آنچه امروز به‌عنوان «نسل زد» شناخته می‌شود، محصول نهایی سوبژه‌ مدرن غربی‌ است که در حال گذراندن واپسین مراحل خویش است. این «سوبژه‌ مدرن» در خاستگاه اصیل خود یعنی اروپا و آمریکا، به تعبیر فوکو، سوبژه‌ای مجعول و موهوم است؛ سوبژه‌ای که از خود آغاز می‌کند و به خود ختم می‌شود و همه ‌چیز را از منظر ذهن خویش تفسیر می‌کند؛ یعنی همان «سوبژه‌ بسته‌ دکارتی.» این سوبژه، از خودآگاهی به زبان، فرهنگ و سنت خویش گسسته و مانند درختی بی‌ریشه است، شاید سبز به ‌نظر آید، اما محکوم به پژمردگی است. سوبژه‌ای که نسبتش با تاریخ و فرهنگ گسسته باشد، نه اصالت دارد و نه اثرگذاری. انسان تنها در پیوند با سنت و اجتماع معنا می‌یابد. شریعتی نیز آگاهانه در دل این پیوند اندیشید و کنش کرد.

پژمردگی

دموکراسی

تصور و توقع ما از دموکراسی، سازوکاریه که فساد متمرکز دیکتاتور فرضیمون رو "اصلاح" می‌کنه در حالی‌که این سازوکار فقط فساد متمرکز رو به نهادهای کوچک‌تر توزیع می‌کنه! (حتی کم‌تر هم نمیشه)

پیش‌تر نیز ایدهٔ «فلسفه چون نردبان دموکراسی» اشتیاقم جهت مواجه با او را کور کرده بود.