آنچه امروز به‌عنوان «نسل زد» شناخته می‌شود، محصول نهایی سوبژه‌ مدرن غربی‌ است که در حال گذراندن واپسین مراحل خویش است. این «سوبژه‌ مدرن» در خاستگاه اصیل خود یعنی اروپا و آمریکا، به تعبیر فوکو، سوبژه‌ای مجعول و موهوم است؛ سوبژه‌ای که از خود آغاز می‌کند و به خود ختم می‌شود و همه ‌چیز را از منظر ذهن خویش تفسیر می‌کند؛ یعنی همان «سوبژه‌ بسته‌ دکارتی.» این سوبژه، از خودآگاهی به زبان، فرهنگ و سنت خویش گسسته و مانند درختی بی‌ریشه است، شاید سبز به ‌نظر آید، اما محکوم به پژمردگی است. سوبژه‌ای که نسبتش با تاریخ و فرهنگ گسسته باشد، نه اصالت دارد و نه اثرگذاری. انسان تنها در پیوند با سنت و اجتماع معنا می‌یابد. شریعتی نیز آگاهانه در دل این پیوند اندیشید و کنش کرد.

پژمردگی

دموکراسی

تصور و توقع ما از دموکراسی، سازوکاریه که فساد متمرکز دیکتاتور فرضیمون رو "اصلاح" می‌کنه در حالی‌که این سازوکار فقط فساد متمرکز رو به نهادهای کوچک‌تر توزیع می‌کنه! (حتی کم‌تر هم نمیشه)