازندگی و توسعه.

سناریوی دوم آن است که اقتصاد کشورهای منطقه به درجات مختلف تحت تأثیر اقتصاد ایران قرار گیرد. اما اگر این فرایند بدون برنامه‌ریزی، اصلاحات و آمادگی ساختاری صورت گیرد، مشکلات مزمن اقتصاد ایران ظرف مدت کوتاهی به بدنه اجتماعی و حامیان مقاومت نیز منتقل خواهد شد و سرمایه اجتماعی آن را فرسوده خواهد کرد.

از این رو، برنامه‌ریزی اقتصادی منطقه‌ای دیگر یک انتخاب نیست، بلکه ضرورتی راهبردی است. پیروزی را نمی‌توان جشن گرفت و تازه از فردای آن روز به فکر طراحی نظم جدید افتاد. نظم‌های جدید پیش از پیروزی ساخته می‌شوند؛ در اتاق‌های فکر، در دانشگاه‌ها، در نهادهای برنامه‌ریز و در ذهن کسانی که افق آینده را می‌بینند. روزی که فرصت تاریخی فرا برسد، برای آغاز اندیشیدن دیر خواهد بود.

ورود به لیگ برتر فقط به معنای توانایی پیروزی در میدان نیست؛ به معنای آمادگی برای ساختن جهان پس از پیروزی نیز هست.

کافی است نگاهی به خیابان‌های منطقه بیندازیم. تا همین چندی پیش محمد بن سلمان برای بسیاری از جوانان عرب نماد آینده بود. امروز اما بار دیگر این مقاومت است که خیابان‌های منطقه را به شور می‌آورد. این نشان می‌دهد که آتش مقاومت هنوز در دل‌های منطقه زنده است. اما همین محبوبیت یک شرط دارد: مقاومت باید بتواند همان‌قدر که الهام‌بخش مبارزه است، الهام‌بخش ساختن و پیشرفت نیز باشد.

تحول در بستر اجتماعی

اگر قرار است ایران وارد مرحله‌ای تازه شود، ناگزیر باید نسبت خود را با جهان جدید و مدرنیته بازاندیشی کند. جامعه ایران در دو دهه اخیر دگرگون شده است؛ دگرگونی‌هایی که دیگر نه پنهان‌اند و نه قابل انکار.

هنر حکمرانی آن نیست که این تحولات نادیده گرفته شوند یا صرفاً با ابزارهای انتظامی و امنیتی با آنها برخورد شود. هنر حکمرانی آن است که این تحولات فهمیده، مدیریت و در یک چارچوب ملی سامان‌دهی شوند.

نسل جوان منطقه نیز دقیقاً با چنین نگاهی به مسائل می‌نگرد. برای بسیاری از آنان، حماسه‌های حزب‌الله، ترانه‌های جولیا بطرس و شعرهای ریم الوریمی، سه نمود از شکوه و عظمت مقاومت‌اند. در ذهن بخش مهمی از نسل جدید، مقاومت الزاماً در برابر هنر، زندگی مدرن و آزادی‌های اجتماعی قرار نمی‌گیرد.

این سرمایه عظیم همدلی را نباید به نام هیچ جریان یا گروه خاصی مصادره کرد. حفظ و تقویت آن وظیفه‌ای تاریخی برای همه کسانی است که به آینده ایران و منطقه می‌اندیشند.

ب - لزوم تحول در سطح نخبگان

نخبگان ایرانی در چهار دهه گذشته کم‌وبیش با محدودیت‌ها و بی‌مهری‌های فراوان روبه‌رو بوده‌اند. اما در عین حال، بخش بزرگی از نخبگان نیز در تحلیل جمهوری اسلامی گرفتار نوعی نگاه تقلیل‌گرایانه بوده‌اند؛ نگاهی که گاه بیش از آنکه از تجربه تاریخی و واقعیت‌های ایران برخیزد، تحت تأثیر چارچوب‌های نظری وارداتی قرار داشته است. پیداست که سخن از نخبگان وطن‌دوست و آزادی‌خواهی است که دغدغه سربلندی ایران را دارند.

تحولات اخیر فرصتی فراهم کرد تا بار دیگر دو چهره متفاوت در جمهوری اسلامی دیده شود. چهره نخست، همان ساختارهای ناکارآمد، رانت‌جو و قدرت‌طلبی است که در مقاطع مختلف موجب نارضایتی عمومی شده و هزینه‌های سنگینی بر کشور تحمیل کرده است.

اما در کنار آن، چهره دیگری نیز وجود دارد؛ چهره نیروهای مسلح، فرماندهان و مردانی که در سخت‌ترین لحظات مسئولیت را بر زمین نگذاشتند.

در ساعات نخستین جنگ دوازده‌روزه، هنگامی که فضای عمومی آکنده از یأس و سردرگمی بود و بسیاری از ناظران از پایان یک دوره سخن می‌گفتند، گروهی از فرزندان این سرزمین تنها برای آنکه نخستین پاسخ داده شود، تنها برای آنکه نخستین موشک از زمین برخیزد و رشته ناامیدی گسسته شود، جان خود را بر کف دست گرفتند. برای آن شلیک نخست، ده‌ها نفر به شهادت رسیدند. آن موشک در حافظه تاریخی این ملت، چیزی شبیه تیر آرش بود که از دل نومیدی رها شد تا بار دیگر مرزهای امید را ترسیم کند.

در روزهای نخست جنگ، هنگامی که دشمن از برتری اطلاعاتی و عملیاتی برخوردار بود، فرماندهان بسیاری با آگاهی کامل از خطر، رده‌های فرماندهی را خالی نگذاشتند. آنان می‌دانستند که ممکن است ساعات یا روزهای بعد هدف قرار گیرند، اما پرچم را بر زمین نگذاشتند و آن را از دستی به دست دیگر سپردند.

صرف‌نظر از هر اختلاف نظر سیاسی، این سطح از فداکاری، وفاداری و ایستادگی را نمی‌توان نادیده گرفت. تقدیر از این انسان‌ها نباید با لکنت زبان همراه باشد. کاستی‌های چهره نخست نباید عظمت چهره دوم را مخدوش کند. همان‌گونه که وجود فداکاری و ایثار در چهره دوم نیز نباید بهانه‌ای برای نادیده گرفتن خطاهای چهره نخست باشد.

این فرماندهان و رزمندگان نسبتی با فساد ندارند. آنان را نمی‌توان در کنار سوداگران قدرت و ثروت نشاند. فساد اگر وجود دارد ــ و وجود دارد ــ باید بی‌رحمانه نقد و با آن برخورد شود؛ اما نباید اجازه داد سایه آن بر فداکاری و شرافت کسانی بیفتد که در سخت‌ترین لحظات تاریخ معاصر ایران ایستادند و هزینه ایستادگی خود را نیز پرداختند.

ورود به جمهوری سوم

شاید بتوان همه آنچه گفته شد را در یک عبارت خلاصه کرد: ایران در آستانه ورود به جمهوری سوم قرار گرفته است.

جمهوری اول، جمهوری تثبیت و بقا بود. جمهوری دوم، جمهوری مقاومت. اما اگر تحولات اخیر معنایی فراتر از یک پیروزی نظامی یا سیاسی داشته باشند، آن معنا آغاز مرحله‌ای تازه است. جمهوری سوم باید جمهوری ساختن باشد؛ جمهوری توسعه، کارآمدی، اعتماد به جامعه، آشتی ملی و تبدیل سرمایه مقاومت به سرمایه پیشرفت.

در جمهوری سوم، نه می‌توان از عدالت سخن گفت و توسعه را فراموش کرد، نه می‌توان از توسعه سخن گفت و استقلال را کنار گذاشت. نه می‌توان به نام سنت چشم بر تحولات اجتماعی بست و نه می‌توان به نام تجدد ریشه‌های تاریخی و هویتی جامعه را نادیده گرفت.

پیروزی در میدان، اگر نتواند به بهبود کیفیت حکمرانی، افزایش رفاه عمومی، گسترش امید اجتماعی و تقویت سرمایه ملی بینجامد، دیر یا زود فرسوده خواهد شد. هنر نسل جدید، تبدیل دستاوردهای مقاومت به دولت‌سازی، جامعه‌سازی و تمدن‌سازی است.

اگر جمهوری اول با خون شهیدان انقلاب و جمهوری دوم با خون شهیدان مقاومت شکل گرفت، جمهوری سوم تنها زمانی متولد خواهد شد که این سرمایه بزرگ تاریخی بتواند خود را در زندگی روزمره مردم، در پیشرفت، کرامت، رفاه، آزادی و امید نیز نشان دهد.

پیشنهادی برای آتش بس در لبنان

اسرائیل آتش‌بس در لبنان و عقب نشینی از جنوب این کشور در چارچوب توافق ایران و آمریکا را به منزله شکستی راهبردی برای خود می‌داند. نتانیاهو نیز البته برای تن ندادن به آتش‌بس و عقب نشینی انگیزه‌های شخصی در سیاست داخلی و انتخابات پیش‌رو دارد. از این روی به هر بهانه‌ای آن را شکسته، با سبعیت به جنوب لبنان حمله می‌کند.
اما فعلا ابزار تنگه هرمز برای وادار کردن آمریکا به فشار به اسرائیل کارآیی دارد. امروز نیز با بسته شدن تنگه، دوباره نتانیاهو دستور آتش‌بس داده، دستوری که مشخص نیست چند ساعت یا چند روز دوام خواهد آورد.

بنابراین، آنچه اسرائیل را وادار به آزمودن دوباره و چندباره نقض آتش‌بس می کند فرصتی است که در حد فاصل تصمیم‌گیری در ایران به دست می‌اورد. این شیوه برخورد هم به سود نتانیاهو و خود اسرائیل است و هم به جایگاه ایران و متحدان منطقه‌ای اش آسیب می‌زند.

برای عبور از این مرحله، بهترین راه تعریف سازوکاری برای اجرای بازکردن تنگه با موضوعیت لبنان - و البته دیگر شروط - است. ایران می‌تواند اعلام کند که باز شدن تنگه دو هفته پس از خروج آخرین نیروهای اسرائیل از جنوب لبنان خواهد بود. بنابراین، اگر امروز خارج شوند، ۱۵ روز دیگر تنگه باز می‌شود و اگر یک ماه بعد عقب‌نشینی بکنند تا ۴۵ روز تنگه بسته می‌ماند.

این پیشنهاد از یک سوی فشاری سنگین از سوی همه دنیا و به ویژه آمریکا و کشورهای اروپایی متوجه اسرائیل خواهد کرد. از سوی دیگر، فاصله تعریف شده به قدری طولانی نیست که طرف مقابل را به روش‌های جایگزین تشویق بنماید. در عین حال، در چارچوب تفاهم فعلی نیز هست و توپ و بازی را به زمین آمریکا و اسرائیل می‌برد.

@IPECONGP

المیادین: هیئت ایرانی تا زمانی که ترامپ عذرخواهی نکند و نیروهای اسرائیلی از جنوب لبنان خارج نشوند، به مذاکرات باز نخواهد گشت

🔹 ایرانی‌ها اکنون تنها خواستار توقف تجاوز نیستند، بلکه خواستار خروج (نیروهای اسرائیلی) از جنوب لبنان هستند./انتخاب

📌هم‌میهن را در فضای مجازی دنبال کنید:

سایت ـ بله - تلگرام  - روبیکا - اینستاگرام

هشدار:
۱. بند ۸ توافق اسلام آباد، با توجه به اینکه ایران را به شکلی مطلق مقید به عدم ساخت سلاح اتمی میکند، یا در حالت خوشبینانه، تعهد ایران برای عدم توسعه سلاح هسته ای را به عدم تهدید/استفاده از زور ایالات متحده و متحدینش منوط کرده است، با توجه به بند آخر توافق نامه (که تاکید میکند همه مفاد در نهایت به قطعنامه الزام آور سازمان ملل تبدیل خواهند شد) مقدمه تعهدی فراتر از NPT است (که به موجب بند ۱۰ حق خروج از NPT و لغو تعهد به عدم ساخت سلاح را در صورت تهدید منافع عالی امنیت ملی جایز دانسته است). لذا به موجب اصول ۷۷ و ۱۲۵ قانون اساسی "اجرایی شدن" این بند توافق بشکلی مضاعف نیازمند بحث و بررسی و تصویب در مجلس شورای اسلامی است.
۲. همچنین بند ۸ این توافق به دلیل اوردن دو کلمه develop و procure از ادبیات NPT خارج شده و میتواند به ایالات متحده و غرب دستاویزی دهد تا خواستار جمع آوری تمام یا بخش مهمی از صنعت هسته ای تحت لوای "مقدمه سازی برای ساخت سلاح اتمی" شوند. این‌امر، هم از منظر حقوقی و هم‌از منظر راهبردی بسیار چالش برانگیز است و مستلزم ورود مضاعف مجلس به جزییات این بند است و تا آنزمان اجرایی شدن این بند غیر قانونی است.
۳. باید توجه کرد که ورود بازرسان آژانس در شرایط فعلی، و با توجه به قانون تعلیق همکاریها با آژانس، از منظر عرف، معنایی جز اجرایی سازی بند ۸ و همچنین بند ۹ توافق اسلام آباد- یعنی فریز وضعیت فعلی برنامه هسته ای در برابر فریز تحریمها و اقدامات نظامی آمریکا - ندارد، چون فریز "وضعیت فعلی" نیازمند داشتن علم به "وضع فعلی" برنامه هسته ای ایران است تا بتوان در یک روند نظارتی، "وضع موجود" را حفظ کرد. این مساله ای است که باید تیم مذاکره کننده به آن توجه کند‌.
۴. با توجه به منطق خود توافق یعنی بند ۱۳، هرگونه مذاکره در مورد سایر پاراگرافها من جمله حوزه هسته ای منوط به تضمین تمامیت ارضی لبنان است که در شرایط فعلی معنای آن تعهد اسراییل به خروج از لبنان در قالب یک جدول زمانبندی مدون و قابل سنجش و همچنین عقب نشینی به نقاطی است که در آغاز توافق درآنها استقرار داشته است. لذا تا آنزمان هرگونه مذاکره هسته ای و تغییر در وضع موجود حوزه هسته ای ایران (که کسب اطلاع دشمن از وضعیت آن را شامل میشود) طبق خود متن توافق، مخالف متن و روح توافق و خلاف مصالح عالی کشور است.
۵. با توجه به قانون مهم "الزام دولت به تعليق همكاري با آژانس بين المللي انرژی اتمی"
مصوب ۱۴۰۴/۰۴/۰۴ و ابلاغ آن‌توسط رییس جمهور:
اولا، تا زمان "حصول اطمينان از رعايت كامل حاكميت ملي و تماميت ارضي جمهوري اسلامي ايران و به ويژه تأمين امنيت مراكز و دانشمندان هسته ای" و "
حصول اطمينان از رعايت كامل حقوق ذاتی جمهوری اسلامی ايران در بهره مندی از كليه حقوق مصرح در ماده (۴) معاهده منع گسترش سلاح های هسته ای به ويژه غنی سازی اورانيوم"، هرگونه همکاری با آژانس به حالت تعلیق درامده است. در متن قانون اگرچه اطمینان از موارد فوق بر عهده شورای عالی امنیت ملی گذاشته شده است، اما با توجه به اینکه در متن توافق تصریحی به حقوق هسته ای ایران وجود ندارد و تعهد آمریکا برای عدم تعرض به ایران نیز اعتباری ندارد، دادن اجازه به بازرسان آژانس برای ورود به سایتهای هسته ای به اعتبار کشور شدیدا ضربه وارد میکند.
۶. ثانیا به موجب تبصره ۱ قانون فوق "
اطمينان از تحقق شروط مذكور، پس از گزارش سازمان انرژي اتمي با تصويب شوراي عالي امنيت ملي احراز خواهد شد. دولت مكلف است هر سه ماه يك بار گزارش تحقق شروط مذكور را به مجلس شوراي اسلامي و شوراي عالي امنيت ملي ارائه نمايد." لذا باید برای احراز اطمینان، مراحل فوق طی شود و مجلس نیز در جریان قرار گیرد.
در یک‌جمع بندی، تیم مذاکره کننده میتواند استدلال کند که ورود بازرسان آژانس به ایران ابدا به معنای اجرایی سازی توافق خصوصا بندهای ۸ و ۹ نیست و اساسا ربطی به توافق ندارد پس با بند ۱ و ۱۳ هم‌ در تعارض نیست و نیز مدعی شود که تمامی روالهای قانونی در شعام و سازمان انرژی اتمی جهت دسترسی مجدد بازرسان به سایتهای هسته ای انجام شده و از همینرو طبق قانون است؛ اما این هشدار برای آنها بسیار جدی است که عقب نشینیهای راهبردی و سیاسی مقدمه جا افتادن تفاسیر حقوقی طرف مقابل از متن است و بر بازدارندگی غیرمتعارف و متعارف کشور تاثیراتی بلندمدت خواهد داشت. دولت آمریکا در حال حاضر اقداماتی را انجام میدهد که از حیث قانونی برایش چالش کمی خواهد داشت، اما این نگرانی وجود دارد که تیم ایرانی اقداماتی را انجام میدهد که تراشیدن وجاهت قانونی برای آنها، حتی بر اساس متن توافق، بسیار پرزحمت است و این عدم توازنها عاقبت کار دست کشور میدهد. امیدواریم که خبر ورود بازرسان تکذیب و نکات فوق توسط تیم‌ محترم مذاکره کننده، لحاظ شود.
https://x.com/i/status/2069116851297096127

رابرت پیپ استاد علوم سیاسی دانشگاه شیکاگو در گفت‌وگوی روز دوشنبه یکم تیرماه با ماریو نوفل نگاه تازه ای را به موضوع مذاکرات جاری ایران و آمریکا مطرح کرده است. او می گوید مشکل اصلی مذاکرات جاری نه بر سر چند میلیارد دلار پول یا چند بند حقوقی، بلکه بر سر دو برداشت کاملاً متفاوت از واقعیت منطقه است. از نگاه آمریکا، مسئله باز شدن هرمز و رسیدن به یک توافق اقتصادی است؛ اما از نگاه ایران، مسئله جایگاه قدرت در خاورمیانه پس از جنگ است.

هرمز فقط یک آبراه نیست
در تحلیل پیپ، هرمز صرفاً محل عبور نفتکش‌ها نیست. همان‌طور که راه‌آهن برای پروس قرن نوزدهم پایه قدرت اقتصادی و سیاسی آن کشور را ساخت، هرمز نیز برای ایران یک زیرساخت راهبردی است که می‌تواند به اهرم اصلی قدرت اقتصادی و ژئوپلیتیکی کشور تبدیل شود. به همین دلیل بحث حاکمیت و نفوذ بر هرمز برای تهران صرفاً یک مسئله تجاری نیست.

از هرمز تا مدیترانه
پیپ استدلال می‌کند که اگر روزی مسیرهای جدیدی برای دور زدن هرمز ساخته شوند، نفت و گاز خلیج فارس باز هم ناچارند از جایی به بازارهای جهانی برسند. این مسیرها یا به دریای سرخ ختم می‌شوند، یا به مدیترانه و یا همچنان به خلیج فارس وابسته می‌مانند. بنابراین رقابت فقط بر سر خود هرمز نیست؛ بر سر تمام مسیرهای جایگزین آن نیز هست.

اهمیت ژئوپولیتیکی لبنان
در این چارچوب، از نگاه رابرت پیپ، اهمیت لبنان صرفاً به حزب‌الله محدود نمی‌شود. لبنان تنها کشور عربی هم‌پیمان ایران است که بر ساحل مدیترانه قرار دارد. اگر روزی خطوط لوله‌ای از عراق، سوریه یا حتی خلیج فارس به مدیترانه کشیده شوند، نقطه خروج آنها به دریا می‌تواند در همین منطقه باشد. از این منظر، ساحل لبنان بخشی از معادله بزرگ‌تر انرژی و ترانزیت محسوب می‌شود.

دریای سرخ؛ مسیر فراموش‌شده
پیپ بر نقش دریای سرخ نیز تأکید می‌کند. از دهه‌ها پیش طرح‌های مختلفی برای انتقال نفت خلیج فارس به بندرهای دریای سرخ مطرح بوده است؛ از خطوط لوله عربستان تا پروژه‌های جدیدتر که هدف آنها کاهش وابستگی به هرمز است. اما اگر امنیت دریای سرخ نیز در معرض تهدید قرار گیرد، مزیت این مسیرها به شدت کاهش می‌یابد. به همین دلیل باب‌المندب و دریای سرخ در محاسبات ژئوپلیتیکی امروز اهمیتی کمتر از هرمز ندارند.

«کمربند مقاومت» از نگاه ژئوپلیتیکی
پیپ مفهوم «محور مقاومت» را نه صرفاً یک ائتلاف ایدئولوژیک، بلکه نوعی کمربند ژئوپلیتیکی تفسیر می‌کند. از نگاه او، امتداد نفوذ ایران از خلیج فارس تا دریای سرخ و سپس مدیترانه، پیرامون مهم‌ترین گلوگاه‌های انتقال انرژی در منطقه شکل گرفته است. درست یا غلط، او این ساختار را نوعی معماری قدرت می‌داند، نه صرفاً مجموعه‌ای از متحدان سیاسی.

مسئله هسته‌ای در این تصویر
در این روایت، برنامه هسته‌ای نیز موضوعی جداگانه نیست. پیپ معتقد است که اگر کشوری بخواهد نفوذ خود را در چنین گستره‌ای تثبیت کند، به نوعی بازدارندگی راهبردی نیاز دارد. از این رو او اصرار ایران بر حفظ توان غنی‌سازی را بخشی از همان پروژه بزرگ‌تر توازن قوا می‌داند.

شکاف واشنگتن و تل‌آویو
یکی از مهم‌ترین نتایجی که پیپ از تحولات اخیر می‌گیرد، احتمال افزایش فاصله میان آمریکا و اسرائیل است. به باور او، هرچه واشنگتن بیشتر به سمت مدیریت بحران و کاهش تعهدات منطقه‌ای حرکت کند، اسرائیل خود را در موقعیت دشوارتری خواهد یافت و این می‌تواند معادلات قدرت منطقه را تغییر دهد.

نقطه پایان بازی
پیپ معتقد است پایان واقعی بحران زمانی فرا می‌رسد که آرایش نیروهای نظامی آمریکا در منطقه تغییر کند. از نگاه او، توافق‌ها و بیانیه‌ها اهمیت دارند، اما معیار اصلی پذیرش یک نظم جدید منطقه‌ای، حضور یا عدم حضور نیروهای آمریکایی در خلیج فارس و پیرامون آن است.

جمع بندی
نکته مهم این تحلیل، پیوند دادن سه موضوع هرمز، خطوط لوله و محور مقاومت است. چه با نتیجه‌گیری پیپ موافق باشیم و چه نباشیم، او تلاش می‌کند نشان دهد که رقابت امروز خاورمیانه را باید در قالب جغرافیای انرژی فهمید؛ جغرافیایی که از خلیج فارس آغاز می‌شود، از دریای سرخ عبور می‌کند و به مدیترانه می‌رسد.

@IPECONGP

‍ 🔊 فایل صوتی

پرویز خرسند"

« شهید همه اعصار»
« هابیل و قابیل »


نوشته شورانگیز «شهید همه اعصار» که به «هابیل و قابیل» نیز مشهور شده ،
آنگونه که خود استاد پرویز خرسند روایت می کند صبح عاشورای سال پنجاه شمسی نوشته شده و ظهر همان روز در حسینیه ارشاد با صدای خود استاد خوانده می شود و عمیقاً بر دکتر شریعتی تأثیر می گذارد ، به گونه ای که در آثار دکتر تأثیر آن مشهود است.
بعدها پرویز خرسند از طریق برادر مرحومش احمد که در رادیوی مشهد به تهیه کنندگی اشتغال داشته ، مخفیانه وارد ساختمان رادیو شده و با صدای جادویی خود و تدوین برادرش این اثر ماندگار را در قالب صوتی نیز به جامعه عرضه می کند.
این اثر در تیراژ میلیونی در داخل و خارج منتشر می شود و در تاریخ ادبیات و هنر انقلاب به عنوان اثری بی بدیل و تأثیر گذار ، جاودانه می گردد.
بسیاری از بزرگان از جمله احمد شاملو این اثر شورانگیز را مورد تحسین قرار داده اند.
پس از اعلام خبر پیروزی انقلاب در ۲۲بهمن۵۷ نخستین برنامه پخش شده از رادیو ایران، همین نوار هابیل و قابیل با صدای زیبای استاد بوده است.


.
🆔 @sokhanranihaa
🆔 @
🆑 #کانال‌سخنرانی‌ها
🌹

شهید همه اعصار - گزیده‌ها

فردا در گسترده ترین دامن خاک و گشاده ترین چشم آسمان، هر تن، رنج قرن ها را پذیره می شود
و خون درد خویش را که درد قرن هاست به چشم زمان می پاشد.
فردا سخن از چگونه کشتن نیست، سخن از چگونه کشته شدن است.
فردا سخن از چه گرفتن نیست، سخن از همه چیز دادن است.
فردا هنگامه خوبتر مردن است.

آنان که گرسنگی را با ذره ذره پوستشان نچشیده اند،
آنان که تشنگی را با تمام جانشان له له نزده اند،
آنان که تازیانه را در شط سرخ خون خویش شناور ندیده اند،
آنان که مرگ را در قلب خویش نتپیده اند،
آنان که در لحظه لحظه رنج آدم شریک نبوده اند،
آنان که خویش را در بلندترین قله رنج آدمی، به انسان نبخشیده اند،
آنان که در خویشند و برای خویش می زیند، سر خود گیرند و جان تاریک خود برهانند. که فردا روز بی خویشی است و روز انفجار خود، بر معبر فروبسته زمان. فردا نمایشگر رنجی است که بر انسان رفته است و می رود و این نه رنجی است که هر جانی تاب آورد. فردا روز شهادت است و قیامت. شهیدان بمانند که شکستن را می توانند.

شهید همه اعصار - متن کامل
شهید همه اعصار - صوت کامل

@IPECONGP

فردا نمایشگر رنجی است که بر انسان رفته است و می‌رود

«شهید همه اعصار» اثر ماندگار زنده‌یاد پرویز خرسند، نمایشنامه زیبای عاشوراست. خرسند با الهام از زیارت وارث و اندیشه دکتر علی شریعتی، عاشورا را در پیوند تاریخی با رسالت پیامبران برای تحقق عدالت و رفع ستم و تبعیض بیان می‌کند(۱). عاشورا صحنه‌ای است که در آن برگزیده‌ترین انسان‌ها در دادگاه تاریخ با شهادت خویش، رنج آدمی و گرسنگی و شکنجه‌ای که قدرتمندان بر انسان‌های تحت سلطه خویش روا داشته‌اند را گواهی می‌دهند.

در هنگامه‌ای که هر صدای عدالت خواهی با برچسب «کمونیسم»‌ کوبیده و از پیش محکوم است، این نگاه متفاوت که فریادی است برآمده از منطق قرآن و اصل عدالت خواهی شیعه، بیش از هر زمان دیگری درخور توجه است. مگر نه آنست که قرآن بی‌اعتنایی به گرسنگان را هم‌تراز انکار دین می‌شمارد (۲) و علی (ع)، فلسفه خلافت را پیمان خداوند با دانشمندان می داند در جهت قیام بر علیه پرخوری ستمگران و گرسنگی ستم‌کشیدگان (۳).

آنگاه که دستگاه ستم بر تن و روان انسان سیطره افکنده، گرسنگی و بی‌پناهی او را از پای درآورده، و ناامیدی از تغییر همه جا را فراگرفته، شهیدی دیگر از دل تاریخ سر بر می‌آورد تا گواهی بر رنج انسان باشد.

حق با قابیل بود که چنان آسوده خفته بود و خواب راحت قابیلیان جاودانه بود،
اگر گواهی بر نمی خاست.
زمان، شبی همیشه بود، اگر شاهدی بر نمی خاست.
و کودکانمان خوراک همیشه کلاغان و کرکسان
و دخترانمان لقمه همیشه بازار برده فروشان
و پسرانمان برده همیشه اربابان
و ما همه، محکومان همیشه فراموش حاکمیت قابیل،
اگر شهیدی برنمی­خاست.

و شهید، گواهی است بر رنج تاریخی انسان در بزرگترین دادگاه تاریخ، که با شهادت خویش خواب راحت قابیلیان را آشفته می‌سازد.

اما برخاست.
قامتی همتای کینه ما، نگاهی به وسعت آرزوهای ما، تن پوشی به رنگ خون ما، وفریادی به قدرت نفرت ما.
در مشهد خونین ما، شهیدی چون او می بایست
که عمق زخم‌مان را بداند
و وسعت رنج‌مان را بشناسد
و اوج آرزوها‌مان را دریابد
و در لحظه لحظه ما شکنجه شده باشد
تا در دادگاه زمانه چنان به محکوم کردن دژخیمان بایستد که هیچ قابیلی در هیچ لحظه ای از زمان ایستاده نماند.

در نخستین شب عاشورای پس از درگذشت خرسند (اردیبهشت ۱۴۰۵)، این متن زیبا را با صدای نافذ او بشنوید.

شهید همه اعصار - گزیده ها
شهید همه اعصار - متن کامل
شهید همه اعصار - صوت کامل

پانویس
۱- سوره حدید، آیه ۲۵: لقد ارسلنا رسلنا بالبینات و انزلنا معهم الکتاب و المیزان لیقوم الناس بالقسط.
۲- سوره ماعون: ارایت الذی یکذب بالدین * فذلک الذی یدع الیتیم * ولا یحض علی طعام المسکین
۳ - علی(ع) در خطبه سوم نهج‌البلاغه می‌فرمایند: «اگر پیمان خدا از دانشمندان نبود که در مقابل پرخوری ستمگر و گرسنگی ستمکش ساکت ننشینند همانا افسار خلافت را روی شانه‌اش می‌انداختم و مانند روز اول کنار می‌نشستم.»

@IPECONGP

بسم الله الرحمن الرحیم

🔴دگرگونی پارادایم تاریخی ایران؛ میراث «رهبر شهید»

✍ ابوالفضل فاتح

⬅️ایران پس از نادرشاه، هرگاه مورد تهاجم امپراتوری‌های زمانه  واقع گردید، سه سرنوشت تلخ را متحمل شد: یا سرزمین هایی از پیکره ایران جدا شد، یا کشور به اشغال بیگانه درآمد، یا حاکمیت ملی زیر نفوذ سنگین قدرت‌های خارجی قرار گرفت


⬅️ آمریکا، در طلیعه قرن جدید به این باور رسید که شکاف فناوری امروز به‌مراتب عمیق‌تر از دوران جنگ‌های ایران با روس و بریتانیا است. همچنین، گسل‌های داخلی بیداد می کند و همه چیز بر محور یک فرد استوار است؛ بنابراین اگر آن محور از میان برداشته شود، می توان با تکرار تاریخ، تاراجی بزرگ‌تر را سامان داد


⬅️ این نخستین بار در دوران معاصر است که با وجود رویارویی با قدرتی در تراز آمریکا، ایران توانست از حاکمیت ملی خود صیانت کند. گزافه نیست اگر گفته شد در برابر یک «ابرقدرت»، یک «ابر ملت» قد برافراشت

⬅️ بارها شاهد نقدهای بی رحمانه ای بوده ایم، اما آنچه با انقلاب و امام (ره) محقق شد، تنها تأسیس یک نظام سیاسی جدید یا بازیابی استقلال میهن نبود، بلکه بازسازی «دولت‌بودگی» و «ملت‌بودگی» ایران بود.

⬅️ در جهانی که تملق و حقارت بیداد می‌کند، بیداری ایرانیان، شجاعت فرماندهان و استقلال رهبرانشان که گردن فرود نیاوردند، شایسته تأمل و ثبت در حافظه تاریخ است

⬅️ نمی دانیم با کدام فناوری، این تونل‌ها در دل کوه‌ها تراشیده و این سدهای سکندر ساخته شد یا در کدام اتاق های عملیات چنین واکنش هایی طراحی شد، اما  می فهمیم که «مردانی»، با باور به امکان قطعی شهادت، این صحنه های بهت آور را آفریدند؛ رفتند تا ایران بماند؛ نه آنکه بمانند و ایران نماند

⬅️ آنان در آمیختن روح عاشورایی با فرهنگ ملی دریافته بودند که پیروزی، تنها در ماندن نیست؛ در ماندگار کردن معانی است. رهبری و فرماندهان ارشد می‌دانستند که جنگ حقیقی، پس از فدا کردن جانشان آغاز خواهد شد

⬅️اینکه بقای یک دولت و یک ملت به افراد گره نخورده و واجد هویت باشد، و فشارهای سهمگین بیرونی نتواند اراده جمعی را از میان ببرد، یا موجب فروپاشی روانی جامعه یا ساختار دولت شود، خود نشانه‌ای از بلوغ نهادی و حاکی از یک معماری پیچیده و ارجمند است و بی تردید، در صف مقدم معماری این الگو «رهبر شهید» قرار داشت

⬅️ این روح اقتدار و خلاقیت در جنگ و شخصیت ملی فرماندهان مرهون رویکرد راهبردی «رهبر شهید» بوده است. ممکن است در عرصه هایی دیدگاه های دیگری وجود داشته باشد، اما باید فارغ از هر حب و بغض، دکترین ایشان در صیانت از استقلال ملی و استوار ساختن تاب‌آوری ایران  و همچنین از بین بردن چرخه ی شکست و "ذهنیت تسلیم" در این «رویارویی قرن» را به رسمیت شناخت.

⬅️اهمیت این رخداد، در دگرگون ساختن یک پارادایم تاریخی و ذهنی در یکصد و هشتاد سال حاکمیت قاجار تا پایان پهلوی است؛ تصور اینکه غرب «قادر متعال» است و در برابر قدرت های مسلط جهانی راهی جز تسلیم وجود ندارد. به یاد آوریم، عهدنامه های ننگین گلستان و ترکمنچای و  شرح تلخ سیستان و هرات و آرارات و بحرین و اشغال ایران را. به یاد آوریم  بنا داشتند نام تنگه هرمز را تغییر داده و بر آن مسلط شوند، جزایر ایران را اشغال کنند، نفت این سرزمین را ببرند، جولانی‌ها را بر ایران مسلط کنند، و به تحلیل نگارنده «ایران شمالی» و «ایران جنوبی» را تأسیس کنند و فروپاشی ملی ایران را جشن بگیرند و هنوز هم از این نقشه دست نکشیده اند

⬅️از مهم‌ترین میراث یک رهبر آن است که بقای کشور به بقای او وابسته نباشد. شاید باید سال ها از این واقعه فاصله گرفت تا بتوان دریافت چگونه ممکن است رهبری و فرماندهان بلندپایه هدف ترور قرار گیرند، خیمه آنان فرو ریخته شود و هزاران نقطه از کشور بمباران گردد، اما کشور، حاکمیت و ملت پابرجا بمانند و ایران بدون «ذهنیت شکست» و بدون اتکا به چتر امنیتی قدرت‌های بزرگ، در مرکز یکی از پیچیده‌ترین معادلات جهانی نقش آفرینی نماید

⬅️ هنگامی که مناقشات سیاسی امروز فرو نشیند، درک روشن‌تری از اهمیت تغییر پارادایم تاریخی آشکار خواهد شد


⬅️ اینک که در آغاز فصلی جدید برای ایران قرار داریم، امید دارم، این رخداد عظیم تشییع به عنوان امری ملی نگریسته شود و از منازعات و صف بندی ها و حاشیه های جناحی به دور بماند و از آن سرمایه‌ای برای میهن و التیام شکاف‌ها و زخم‌های داخلی، و تقویت یکپارچگی ملی فراهم آید


⬅️ می دانیم که جنگ به پایان قطعی نرسیده و غفلت ها مهلک است. باید فورا کاستی ها را ترمیم، و به شدت مراقب شکاف ها و افراط های خانمان سوز بود. خطیرترین وظیفه حاکمان امروز «عدالت» است و این که دیگر پایه‌ها و ارکان «ایران جدید و آینده» را بر عقل، ایمان، حریت و اراده جمعی ایرانیان استوار سازند و این آغازی برای آزمون‌های دشوارتر در عرصه حکمرانی است





👇👇👇

https://fa.shafaqna.com/news/2303272/

‏در روایت امثال سریع القلم، چین اول ثروتمند شد و بعد مستقل، هویت‌مند و قدرتمند. تاریخ اما این‌قدر خطی، ساده و اتاق‌بازرگانی‌پسند نیست. مسئله این نیست که اقتصاد مهم نیست. مسئله این است که اقتصاد را به یک کلید جادویی تبدیل کنیم و بعد با همان کلید، تاریخ جنگ سرد، دولت توسعه‌گرا، حزب کمونیست، سلاح هسته‌ای، ژئوپلیتیک آمریکا و شوروی، نیروی کار ارزان، سرکوب دستمزد، سیاست صنعتی، کنترل مالی و انضباط حزبی را از صحنه حذف کنیم.

‏نخستین خطای این تحلیل، عددی است. چین در «بیست سال» از درآمد سرانه ۲۰۰ دلار به بالای ۱۰ هزار دلار نرسید. روایت دقیق‌تر این است که چین از اواخر دهه ۱۹۷۰ مسیر اصلاح و گشایش را آغاز کرد؛ بانک جهانی می‌گوید درآمد سرانه چین از حدود ۳۰۰ دلار در ۱۹۷۸ به ۷۳۰۰ دلار در ۲۰۱۷ رسید، یعنی طی حدود چهار دهه، نه دو دهه. تازه داده‌های بانک جهانی نشان می‌دهد درآمد سرانه جاری چین در ۲۰۲۵ حدود ۱۳۸۶۲ دلار بوده است. بنابراین همان گزاره آغازین، که ستون استدلال است، با واقعیت زمانی و آماری نمی‌خواند.

‏دومین خطا، تفسیر غلط از اصلاحات چین است. چین «تولید و خدمات را به بخش خصوصی واگذار نکرد» به آن معنایی که در ادبیات لیبرال ایرانی تبلیغ می‌شود. چین نه روسیه یلتسین شد، نه شیلی پینوشه، نه نسخه بانک جهانی را بی‌کم‌وکاست اجرا کرد. مدل چین، سرمایه‌داری دولتی با بازار کنترل‌شده بود: اجازه به مالکیت خصوصی، جذب سرمایه خارجی، مناطق ویژه اقتصادی، رقابت صادراتی و ورود تدریجی به بازار جهانی، اما هم‌زمان حفظ بانک‌ها، زمین، اعتبارات، شرکت‌های راهبردی، زیرساخت، حزب و سیاست صنعتی در دست دولت. حتی امروز هم بخش خصوصی چین بسیار مهم است، اما درون معماری قدرت حزب-دولت عمل می‌کند؛ از سوی دیگر، اصلاح شرکت‌های دولتی از ۱۹۷۸ به بعد نه حذف دولت، بلکه بازآرایی رابطه دولت، بنگاه و بازار بود.

‏سومین خطا این است که «پذیرش رقابت جهانی» در چین را با «تسلیم به جهانی‌سازی» یکی می‌گیرد. چین به سازمان تجارت جهانی پیوست، اما در ۲۰۰۱ و پس از پانزده سال مذاکره سخت، نه با رها کردن دولت و نه با کنار گذاشتن سیاست صنعتی. پیوستن چین به WTO بخشی از یک استراتژی بود: استفاده از بازار جهانی برای انباشت سرمایه، فناوری، اشتغال و صادرات، در حالی که حاکمیت سیاسی، کنترل مالی و نقش حزب حفظ می‌شد. این یعنی چین جهانی شد، اما بی‌دولت نشد؛ وارد بازار شد، اما دولت را منحل نکرد؛ رقابت را پذیرفت، اما رقابت را درون راهبرد ملی مهندسی کرد.

‏چهارمین خطا، وارونه‌خوانی مسئله استقلال سیاسی است. چینِ فقیرِ مائو هم از نظر ژئوپلیتیک یک بازیگر مستقل بود. چین پیش از ثروتمند شدن، در ۱۹۶۴ نخستین آزمایش هسته‌ای خود را انجام داد. یعنی توان بازدارندگی هسته‌ای چین محصول درآمد سرانه ده‌هزار دلاری نبود؛ محصول دولت انقلابی، بسیج امنیتی، تهدیدات جنگ سرد و تصمیم سیاسی برای بقا بود. چین در ۱۹۷۱ کرسی خود را در سازمان ملل بازیافت و عضو دائم شورای امنیت شد، باز هم پیش از جهش بزرگ درآمدی. نزدیکی آمریکا و چین نیز در بستر شکاف چین و شوروی و محاسبات جنگ سرد رخ داد، نه به این دلیل که چین ثروتمند شده بود.

‏از همین‌جا می‌توان دید که جمله «چون اقتصاد اصل است، چین امروز استقلال سیاسی و هویت ملی بیشتری دارد» بیشتر شعار است تا تحلیل. استقلال سیاسی چین فقط از کارخانه و صادرات بیرون نیامد. از انقلاب، جنگ داخلی، جنگ کره، شکاف با شوروی، پروژه اتمی، کرسی شورای امنیت، تمرکز حزبی، سرکوب داخلی، ایدئولوژی ملی، سیاست آموزشی، ارتش، دیپلماسی و سپس رشد اقتصادی بیرون آمد. اقتصاد در این میان نقش عظیم داشت، اما علت یگانه نبود. در علوم اجتماعی، وقتی یک پدیده چندعلتی را به یک علت تقلیل می‌دهیم، تحلیل را ساده نکرده‌ایم؛ آن را مخدوش کرده‌ایم.
‏از این حیث، سخن مشاور رئیس‌جمهور سابق، در سطح مضمون، تفاوت چندانی با همان روایت ساده‌سازانه‌ای ندارد که در مصاحبه ها و پادکست‌های آقازاده‌ها‌ی تجدیدنظرطلب ، تکرار می‌شود: این روایت جذاب است، چون ساده است. اما خطرناک است، چون تاریخ را تخت می‌کند. چین نه با «بازار آزاد» بزرگ شد، نه با «اقتصاد بسته مائویی» می‌توانست ادامه دهد. چین با ترکیبی از گشایش کنترل‌شده، دولت قدرتمند، سیاست صنعتی، سرمایه خارجی، صادرات، انضباط حزبی، نیروی کار عظیم، سرکوب سیاسی، موقعیت ژئوپلیتیک و فرصت‌های ساختاری نظام جهانی رشد کرد.
‏چین دقیقاً چیز دیگری را نشان می‌دهد: بازار وقتی برای قدرت ملی کار می‌کند که درون یک دولت دارای ظرفیت، راهبرد، نظم بوروکراتیک، سیاست صنعتی و فهم ژئوپلیتیک قرار گیرد. بدون دولت، بازار کشور نمی‌سازد؛ فقط رانت، واردات، مصرف و وابستگی تولید می‌کند.