پیام بی‌آرایه و پیرایه ترامپ به جهان سرمایه‌داری لیبرال این است که بقای شما به بقای آمریکا بسته است، پس اگر می‌خواهید سلطه ۲۰۰ ساله تمدن غربی ادامه یابد بایستی دست به جیب بشوید. پیداست که در فرآیند همراهی دولت‌ها و طبقه ثروتمند اروپا با سیاست‌های ترامپ، طبقات ضعیف و متوسط غیرآمریکائی ضربات جدی خواهند دید.

این طبقه، گرچه در جنگ اوکراین تحت تاثیر رسانه‌ای دولت‌های خود باقی مانده بود اما اکنون در خیابان‌های اروپا به نسل‌کشی غرب در غزه معترض است. فاجعه برای سرمایه‌داری لیبرال وقتی رخ خواهد داد که این طبقه مبارزه برای غزه را با مبارزه برای نجات خویش همراستا ببیند. ای بسا که مواضع اخیر کشورهای لیبرال غربی در محکومیت اسرائیل با چنین چشم‌اندازی اتخاذ شده باشد.

ترامپ و ماموریت ناممکن

@IPECONGP

ترامپ و ماموریت ناممکن
بخش ۱ - همه برای سرمایه، همه در خدمت آمریکا

بخش نخست نوشتار «ترامپ و ماموریت ناممکن»
در ادامهٔ مقدمه‌ای است که پیش‌تر منتشر شد. این بخش تلاش دارد ابعاد دیگری از این نظریه را نشان دهد که: بلوک سرمایه‌داری غربی، به دلایل ساختاری و نیز تحولات بیرونی، جایگاه ۲۰۰ سالهٔ خود را در خطر می‌بیند. هراس از دست دادن جایگاه برتر در جهان، و تحولات اجتماعی متعاقب آن که می‌تواند به ضرر برندگان وضع موجود باشد، ذهن و مغز سران نظام غربی را در تله توسیدیدز گرفتار کرده، زبان آنها را به تمجید «کار کثیف»‌می‌گشاید.

این چارچوب نظری نگاهی دارد به درهم‌تنیدگی های بلوک قدرتی که علیرغم اختلافات و رقابت‌های داخلی، اشتراک منافع بسیار در ادامه وضع موجود دارد و امروز در لبه خطراتی بزرگ، برای نجات خود به قطع بخشی از اعضای بدن خویش - طبقه متوسط اروپا - رضایت داده است.
@IPECONGP

جهان ۲۰۲۵ تماشاگر صحنه‌هایی است که تا سه سال پیش حتی تصور آن هم نمی‌رفت. گویی همه نیروهای اهریمنی از کنج خاموش خود برخاسته‌اند تا تمدن انسان را به وادی بربریت بکشانند.
زمان آن رسیده که انسان سرگشته، دمی درنگ کند که: چرا غرب، به مثابه یک بلوک واحد، چنین شتاب‌زده نظمی را که خود ساخته بود، حراج می‌زند؟ کدام نگرانی، رهبرانش را به وادار به چنین شتاب دیوانه‌وار در دالان جنگ جهانی سوم کرده است. آیا آنچه که در جلوی چشم جهانیان به نمایش درآمده، شوک‌درمانی دیگری در مقیاس جهانی است؟ یا جهان به راستی وارد جنگ خانمانسوز دیگری خواهد شد؟

برای درک این تحولات عظیم، تنها روایت بازیگران کافی نیست. نیاز به چارچوبی تحلیلی هست؛ نظریه‌ای که بتواند مسیر سیستم را پیش‌بینی کند یا لااقل آن را در قالب چند سناریوی محتمل ترسیم نماید. گرچه بازیگرانی همچون ترامپ یا نتانیاهو در یک‌سوی و پوتین و شی‌جین‌پینگ در سوی دیگر، جای پایی از خود بر مسیر تحولات جهانی می‌گذارند، اما روند حرکت لزوما توسط آنها تعیین نمی‌شود.

نگارنده بر آن است که شتاب کنونی، نتیجه به هم رسیدن خطوطی است که هر یک به تنهایی نیز تهدیدی برای دنیای غرب می‌بود، اما همزمانی‌شان سطح خطر را چنان بالا برده که با روش‌های متعارف قابل مدیریت نیست.

از یک سوی چین از نظر حجم و کیفیت اقتصاد به نقطه‌ای قابل تکیه برای اغلب کشورهای استقلال‌طلب تبدیل شده است و آرام آرام از لاک خود بیرون می‌آید. در سوی دیگر، رکود بر اقتصاد جهان سایه افکنده به گونه‌ای که، بنا به گزارش‌های مک‌کینزی و دیگر نهادهای معتبر، بازگشت به رونق پیش از ۲۰۰۸ دست‌کم تا یک دهه آینده ناممکن می‌نماید.

البته، این واقعیات در یک دنیای موازی توام با عدالت هرگز تعبیر به خطر نمی‌شدند. جهان در حال توسعه، تشنه فناوری و سرمایه کشورهای قدرتمند است. اما قدرتهای جهان کنونی، بر خلاف آن جهان موازی خیالی، قدرت برآمده از توسعه را با هیچ کس به اشتراک نخواهند گذاشت مگر به ضرورت وجودی.

در این شرایط خطیر، آمریکا همچون رکود دهه ۱۹۷۰، به عنوان سر نظام سرمایه‌داری، از کشورهای دیگر بلوک انتظار دارد تا نجات آمریکا را به مثابه تنها راه نجات کل بلوک بپذیرند. پذیرش این نگاه از سوی طبقه ثروتمند اروپا که منافع خود را در هم‌پیمانی با آمریکا می‌بیند، همراه با باختی دیگر برای طبقه متوسط و صنعتی اروپا خواهد بود.

شگفت آنکه، این طبقه اکنون در خیابان‌های اروپا بر ضد نسل‌کشی در غزه صف کشیده، اما خطر اصلی وقتی است که بخشی از این طبقه، مبارزه برای غزه را با مبارزه برای نجات خویش همسو ببیند و در فراسوی تبلیغات رسانه‌ای، همکاری با چین را زمینه ساز شکوفایی آینده خویش دریابد. چه بسا که بیداری طبقه متوسط اروپا نیز در فهرست عوامل نگران کننده، گرچه در درجه‌ای پایین تر، باشد.

بخش نخست نوشتار «ترامپ و ماموریت ناممکن» ادامهٔ مقدمه‌ای است که پیش‌تر منتشر شد. این بخش تازه با عنوان «همه برای سرمایه، همه در خدمت آمریکا» می‌کوشد ابعاد دیگری از این نظریه را نشان دهد که: بلوک سرمایه‌داری غربی، به دلایل ساختاری و نیز تحولات بیرونی، جایگاه ۲۰۰ سالهٔ خود را در خطر می‌بیند. هراس از دست دادن جایگاه برتر در جهان، و تحولات اجتماعی متعاقب آن که می‌تواند به ضرر برندگان وضع موجود باشد، ذهن و مغز سران نظام غربی را در تله توسیدیدز گرفتار کرده، زبان آنها را به تمجید «کار کثیف»‌می‌گشاید.

این چارچوب نظری برپایه اطلاعات امروز بنا شده، و قطعا در گذر زمان و با دسترسی به داده‌های تازه پربارتر خواهد شد. آنچه برای امروز اهمیت دارد چشم‌اندازی است که از این پنجره می‌توان تماشا کرد. چشم‌انداز غرب، به مثابه یک بلوک واحد با اشتراک منافع بسیار و در لبه خطراتی بزرگ، که برای نجات به قطع بخشی از اعضای بدن خویش - طبقه متوسط اروپا - رضایت داده است.

پانویس:‌ برخی در ایران انتظار داشتند تا اروپا با توجه به بحران انرژی که پس از جنگ اوکراین با آن مواجه شده از در مصالحه با ایران درآید، و زمینه را برای آشتی ایران و اروپا در قالب گفتگوهای مکانیسم ماشه آماده می‌دیدند. اما اروپا برخلاف انتظار آنان راه دیگری برگزید. این انتخاب هرگز برای نگرنده‌ای که چشمانش را به ابزارهای نظری از این دست مجهز کرده است، تعجب‌اور نخواهد بود .
@IPECONGP

در بستر ناپایدار کنونی، شعار بازگشت صنایع به آمریکا می‌تواند سرآغاز گرایشات ناسیونالیستی و حمایت‌گرانه شده، سرمایه‌داری مالی فراملی را به تقابل‌های ملی و منطقه‌ای بکشاند. پیداست که سرمایه‌داری مالی هرگز مایل به غلتیدن به چنین فضای پر از تهدید و محدودیت نیست. پس ناگزیر است تا جنبه فراملی خویش را به طرزی دیگر ادامه دهد. دولت دوم ترامپ، صرفنظر از بالا و پایین زدن های شخص وی، در چنین فضایی و با چنین طرحی پا به میدان گذاشته است.

در دولت دوم ترامپ، طبقه متوسط صنعتی اروپا به سود طبقه متوسط آمریکا قربانی می‌شود تا سرمایه‌داری مالی فراملی بتواند به حیات خود ادامه دهد. در حالیکه صنایع اروپا با انرژی ارزان روسیه به سودهای کلانی می‌رسیدند و طبقه متوسط صنعتی آن نیز از آن بهره‌مند می‌شد، آتش‌افروزی در اوکراین ضربه‌ای کاری به صنایع اروپا زد. امروز نیز برای آنکه این صنایع ناگزیر از چشم‌پوشی از منافع خود در همکاری با چین بشوند و به بازارهای بزرگ آسیایی است فکر نکنند در دوراهی سنگلاخ تعرفه سنگین یا سرمایه‌گذاری در آمریکا باید گام بردارند.

بدین ترتیب وارد دوران تازه‌ای می‌شویم که در آن صنعت اروپا درغیاب انرژی ارزان روسیه سودآوری خود را به میزان قابل توجهی از دست داده است و سرمایه مالی اروپا نیز باید در آمریکا سرمایه‌گذاری شود تا آمریکا با رشد روزافزون صنعت نظامی خود، تزریق سلاح به اوکراین و اسرائیل را ادامه بدهد و بلکه مازادی نیز برای جنگ‌های تازه به ویژه در گستره جغرافیایی پیرامون چین نگهدارد.

ترامپ و ماموریت ناممکن
@IPECONGP

درباره حزب تمدن نوین اسلامی و نقد متقابل آقایان عباسی فر (کانال حکمران) و سرزعیم

در چند روز گذشته حزب تمدن نوین اسلامی با برگزاری مجمع عمومی و با چهره‌های رسانه‌ای همچون آقایان یاسر جبرائیلی و آقای محمدرضا یزدی‌زاده - به یکی از نهادهای خبرساز کشور تبدیل شد. از جمله شعارهای اصلی این حزب و چهره‌های مطرح آن، عدالت اجتماعی و زندگی شرافتمندانه برای مردم ایران است.

در سوی دیگر، آقای علی سرزعیم در چند برنامه با پادکست سکه، از آزادی اقتصادی برای شکوفایی سرمایه‌گذاری، آزادی اجتماعی به عنوان یکی از خواسته‌های مهم طبقه متوسط، و برنامه ها و بسته‌های حمایتی برای طبقات ضعیف سخن گفته‌اند.

در ادامه، دیروز آقای حسین عباسی فر در کانال حکمران که وابسته به آقای جبرائیلی است پیشنهادات آقای سرزعیم را بازی دو سر باخت برای جمهوری اسلامی دانسته‌اند، زیرا که از یک سوی با آزادی‌های اجتماعی در حوزه فرهنگی دارد عقب نشینی می‌کند و با آزادی اقتصادی با الیگارشی سرمایه‌داری همدست می‌شود.

این یادداشت در پی نقد مواضع این دو جریان نیست و آن را به وقتی دیگر موکول می‌کند. قطعا شعار عدالت شعار زیبایی است که نیاز به طرح آن در جامعه از بیش از هر زمان دیگری است. و قطعا هر تلاشی برای به حداکثر رساندن رضایت مردم، ستودنی است.

هدف این یادداشت یادآوری این نکته ساده است که اگر جریانی با پرچم عدالت ظهور کند و در عین حال در پی سرکوب مطالبات اجتماعی طبقه متوسط باشد، آن جریان یا از زمانه خود بسیار دور است، یا شارلاتان است، و یا ناخواسته بازیچه همان الیگارشی و سرمایه‌داری وابسته به خارج است.

دوگانه «عدالت در برابر آزادی»، ادامه همان دوگانه «بالای شهر و پایین شهر» با محوریت حجاب است که از آغاز دوره سازندگی جایگزین دوگانه «جنگ فقر و غنا» با محوریت عدالت اجتماعی شد. دوگانه جدید اگر در مسیر تفرقه انداختن میان طبقات متوسط و ضعیف جامعه باشد، به تداوم سیطره الیگارشی وابسته خواهد انجامید.

@IPECONGP

🔵‌سخنان فوق‌العاده از مدیرعامل انویدیا.

‌✍آرنو برتران:
به زبان مودبانه، او در واقع می‌گوید که کنترل صادرات تراشه‌ها به چین یکی از خودویرانگرترین تصمیماتی بوده که تا کنون توسط دولت ایالات متحده گرفته شده است:

او می‌گوید این موضوع باعث شد انویدیا در چین "از سهم بازار ۹۵ درصدی به ۰ درصد" برسد، و اینکه "نمی‌توانم تصور کنم هیچ سیاستی‌گذاری فکر کند این ایده خوبی است. اینکه هر سیاستی که ما اجرا کردیم باعث شد آمریکا یکی از بزرگترین بازارهای جهان را به ۰٪ از دست بدهد.”
https://x.com/Yuchenj_UW/status/1979231174787846341?t=mXPWh8Ql2NZ-DjemF28fwA&s=19

در مصاحبه‌ای جداگانه (لینک آن در زیر آمده است) او در واقع می‌گوید که ممکن است ایالات متحده مسابقه هوش مصنوعی را باخته باشد. زیرا، به گفته او، "برنده شدن" در مسابقه هوش مصنوعی به این معنی است که "۸۰ درصد جهان از پشته فناوری آمریکایی استفاده کنند" و با توجه به اینکه چین به تنهایی "۵۰ درصد تحقیقات هوش مصنوعی" و "۳۰ درصد بازار فناوری" را در اختیار دارد، عدم استفاده آنها از پشته فناوری آمریکایی به این معنی است که آمریکا به طور قطع "مسابقه هوش مصنوعی را واگذار کرده است".
https://x.com/RnaudBertrand/status/1979362226860626358?t=dqGeN2GYpAomOWxWFwuqVQ&s=19


در آن مصاحبه جداگانه، او همچنین روایت - که توسط ایالات متحده برای توجیه کنترل صادرات استفاده می‌شود - مبنی بر اینکه هدف از آن جلوگیری از "استفاده دوگانه" از تراشه‌های پیشرفته غربی برای اهداف نظامی توسط چین است را کاملاً به سخره می‌گیرد و می‌گوید که "هیچ دولتی، مطمئناً دولت چین، دفاع خود را بر اساس فناوری غربی بنا نخواهد کرد و پنتاگون نیز از تراشه‌های چینی برای ایجاد امنیت ملی ما استفاده نمی‌کند."

بنابراین خلاصه اینکه: در یک تلاش احمقانه برای کند کردن توسعه هوش مصنوعی چین، ایالات متحده نه تنها بزرگترین بازار خود را از دست داد، بلکه ممکن است خود مسابقه هوش مصنوعی را نیز باخته باشد.

🔗 Arnaud Bertrand

@BetweenDichotomies

ترامپ و ماموریت ناممکن
بخش دوم - توافق فرضی مارا لاگو و پیشنهادات استیو میران

بخش دوم مقاله «ترامپ و ماموریت ناممکن» به بررسی پیشنهادات استیو میران، رئیس گروه مشاوران اقتصادی ترامپ، می‌پردازد که جای پای آن در برنامه‌های دور دوم ترامپ به روشنی مشهود است.

پیشنهادات میران در نگاه نخست طرحی است برای اصلاح سازوکار مالی و تجاری آمریکا پس از افول نظم نئولیبرالی؛ اما در واقع، آنچه میران می‌کوشد بازسازی کند نه نظم اقتصادی، بلکه سازوکار بقای هژمونی آمریکاست. زبان مقاله فنی است، اما مضمونش سیاسی: بازتوزیعِ هزینهٔ امپراتوری از واشنگتن به دوش متحدان.

اهمیت بررسی این پیشنهادات در رمزگشایی از رفتارهای نوسانی ترامپ است. نوسانات رفتاری وی، در واقع تاکتیک‌های فردی او برای پیش بردن برنامه‌ها است. اما خود برنامه‌ها، برخلاف ظاهر دیوانه‌وارشان، اندیشیده و هدفمند هستند.
@IPECONGP

پول، پول ماست. اما دردسرهایش مال شماست.

بخش دوم مقاله «ترامپ و ماموریت ناممکن» به بررسی پیشنهادات استیو میران می‌پردازد که جای پای آن در برنامه‌های دور دوم ترامپ به روشنی مشهود است و مطالعه آن چشم‌اندازی است از سایه روشن نظم آمریکایی نوین.

1️⃣ در ظاهر، میران در پی توازن است؛ در واقع، در پی تثبیت.
او می‌کوشد جهان را قانع کند که بقای آمریکا و دلار، شرطِ بقا‌یِ نظام جهانی است.

2️⃣ اوراق صدساله، تعرفه‌های گزینشی، هماهنگی ارزی و مهار رمزارزها، همه اجزای یک معماری واحدند:
دلار نه فقط پول، بلکه پیمان وفاداری است؛
بدهی نه فقط ابزار مالی، بلکه رشتهٔ.
وابستگی سیاسی است.

3️⃣ میران با طرح موضوع «بار تامین دارایی ذخیره جهان» که بر دوش آمریکا افتاده! سلطه دلاری را چنان یک‌سویه تصویر می‌کند که گویی آمریکا قربانی وظیفه‌ای جهانی است. اما در واقع، همان چرخهٔ کسری و مازاد است که به آمریکا امکان می‌دهد بدهی خود را با پولی بپردازد که خود چاپ می‌کند؛ همان امتیازی که شارل دو گل دهه‌ها پیش «امتیاز گزاف» نامید.

4️⃣ در فصل مربوط به روابط خارجی مالی، او به صراحت می‌نویسد که متحدان آمریکا از «سایهٔ امنیتی واشنگتن» بهره‌مندند و بنابراین باید سهم بیشتری در تأمین منابع مالی نظم جهانی بپردازند.
اینجا منطق بحث او آشکار می‌شود: امنیت به کالایی مالی تبدیل می‌شود که قیمتش اوراق خزانه است.

5️⃣ مهم‌ترین راهکار پیشنهادی میران، تغییر ترکیب بدهی است. آمریکا باید در تعامل با شرکای تجاری، بخش اعظم اوراق کوتاه‌مدت را با اوراق بسیار بلندمدت، حتی صدساله، جایگزین کند. وی حتی پا را فراتر گذاشته و اوراق دائمی – بدون سررسید قطعی – را هم مطرح می‌کند.

6️⃣ ایجاد اوراقی که تا یک قرن سررسید دارند یعنی قفل‌کردن نسل‌های آیندهٔ سرمایه‌گذاران جهانی در مدارِ دلار. اوراق صدساله، ابزارِ تعهد ابدی متحدان‌اند؛ اگر بانک‌های مرکزی اروپا یا ژاپن این اوراق را بخرند، در عمل پیوند مالی‌شان با واشنگتن تا یک قرن تمدید می‌شود.

7️⃣ در صفحات پایانی، میران به خطرِ گریز نقدینگی به شرق و به دارایی‌های رمزارزی اشاره می‌کند و می‌نویسد دولت باید با «چارچوب‌گذاری مقرراتی» مسیر سرمایه را در قلمرو غرب حفظ کند.
او در واقع می‌خواهد دریچه‌ای کنترل‌شده برای رمزارزها بسازد تا نقدینگی جهانی اگر هم از بانک‌ها خارج می‌شود، در اکوسیستم دلاری باقی بماند.

8️⃣ او پیشنهاد می‌کند سیاست ارزی با تعرفه‌ها هم‌زمان تنظیم شود تا اثر تورمی داخلی کاهش یابد. این بند گرچه از نظر فنی درست است، ولی از نظر سیاسی یعنی واشنگتن می‌خواهد حق مداخله در نرخ ارز متحدانش را رسمی کند؛ همان کاری که در دههٔ ۸۰ با «توافق پلازا» انجام داد، توافقی که ژاپن را وارد دوره پایان‌ناپذیر رکود کرده است.

9️⃣ میران با طرح مفهوم اوراق دائمی به آرامی شکل تازه‌ای از فئودالیسم مدرن را پیش می‌کشد، جایی که کشورهای دیگر باید بخشی از درآمد خود را در قالب خرید اوراق قرضه ابدی، تقدیم ارباب نمایند.

پانویس: آمریکا مهم‌ترین بازیگر جهانی است، اما تنها بازیگر نیست. هدف از این بررسی، بازنمایی برنامه و اهداف آمریکا و متحدانش برای دهه‌های پیش روست. پیداست که نظم نوین در برخورد میان بازیگران مختلف که مقاومت و جنگ اراده‌ها نیز بخشی از آن است، شکل خواهد گرفت.
@IPECONGP

مقاله فایننشال‌تایمز 👆

--‐‐------‐------------------
در فرآيند تضعيف طبقه متوسط اروپا، اين طبقه در دوراهی گرايشات پيشرو يا گرايشات فاشيستی قرار خواهد گرفت. دسته ای که درک درستی از فضا به دست می آورند د رخواهند يافت که چين يک شريک بالقوه برای اروپاست و در واقع طبقه متوسط اروپا خود را با چين و خاورميانه هم سرنوشت خواهد يافت. در مقابل بر طبل گرايشات فاشيستی و نژادپرستانه کوبيده خواهد شد که آی چه نشسته ايد که چين همه جا را بلعيد و شما را بدين روز انداخت. در هر دو صورت، اين گرايشات به تنش های اجتماعی و گذار "اردوگاه دموکراسی" به دوره سرکوب منجر خواهند شد. گذاری که دولت های اروپايی آن را در سرکوب خشن اعتراضات اروپا به نسل کشی در فلسطين تمرين می کنند و پيش از آنکه طبقه متوسط اروپا به درکی از هم سرنوشتی خود با ملت های سرکوب شده خاورميانه برسد ابعاد خشن تری نيز خواهد یافت.

متن👆 از ترامپ و ماموریت ناممکن - بخش اول

‏📌بازسازی هویت ملی؛ ضرورتی فراتر از نمایش و اضطرارمحوری!

🔻 واقعیت این است که بخش‌هایی از جامعه، حتی در بزنگاه‌های سرنوشت‌ساز، دچار نوعی گسست عاطفی و فکری از مفهوم ایران هستند. این نشانه‌ای از فرسایش طولانی‌مدت هویت ملی است؛ نتیجه‌ی دهه‌ها سیاست‌گذاری فرهنگی و آموزشی که مفهوم ایران و وطن را از متن به حاشیه رانده است.

🔻این در حالی است که تمدن ایرانی در طول تاریخ، سه ویژگی اصلی داشته است: پایداری در بحران، جذب در تضاد و بازآفرینی در انحطاط. همین ویژگی‌هاست که امروز باید در ساختار سیاسی و فرهنگی بازتولید شوند.

🔻اقدامات نمایشی، نمادسازی‌های صوری و جشن‌های پرزرق‌وبرق نمی‌توانند این خلأ را جبران کنند. اگر ایران در ذهن و ضمیر نسل جدید به «امر روزمره و بی‌ریشه» تقلیل یابد، هر بحرانی می‌تواند انسجام ملی را تهدید کند.

🔻لازم به ذکر است که بقا که مهم‌ترین هدف واحد‌های سیاسی است تنها با ابزار نظامی یا اقتصاد مقاومتی تضمین نمی‌شود؛ بلکه نیازمند سرمایه‌ی هویتی است. چین با احیای فلسفه کنفوسیوسی، ترکیه با بازخوانی میراث عثمانی و روسیه با تکیه بر روایت اوراسیایی خود، هویت را به سلاح ژئوپلیتیک تبدیل کرده‌اند.

🔻ایران نیز برای تداوم نقش تاریخی‌اش باید تمدن ایرانی را از حافظه فرهنگی به حافظه نهادی منتقل کند — یعنی سیاست، آموزش، اقتصاد و رسانه را بر مبنای روح تاریخی و ملی خود بازسازی کند.

🔻باید تأکید داشت که هویت ایرانی نه در تعارض با دین است، نه مخالف مدرنیته. بلکه چارچوبی است که در طول قرن‌ها توانسته این دو را در کنار هم نگاه دارد. در واقع، ایرانیت، چتر فراایدئولوژیکی است که می‌تواند دیندار و سکولار، کرد و فارس، شیعه و سنی، سنتی و مدرن را ذیل یک سرنوشت مشترک گرد آورد.

🔻از سوی دیگر، بازسازی هویت ایرانی صرفا استفاده از نمادهای باستانی نیست؛ بلکه باید به معنای ایجاد نهادهای حامل ایرانیت باشد. تنها در این صورت است که می‌توان از «هویت‌نمایی» عبور و به «هویت‌سازی نهادی» رسید.

🔻آنچه آغاز شده را باید به فال نیک گرفت؛ اما امیدوارم این بازگشت به خویشتن، در چارچوب همان «عمل‌گرایی اضطرار» نباشد که نتیجه ای به دنبال نخواهد داشت و بی اعتمادی و شکاف های هویتی را عمیق تر خواهد کرد. / مصطفی نجفی

🔗لینک عضویت در افق ایران
https://t.me/+WZGudJ8zSxAxMDhk

🔹آرنو برتران:
این شاید بهترین نمونه‌ای باشد که نشان می‌دهد "دکترین مونرو" جدید ترامپ، به طور عینی دقیقاً مخالف آنچه را که قصد دارد، به دست می‌آورد.
https://x.com/sarobertsonca/status/2011870022868594985/video/1

کارنی [نخست وزیر کانادا] در حال حاضر در پکن است و از "عصر جدیدی از روابط بین کانادا و چین" توصیف می‌کند و صریحاً در مورد اینکه هر دو کشور "شرکای استراتژیک" در طیف گسترده‌ای از مسائل شوند، صحبت می‌کند، از جمله "مسائل امنیتی".

هیچ اغراقی در مورد اینکه چقدر این موضوع برای هر کسی که روابط کانادا-چین را در چند سال گذشته دنبال کرده، فوق‌العاده است، وجود ندارد. کانادا احتمالاً کشوری بود که در جهان بیشترین همسویی را با ایالات متحده در مورد چین داشت.

به عنوان یادآوری، آنها عملاً دختر بنیانگذار هواوی را به نمایندگی از ایالات متحده ربودند و سال‌ها او را گروگان نگه داشتند، علی‌رغم تلافی‌جویی شدید چین - همه اینها در خدمت استراتژی مهار واشنگتن.

بنابراین، برای همه مقاصد و اهداف، کانادا قبلاً دکترین مونرو را در عمل تجسم می‌بخشید: آنها کاملاً با ایالات متحده بودند! و حالا ترامپ دستاورد فوق‌العاده‌ای به دست آورده و آن محاسبه را تغییر داده، به کانادا القا کرده که او تهدید است و آنها نیاز دارند تا قرارگیری خود در برابر ایالات متحده را پوشش دهند.

یعنی، تصور کنید به کسی در زمان ماجرای منگ وانژو بگویید که ۴ سال بعد کانادا در پکن خواهد بود، از آنها درخواست شراکت استراتژیک در مسائل امنیتی می‌کند در حالی که آمریکا تهدید به الحاق آن می‌کند 😅
https://x.com/RnaudBertrand/status/2011969077229863261?s=20

https://x.com/i/status/2012044404152840635

@BetweenDichotomies

این لزوما فقط یک شکست برای آمریکا نیست، می تواند یک دستاورد در آغاز کنار نهادن قدرت نرم نیز باشد.

🩸🩸🩸 این جوی خون

🔻این جوی خونی که به راه افتاد، حاصل سال‌ها حکمرانی نکردن است. سال‌ها ترس از سیاست‌ورزی است. رهاکردن زمام امور است به دست تقدیر. حکمرانی الله‌بختکی و باری به هر جهت. حاصل ساختاری است که قدرت در آن به شکل فلج‌کننده‌ای توزیع شده و در نتیجه راه را برای فرار از پاسخگویی و مسئولیت‌پذیری فراروی همگی باز کرده است.

🔹این تف خود را پس‌لیسیدن و آن ارتجاع‌گرایی برای بازگشت پسر نالایق شاه سرنگون‌شده یا تجلیل از شخصیت‌های مرتجعی همچون عبدالحمید نه ناشی از برخورداری این‌ها از کمینه‌ای از لیاقت و تشخّص که ناشی از حکمرانی‌نکردن و ترس حاکمیت موجود از هزینه‌دادن است. نمادی است برای رد بی‌/بد سیاستی این طرف تا قبول سیاست‌دانی آن طرف.

🔸از پیش دیدن این چیزها بود که سال‌هاست فریاد می زدیم که والله بالله تالله هزینه جنگ خارجی بیشتر از جنگ داخلی نیست. اگر می خواهی با این دست‌فرمان ادامه بدهی یک بار برای همیشه در جنگ با دشمن خارجی و در اوج بروی بهتر است تا این که به طور فرسایشی و در جنگ با جوانان خشمگین و سرخورده‌ات در داخل بروی. آن هم وقتی که دیگر برایت نه قدرتی مانده و نه آبرویی. وقتی جبهه‌ات را در بیرون و دشمنت را خارجی تعریف نکنی، جبهه را در داخل باز می‌کنند و آن وقت باید در خیابان‌های خودت با جوان‌های خودت بجنگی.
آن جوان پلیس و بسیجی و این جوان معترض بر زمین‌افتاده هر دو قربانی سیاست ترس نظام از پرداخت هزینه‌ طبیعی رویارویی با طرف اصلی منازعه و متهم اصلی وضعیت موجود یا تسلیم شدن کامل در برابر آن شدند: امریکا.

♦️حکمرانی‌نکردن کار را به جایی می رساند که متحیر می‌مانی چه کنی؟ در قبال بی‌سیاستی، تصلب نظام نسبت به هر اصلاحی و تساهلش نسبت به امر محترم #خون سکوت کنی و وجدانت را هر روز ملامت کنی یا از حرکت توده‌وار خشمگینی حمایت کنی که فارغ از حمایتش از سوی نجاست‌هایی همچون ترامپ و نتانیاهو، میدان یافتنش باقی‌مانده قدرت دولت مرکزی را به تحلیل برده و اژدهای هفت سر #خرده‌هویت‌گرایی را در ایران هفت‌رنگ بیدار خواهد کرد و تیر خلاص را بر پیکر نیمه‌جان ایران خواهد زد. (WSJ)

▪️وضعیت درامی است. ای کاش از آن همه اشتباه درسی گرفته می‌شد و لااقل به پاسداشت آن همه شهید، حرکتی و اصلاحی صورت می‌گرفت تا می‌توانستیم سرمان را بالا بگیریم و به جوان امروزی #افق‌فروشی کنیم. #ترس‌فروشی تا جایی جواب می‌دهد، بعد کار به جایی می‌رسد که در جوابت می گویند به درک! هرچه‌ می‌خواهد بشود. هر کسی جز این ها. هرچه قدر هم هزینه اش باشد. ولو ایران تجزیه شود. و لو وضع‌مان از سوریه و لیبی و سودان هم بدتر شود.

♦️سیاست همین‌اندازه بی‌رحم است. الگو نباشی حتما درس عبرت خواهی شد. خطایت را اصلاح نکنی، تیغ زمانه خود اصلاحت می کند. مشکل را حل نکنی به بحران مبدل می شود و بحران را به وقتش علاج نکنی، ضریب می گیرد و متاستاز می‌کند و در نهایت کار را تمام.

پ.ن:
1- اتفاقات هفته قبل نشان داد که ج اا هیچ درسی از اتفاقات 96 بدین سو نگرفته است و در کماکان بر همان پاشنه می‌چرخد.

2- با فیلم‌های انتشاریافته در چند روز گذشته، کسی نمی‌تواند منکر وجود هسته‌های سازمان‌یافته مسلحِ متوحشِ داعشی‌مسلکِ فاشیست در میان معترضان باشد اما این عذری به دست نمی‌هد که در واکنش به این‌ها، صدها جوان و نوجوان #غیرمسلح که تحت تاثیر فشارهای اقتصادی یا القائات رسانه‌ای یا هرچیز دیگر به خیابان آمده‌اند با گلوله جنگی هدف قرار گیرند. (ولو آن‌که به تخریب و آتش زدن هم مشغول بوده باشند.) این نشانه درس نگرفتن است. نشانه بی‌مبالاتی نسبت به خون و جان است. نشانه هیچ بودن جایگاه آموزش است. نشانه نفهمیدن قدرت خون در زوال مشروعیت است. نشانه عقل گرم است و قلب سرد. نشانه غلبه احساسات و عواطف است بر عقلانیت. نشانه غلبه صف است بر ستاد. و گرنه باید فرقی باشد میان یک حاکمیت رسمی که باید #پناه باشد و هسته‌های مسلح متوحش که بیزینس‌شان #کشتن است.

3- سال‌ها پیش در گفتگویی اینترنتی در پاسخ به این سوال که سناریوی سوریه تا چه‌اندازه در ایران قابل تکرار است پاسخ دادم که چه مردم و چه معترضان و چه نظام مدنی‌‌تر از جامعه و حکومت سوریه هستند و چنان توحشی دور از ذهن است. اتفاقات هفته قبل را که دیدم، تازه فهمیدم که شاید ره به خطا برده‌ بودم.
در سوریه چندماه به طول انجامید تا تلفات به سه‌‌چهارهزار نفر برسد و در ایران تنها در یکی دو شب رسید. در سوریه ماه‌ها به طول انجامید تا نیروهای امنیتی سر بریده شوند یا جنازه‌شان به آتش کشیده شود. این‌جا در یک شب رسید. خدا را چه دیدی؟ با این جامعه دو/چندقطبی و این حاکمیت بی‌عمل و این دشمن غدّار، شاید بدتر از روزگار سوریه در نامه تقدیرمان نوشته باشند.

4- از وحشت ماه‌ها و سال‌های پیشِ روی ایران خواب بر چشم‌مان حرام شده است. گاه فکر می‌کنم‌ کاش پیش‌تر مرده بودیم و...
گاه خیلی زود، دیر می‌شود. خیلی زود...

👆👆دل نوشته ای از هادی معصومی زارع که سالهای جوانی خویش را در میدان کار و اندیشه مقاومت سپری کرده است.

@BotYouTubeMusicBot 🎧

با عرض تسلیت به مخاطبان محترم کانال

پیشنهاد می‌کنم این سخنان دردمندانه محمد ندیمی را بشنوید و به دیگران بفرستید. به آنهایی که زیر فشار زندگی از یک سوی و حاکمیت بی‌برنامه و لجبازی که فرصت بی‌نظیر اتحاد پس از جنگ ۱۲ روزه را به باد داد، به تنگ آمده و می‌پرسند بهای استقلال‌خواهی تا کجاست؟ به آنها که می‌‌پرسند چرا باید دنبال استقلالی رفت که هیچ آورده‌ای ندارد.

به نام یا به ننگ باید ایران را نگهداشت.
@IPECONGP

درد، اسطوره و رهایی
درنگی بر ایران مصیبت زده امروز در آئینه شاهنامه فردوسی

در این روزهای تلخ که گوش ناشنوای حاکمیت، امید به تغییر را در نزد ایرانیان تباه کرده، و در سوی دیگر کفتاران شرور خارجی چشم به این پیکر نیمه جان دارند تا کی آن را بدرانند؛ در هنگامه‌ای که ایرانیان با تماشای صحنه‌های فرو افتادن سروهای جوان خویش به سوگواری می‌نشینند و در سوی دیگر کفتاران رسانه‌ای، شادان از آنکه هر روز با هزارگانی تازه از کشتگان، به صنعت سوگواری و مرده‌خواری خویش رونقی تازه می‌بخشند؛ در روزهایی که کشتن امید ایرانیان سکه روز گشته است، برآنم که در کنار مقالات تحلیلی روشنگر و پرتوافکنی بر آنچه در پیرامون‌مان می‌گذرد، خوشه چینی از ادبیات اسطوره‌ای ایرانی پادزهری است بر تلاش این شروران پلیدی که از داخل و خارج به وسعت معنای ایران یورش آورده‌اند.

گاه درد چنان با هستی انسان درهم می‌تند که جز با خودزنی و کوفتن مشت بر کانون زایش درد آرام نمی‌گیرد؛ لحظه‌ای که مرز میان خویشتن و رنج فرو می‌ریزد و انسان رهایی را در نفی خویش جست‌وجو می‌کند. بخش بزرگی از جامعه‌ی دردمند ایرانی امروز در چنین بزنگاهی از تاریخ ایستاده است. سخن گفتن از امید در این لحظه آسان نیست، اما مگر راهی جز این باقی مانده است؟

در فضایی چنین غبارآلود، اسطوره و رویا ما را به اعماق خویش فرو می‌برد تا از درون، آتش زندگی را دوباره شعله‌ور سازد. درست همانگونه که شمن‌ها در روزگار پدران نخستین برای آرامش رنج انسان دردمند بر او قصه آفرینش می‌خواندند تا با تماشای راه پر پیچ و خمی که در گذشته خویش پیموده، منشاء درد را دریافته، و آن را از روح و جان خویش بزداید.

بدین سان دستی بر آسمان به دعا برای میهن و دستی دیگر را به سرزمین‌های مه‌آلود دوردست می‌بریم تا از گنجینه‌ی شاهنامه، روح جمعی ایرانی را به یاری بخوانیم. مگر نه آن است که ایرانیان در لحظه‌های مصیبت‌باری که خودآگاهی از پای درآمده و ناخودآگاه رخ می‌نماید با یکدیگر مهربان‌تر و به معنای راستین، یک ملت واحدند؟

برآنم که در این لحظه‌های مصیبت‌بار، شاهنامه توانایی بازآفرینی روح جمعی ایرانی را دارد و من برای این لحظات بیم و امید، داستان اساطیری جنگ رستم و کاموس کشانی را برگزیده‌ام. روایتی از بیم و امید ایرانیانی سوگوارِ مرگ سیاوش که در خون‌خواهی او به چنگ دشمنی می‌افتند که با نیروهای اهریمنی‌اش زمین و زمان را علیه آنان می‌شوراند و هزلیات نابودی ایران را می‌سراید. این افسانه، داستان بردباری و خردورزی است؛ داستان شجاعت و سیاست مردمانی که در برابر دشمنی که از نیروهای فراطبیعی بهره می‌برد، درست در لحظه‌ی فروپاشی ایستادگی کردند، و پیروزی را ـ با دندان فشرده و جان بر کف ـ در آغوش کشیدند.

پرده‌هایی از این داستان گویی روایت امروز ایران در آئینه اسطوره‌ای شاهنامه است. فردوسی در این نمایش باشکوه از برتری فراطبیعی دشمن – هم‌ارز برتری فناورانه دشمنان امروز – تا بسیج شرق و غرب برای به زانو درآوردن ایران و شکست های سنگین اولیه ایرانیان، همه را یکجا را به تصویر کشیده است تا آنگاه که با درایت و بردباری و با ایمان به پیروزی، سرانجام ایرانیان صحنه جنگ را تغییر می‌دهند و پیروزی سترگی به دست می‌آورند.

زن و کودک و بوم ایرانیان
به اندیشهٔ بد منه در میان

چو سالی چنین بر تو بر بگذرد
خردمند خواند تو را بی‌خرد

چنان دان که نوشین روان قباد
به اندرز این کرد در نامه یاد

که هرکو سلیحش به دشمن دهد
همی خویشتن را به کشتن دهد

این داستان را می‌توانید با صدای نافذ و تفسیر استادانه امیر خادم بشنوید و متن آن را از گنجور بخوانید، وخواندن و شنیدن آن را به دیگران توصیه کنید.

در روزهایی که وسعت معنای ایران در زیر یورش دشمنان انسانیت است، با توصیه به شاهنامه، مثنوی، حافظ و سعدی ایران را در ذهن ایرانیان زنده نگاهداریم.

@IPECONGP

🌕 خبر اومد که تنگستون بهاره / زمین از خون احمد لاله‌زاره
▫️ خبر بر مادر پیرش رسونید / که احمد یک تن و دشمن هزاره

◀️ این‌که این شروه‌ی دوبیتیِ کوتاه را چه کسی و بر اساس کدام شعر و ترانه ساخته، کوچک‌ترین اهمیتی ندارد...

🔸 به قول احسان عبدی‌پور «وطن روزهای بر باد و باروت رفتن، به شاعر بیشتر از پرچم نیاز دارد؛ همه چیز منفجر می‌شود جز شعر شاعران... سربازها و سرهنگ‌ها که فرو بیفتند، [این] شاعرانند، که وطن را لای سرود و ترانه‌ها می‌پیچند و از تیر رس دور می‌کنند.»

🔹 این شروه‌ی به یادماندنی، از هر کجا که آمده و بر اساس هر چه که سروده شده، قصه‌ی رشادت و شهادت دردناک احمدخان تنگستانی را در محاصره‌ی شدید دشمن، به بهترین شکل ممکن، در گذر قرون و اعصار برای ما حفظ کرده و هر بار شنیدن و خواندش، ما را به عظمت این درد و ابهت این مرد، دوباره آشنا می‌کند...

🔸 سایه‌ی تمام شروه‌خوانانِ جنوب، بالاخص ناخدا علی ستوده، مستدام، و نفسشان گرم باد...


🖇 به نخل و برنو بپیوندید: https://t.me/+9Ze7JRPXAPozNDVk

🎙 @NakhloBerno

آیت الله خامنه‌ای در سخت ترین روزهای دوران رهبری خویش که جامعه داغدار ایرانی دو شقه شده است، ایستاده و سرفراز - نه در اعماق زمین بلکه در دفتر کارش به شهادت رسید.

نقد دوران پرفراز و نشیب رهبری وی قطعا لازم و ضروری است، اما نه اکنون بلکه در فرصتی دیگر که گرگ‌های درنده و حرامیانی که بر سردر خانه وطن نشسته‌اند بیرون رانده شوند.

آنچه در این لحظه می‌توان درباره او به زبان آورد تلاش مجاهدانه و خستگی‌ناپذیر او برای احیای استقلال ایران بود که از ۳۰۰ سال پیش در زیر پای قدرتهای غربی لگدمال شده بود. تاریخ خواهد نوشت که او به جای آنکه با انتخاب نوکری غرب، قدرت را در نزد خود و خاندانش مستدام سازد، راه مقاومت را برگزید و تک تک کوههای سرزمین کوهستانی ایران را به سنگری در برابر حرامیان تبدیل کرد.

به خدا می سپاریم‌ات ای سردار بزرگ! ای رهبر شهید!

@IPECONGP

چه سرنوشت شومی!

عبدالله شهبازی در کتاب چند جلدی «زرسالاران یهودی و پارسی استعمار بریتانیا و ایران» تاریخ معاصر را از منظر بازیگری و قدرت‌گیری یهود نوشته است. او در این پژوهش، که البته نکات ارزشمند نیز کم ندارد، تلاش کرده تا با جمع‌آوری اسناد، نشان دهد در ۵۰۰ سال گذشته هر اتفاقی در دنیا افتاده کار یهود بوده. هر جا هم سندی پیدا نکرده، تحلیل خود را ارائه کرده تا نشان دهد که در این دوره جهان بی‌اراده همچون مومی در دست یهود بوده است.

حال چنین شخصی با این سابقه افراطی در یهودستیزی از آن سوی بام افتاده و در منفورترین دوران صهیونیسم در تاریخ معاصر، امیدوار است تا ایران به دست موساد به آزادی برسد!

او با تخیلاتی همچون تصمیم کانونهای مالی به توسعه خاورمیانه، از دیالکتیک مبارزه درونی و جنگ تحمیلی می‌گوید. اما دیالکتیک او به تحول نیروهای ترقی‌خواه داخلی و خودآگاهی آنان نسبت به پدیده استعمار و امپریالیسم نمی رسد.

دیالکتیک او به هیچ تحولی در ساختار حکومت و رشد ذهنی آن در برابر جامعه متکثر ایرانی نیز نمی‌انجامد. گویی که نیروهای داخلی و حکومت، مجموعه‌ای از بازیگران خارج از تحول دیالکتیکی هستند که در حرکتی جبری، به دست پرتوان موساد (یهود)، روشنایی را به ایران ارزانی خواهند کرد!

چه سرنوشتی داشتی عبدالله خان شهبازی!

@IPECONGP

«جبهه پنهان جنگ ایران: غذا، آب و کود»
مقاله از شورای روابط خارجی آمریکا

در بحث‌های مربوط به احتمال جنگ میان ایران و ایالات متحده، بیشتر توجه‌ها بر موضوع نفت و امنیت انرژی متمرکز است. تحلیل‌ها معمولاً بر این نکته تأکید می‌کنند که اگر درگیری نظامی رخ دهد، ممکن است ایران تنگه هرمز را ببندد و جریان صادرات نفت مختل شود. با این حال، این تمرکز بر نفت باعث شده جنبه مهم دیگری از بحران کمتر دیده شود؛ جنبه‌ای که به غذا، آب و کود کشاورزی مربوط است و می‌تواند پیامدهای گسترده‌ای برای امنیت غذایی منطقه و حتی جهان داشته باشد.

تنگه هرمز تنها مسیر انتقال نفت نیست. این گذرگاه دریایی برای تجارت کالاهای کشاورزی و نهاده‌های تولید غذا نیز اهمیت زیادی دارد. مقدار قابل توجهی از مواد غذایی، خوراک دام و همچنین کودهای شیمیایی از طریق بنادر خلیج فارس و از مسیر این تنگه جابه‌جا می‌شود. اگر در اثر تنش نظامی یا جنگ، عبور کشتی‌ها از این مسیر دشوار شود یا هزینه بیمه و حمل‌ونقل افزایش یابد، تجارت این کالاها نیز با اختلال روبه‌رو خواهد شد. چنین اختلالی می‌تواند باعث افزایش قیمت مواد غذایی و کاهش دسترسی به آنها شود.

وابستگی کشورهای خاورمیانه به واردات غذا، این مسئله را مهم‌تر می‌کند. بسیاری از کشورهای منطقه به دلیل کمبود منابع آب، زمین کشاورزی محدود و شرایط اقلیمی خشک، نمی‌توانند بخش بزرگی از غذای مورد نیاز خود را در داخل تولید کنند. کشورهای حاشیه خلیج فارس به‌ویژه وابستگی زیادی به واردات دارند و مقدار زیادی از غلات، برنج و سایر مواد غذایی را از بازار جهانی تأمین می‌کنند. به همین دلیل هرگونه اختلال در مسیرهای حمل‌ونقل دریایی یا افزایش هزینه واردات می‌تواند به سرعت بر امنیت غذایی آنها اثر بگذارد.

در کنار مسئله غذا، موضوع کودهای شیمیایی نیز اهمیت زیادی دارد. کشاورزی مدرن برای دستیابی به تولید بالا به مصرف کود وابسته است. اگر در اثر تنش‌های ژئوپولیتیکی تولید یا صادرات کود کاهش پیدا کند، قیمت آن افزایش خواهد یافت. در چنین شرایطی بسیاری از کشاورزان در نقاط مختلف جهان ممکن است مصرف کود را کاهش دهند. کاهش مصرف کود معمولاً به معنای کاهش عملکرد محصولات کشاورزی در فصل‌های بعدی است و در نتیجه می‌تواند عرضه جهانی غذا را محدود کند.

عامل دیگری که در این میان نقش دارد، قیمت انرژی است. کشاورزی به شکل گسترده‌ای به انرژی وابسته است: از تولید کودهای شیمیایی گرفته تا استفاده از ماشین‌آلات کشاورزی، آبیاری و حمل‌ونقل محصولات. اگر جنگ باعث افزایش قیمت نفت و گاز شود، هزینه تولید مواد غذایی نیز بالا می‌رود. این افزایش هزینه می‌تواند در نهایت به بالا رفتن قیمت جهانی غذا منجر شود.

مسئله آب نیز در این منطقه نقشی اساسی دارد. بسیاری از کشورهای خاورمیانه با کمبود شدید آب روبه‌رو هستند و در برخی موارد منابع آب زیرزمینی آنها بیش از حد برداشت شده است. محدودیت منابع آب باعث شده تولید داخلی غذا در بسیاری از این کشورها محدود باشد و آنها بیش از پیش به واردات وابسته شوند. در چنین شرایطی هرگونه اختلال در تجارت بین‌المللی غذا می‌تواند پیامدهای جدی داشته باشد.

مجموع این عوامل نشان می‌دهد که یک درگیری بزرگ در منطقه می‌تواند از طریق چند مسیر مختلف بر سیستم غذایی جهان اثر بگذارد: اختلال در تجارت دریایی، افزایش قیمت انرژی، افزایش قیمت کود و محدود شدن تولید کشاورزی. این عوامل ممکن است به صورت زنجیره‌ای عمل کنند و در نهایت باعث افزایش قیمت مواد غذایی در سطح جهانی شوند. افزایش قیمت غذا نیز می‌تواند فشار اقتصادی شدیدی بر کشورهای فقیر و واردکننده غذا وارد کند و بحران‌های انسانی موجود را تشدید نماید.