همین‌جا میشه قرابت شگفت‌انگیز سبک زندگی جماعت نوکیسه، دگوری، لمیززاده و متمول ایرانی رو با ادبیات و لحن صحبت کردنشون مشاهده کرد.

زبان بیگانه با خودش فرهنگ و هویت بیگانه هم میاره...

نیازی به اثبات بهترین خانه برای زندگی نیست زمانی‌که آن خانه، خانهٔ خودمان نباشد...

مادامی‌که نتونیم عزیزانمون رو، خانواد‌ه‌مون رو یا حتی خودمون رو «دوست داشته باشیم»... مادامی‌که به راحتی قید هر دختری بزنیم و تعهدی نداشته باشیم... مادامی‌که عاشق نباشیم و خیانت رو عادی‌سازی کنیم... حق دادن تز آرمانی اجتماعی نداریم...

«دوست داشتن» خودش را در غیرت نشان می‌دهد.

دچار بدفهمی بزرگی می‌شوید اگر تصویری شاعرانه از این عشق متعالی بسازید! تصویری از رسیدن عاشق به معشوق(در حالت کلی تصویری از یک لحظه اشتداد) مثل رمان‌های رمانتیک به قلمروی شاعرانگی، خیال و تناهی تعلق دارد و کمیک و مضحک است چرا که موجودیتی متناهی خودش را به امر ایده‌آل و نامتناهی ملبس می‌کند، یک لحظه در قامت ابدیت(نامتناهیت کاذب)... به همین خاطر می‌گویم "متعالی"! این عشق از جنس ابدیت است نه لحظه! از جنس آزادی است به معنای اگزیستانسیالیستی کلمه! از جنس انتخاب! شخص بی‌تفاوت "انتخاب" نمی‌کند! او از خیانتش «احساس گناه» نمی‌کند! زیرا نه شر برایش معنایی دارد نه خیر نه حتی زندگی... به خلاف او در شخص باغیرت خیر و شر با مفاهیمی مثل «تعهد» و «مسئولیت» تقویم می‌یابد! اکنون یک "هویت" دارد، یک "خود" ضابطه‌مند! نه به معنایی که در مفاهیمی مثل "شوهر" یا "پدر" منجمد و قربانی اخلاقی انتزاعی شود! بلکه در معنایی کاملا انضمامی اخلاقی زندگی می‌کند! او می‌داند که در فراز و فرودهای زندگی «می‌تواند» شر را انتخاب کند و در همین حال خودش را مضطرب و آزاد می‌بیند... بنابراین می‌شود گفت او «خواستن» را انتخاب کرده است نه «خواستن خیر» یا «خواستن شر»! با "انتخاب" او زندگی کردن را با بی‌تفاوتی و گذران بی‌روح زمان تاخت می‌زند...

میان‌مایه‌ها بیش از دیگران از علاقه‌مندان مینیمالیسم هستند

مینیمالیسمی که در شکوه‌زدایی از زندگی تبلور پیدا می‌کند؛ این شکوه‌زدایی از تقلیل شکوه در سلیقه هنری و بی‌معنا ساختن ادبیات نظام‌مند در تعاملات شخص آغاز و به ژولیدگی ظاهر و زوال روحی او منتهی خواهد شد

اما حقیقتا تبلور این مورد در ساحت رسانه پررنگ‌تر است — مراد میان‌مایه، رسانه‌ای مینیمال و خنثی‌ست که بجای تکیه بر جذابیت‌های رسانه‌ای همچون رنگ‌های تند در پس زمینه، موسیقی شکوهمند و بحثهای پرچالش به یک روایت ملایم با موسیقی خنثی و رنگهای سرد در پس زمینه تصویر و عاری از جذابیت بصری رسیده است...

این امر خود آیینه فردگرایی محوری فرد میان‌مایه است که ناشی از بت‌ انگاری مفهوم «خود» است؛ بارزترین عارضه‌ «دنیای قشنگ نو»

کوتاه سخن؛
میان‌مایگی آمیخته در ذات انسان‌های بی‌بته است

متاسفانه اگر برای مشاهدات‌مان اعتباری قائل باشیم، ناچار هستیم این واقعیت تلخ را بپذیریم...
گاهی اوقات ممکن است هم‌نوا با ضرباهنگ افرادی شده باشید که تنها 15 سانتی‌متر باهم فاصله دارید اما توامان کیلومترها از هم فاصله داشته باشید! شعار بدید... پلاکارد دست بگیرید... تخریب کنید... فحاشی کنید... با یکدیگر کلمات ظاهرا مشابهی ادا کنید... اما با فرکانس‌هایی کاملا متناقض! فرکانس‌هایی که صادقانه گواهی می‌دهند: «ما دغدغه اجتماعی مشترکی نداشتیم! فقط به دنبال فرصتی می‌گشتیم به منظور بازقلمروگذاری مجدد نیروهای احتمالی آزاد شده!»... و بعد متحیر می‌شویم که چطور یک بنیادگرا با یک تجددگرا، یک مارکسیست با یک نئولیبرال‌، یک تجزیه‌طلب با یک ملی‌گرا در یک محفظه حرارتی مشتعل با سطح انرژی بسیار بالا در کنار نسل‌ جدیدی قرار می‌گیرند که خود نمی‌داند ماهیتی که به دنبال براندازی آن است چیست...

مقایسه تطبیقی این جنبش با سودان کافی نیست. شباهت‌شان تنها در عاقبت‌شان است... باید آن را با جنبش ملکه زیبایی ونزوئلا مقایسه‌ کرد‌... همه چیز را آشکار می‌کند! گویا از ابتدا هم نه سکولاریسم مهم بود نه حتی حجاب! مسئله فقط این بود که کشورت موی دماغ چه کسانی است... یک پروژه سیاسی از پیش طراحی شده...

من میان‌ما...
چت اشتباه*

این روز‌ها انگار فقط زنان هستند که قربانی بازی سیاسی ابرقدرت‌ها می‌شوند... چرا؟ چون معصوم‌ترند... چون زیباترند... نیروی محرکه قوی‌ای برای تهییج افراد جامعه‌اند...

🎬 A.I. Artificial Intelligence [2001] • movie
⏰ 2h 26m
🌟 7.2/10 (7.2 based on 334,916 votes!)

»برای دانلود از گزینه زیر استفاده کنید.

واقعا شاهکار...
روایت پینوکیو‌ای در پادآرمان‌شهر انسان‌ها...(خدارو گیگامرتبه شکر که کوبریک کارگردانش نشد)

ابن‌خلدون نخستین تحفه الگوگیری برخی ملل که با هیچ‌انگاری هویت خود از دیگر مللی که آن‌ها را به توانمندی‌ می‌ستایند را خصوصیات پست و نکوهیده آن جامعه می‌داند.

جامعه‌ای که با فضیلت‌ستیزی آگاهانه خود را حقیر پنداشته و زیست سوداگرانه در آن سرایت یافته، رذالت‌ها و پستی‌ها را دل‌کش‌تر می‌یابد - چرا که ظواهر و رذیلت‌ها، با خودانگاره‌ «پستی»‌اش مترادف‌تر است.

هیولاهای چرک پلید غارت‌گر کژسرشت سیرناپذیر متجاوز تجسمِ پلشتی کسی است که کل فوندانسیون فکری‌ا‌ش را به روایت‌های رسانه‌ می‌بندد و با پناه بردن به جهان امن خودش و بعد گزاره‌های انشایی، از هرگونه شک و خشونت فکری‌ای می‌گریزد! از هرگونه اضطرابی... مشخص است نتیجه چه می‌شود! وجاهت سیاسی!! برای همین است که با وجود سینه چاک فلسطین بودنش این رغبت را در خودش نمی‌بیند که وزش انتقاداتش را به سوی آزادی بیان به شیوه غربی هم ببرد! غریب از کوچک‌ترین قلم‌فرسایی در زمان اسارت مهدیه اسفندیاری(هم‌وطنش!)...