It would be a mistake to read Anti-Oedipus as the new theoretical reference (you know, that much-heralded theory that finally encompasses everything, that finally totalizes and reassures, the one we are told we "need so badly" in our age of dispersion and specialization where "hope" is lacking)

———————————

Last but not least, the major enemy, the strategic adversary is fascism (whereas Anti-Oedipus' opposition to the others is more of a tactical engagement). And not only historical fascism, the fascism of Hitler and Mussolini—which was able to mobilize and use the desire of the masses so effectively—but also the fascism in us all, in our heads and in our everyday behavior, the fascism that causes us to love power, to desire the very thing that dominates and exploits us.

———————————

I would say that Anti-Oedipus (may its authors forgive me) is a book of ethics, the first book of ethics to be written in France in quite a long time (perhaps that explains why its success was not limited to a particular "readership": being anti-oedipal has become a life style, a way of thinking and living). How does one keep from being fascist, even (especially) when one believes oneself to be a revolutionary militant? How do we rid our speech and our acts, our hearts and our pleasures, of fascism? How do we ferret out the fascism that is ingrained in our behavior?

نوشته‌های گزینشی و دستچین شده از مقدمه فوکو بر کتاب آنتی ادیپ دلوز گتاری آوردم که کمتر چپ ایرانی‌ای به اون‌ها توجه می‌کنه.

فلسفه دلوز گتاری با این‌که به کنش‌گری سیاسی اهمیت می‌ده ولی از انقلابی‌گری به معنای مدنظر چپ‌های کلاسیک شدیدا واهمه داره.
این فلسفه رو باید به عنوان یک کتاب هنری خوند نه تئوری انقلابی!

علاوه بر این فلسفه برحذر از هر گونه تعین و تعریفی برا زن است.
نمیشه ازش به زن مستقل و قوی مدنظر فمینیست‌های چپ و لیبرال رسید یا مادری دلسوز خانواده‌دار...
این فلسفه ضد "فردیت" و حقوق "فرد"یست، دنبال راهی برای فردیت‌زدایی(de-individualize) می‌گردد.

میشه فهمید که چرا فمینیست‌های لیبرال تا به این حد مخالف همچین فلسفه‌ای بودن.

پس لطفا
فاشیست نباشید چپ‌های عزیز.
فاشیست نباشید.
با دولوز منطقا نمی‌تونید ارزش‌هاتون به دیگری تحمیل کنید. دنبال همون مارکس برید.

هزار فلات هم باید جالب باشه.

#چرندیات_پست‌مدرن

سوءاستفاده روشنفکران پست‌مدرن از علمعنوان کتابی است از آلن سوکال و ژان بریکمون که در مورد سوءاستفاده برخی روشنفکران و فیلسوفان پست‌مدرن از مفاهیم و  نظریه‌های علمی برای نوگرانمایی یا بالاتر نشان دادن بار علمی نظریات و مقالات خود صحبت می‌کند.

این کتاب در سال ۱۹۹۷ میلادی به زبان فرانسه و سپس در سال ۱۹۹۸ به زبان انگلیسی به چاپ رسید. ترجمه فارسی این کتاب نیز در سال ۱۳۸۴ به ترجمه عرفان ثابتی و توسط انتشارات ققنوس چاپ و منتشر شده است
بخش‌های کتاب

۱. مقدمه - توضیح کلی در مورد نحوه سوءاستفاده برخی روشنفکران پسانوگرای مشهور از علم و این که چگونه بی‌هیچ استدلال و یا توجیهی منطقی از چنین ارجاعاتی استفاده شده است.
۲. #ژاک لاکان - در باب توپولوژی روانکاوی و استفاده از مفاهیمی چون نوار موبیوس و فضاهای باز و بسته ریاضی و ارتباط آنها با  روانکاوی.
۳.#ژولیا کریستوا - کاربرد نظریه مجموعه‌های ریاضی و توان پیوستار و همچنین قضیه گودل در تبیین زبان شاعرانه
۴. میان‌پرده: نسبیت‌گرایی معرفت‌شناختی در فلسفه علم - نشان دادن سوءاستفاده‌های مکرر از نسبیت عام و نسبیت خاص اینشتیندر ارتباط با نسبیت‌گرایی فلسفی
۵. لوس ایریگاری - تبیین زنانگی مکانیک سیالات و مردانگی مکانیک جامدات و ایجاد ارتباط بین مفاهیم فیزیک و مکانیک با فمینیسم
۶. #برونو لاتور - جایگاه «ناظر» در نظریه نسبیت اینشتین و کاربرد  آن در جامعه‌شناسی
۷. میان‌پرده: نظریه آشوب و علم پست‌مدرن - کاربرد نامناسبمکانیک کوانتوم، قضیه گودل و نظریه آشوب در علوم انسانی
۸. #ژان بودریار - سوءاستفاده از مفاهیمی چون هندسه نااقلیدسی،برگشت‌پذیری قوانین علمی در امور واقع اجتماعی و به‌خصوص جنگ
۹. #ژیل دلوز و فلیکس گوتاری - کاربرد نابجای قضیه گودل ، نظریه اعداد اصلی ترامتناهی، هندسه ریمانی و مکانیک کوانتوم در فلسفه
۱۰. #پل ویریلیو - خلط مفاهیمی چون سرعت و زمان و مکان در  فن‌آوری، ارتباطات و سرعت. آنها معتقدند ویریلیو سرعت را با شتاب اشتباه گرفته است و بنابراین بنیان سرعت شناسی او متزلزل است. همچنین، آنها معتقدند که چنین اشتباه فاحشی از سوی کسی که مدعی سرعت شناسی است عجیب است و عجیب‌تر از آن اصرار هواداران ویریلیو بر خرد بین رشته‌ای اوست.
۱۱. #قضیه گودل و #نظریه_مجموعه‌ها: مثال‌هایی از سوءاستفاده‌ها
۱۲. موخره - چگونگی برقراری ارتباط درست بین مفاهیم دو شاخه از علم و ایده اولیه و انگیزه گردآوری و نگارش کتاب (اشاره به ماجرای سوکال).
۱۳. پیوست الف - «تجاوز از مرزها: به سوی تاویلی متحول‌کننده ازگرانش کوانتومی»؛ مقاله‌ای که در قضیه ماجرای سوکال توسطی یکی از نویسندگان در نشریه متن اجتماعی چاپ شد.۱۴.پیوست ب - «اظهارنظرهایی در باره نقیضه تجاوز ار مرزها» - اشاره به مفاهیم علمی به‌غلط به‌کاررفته در مقاله فوق.
توضیح: تمام اسامی بخش‌ها و خلاصه مباحث مورد اشاره در آن‌ها از کتاب ترجمه عرفان ثابتی، چاپ انتشارات ققنوس برداشت شده است

@PhilosophyCafe ♨️

البته این اشاره به همه محتوای کلامشون نداره ولی در کل جالب

اخیرا دیده بودم ظاهرا ازین سواستفاده‌ها ژیژک هم از فیزیک کوانتوم داشته😂

این باور غزالی به عنوان پاد فلسفه‌ترین متفکر اسلامی حقیقتا جالبه و بی‌انصافیه سطحی ازش عبور کرد. (فارغ از استدلال تمثیلی جالبش)

"تعالی" جز لاینفک "تفکره". حتی در فلسفه دلوز که یک فیلسوف تفاوت بود، ما با نسبی‌گرایی پروتاگوراسی طرف نیستیم! در اون‌جا هم با یک معیار ابژکتیو مسیر تفکر رو تعیین می‌کنیم و طبعا رویکرد فکری نوکانتی‌ها و نوهگلی‌ها در این معیار "نازل"تر تعریف ‌می‌شن.

تفکر ناچارا با خودش سلسه مراتب میاره.

It could even be said that Deleuze and Guattari care so little for power that they have tried to neutralize the effects of power linked to their own discourse. Hence the games and snares scattered throughout the book, rendering its translation a feat of real prowess. But these are not the familiar traps of rhetoric; the latter work to sway the reader without his being aware of the manipulation, and ultimately win him over against his will. The traps of Anti-Oedipus ate those of humor: so many invitations to let oneself be put out, to take one's leave of the text and slam the door shut. The book often leads one to believe it is all fun and games, when something essential is taking place, something of extreme seriousness: the tracking down of all varieties of fascism, from the enormous ones that surround and crush us to the petty ones that constitute the tyrannical bitterness of our everyday lives.

این آخرین بند از مقدمه فوکو در کتاب آنتی ادیپ بود.

ظاهرا ایشون رابطه قدرت و گفتمان در روایت خودش رو به دلوز تعمیم می‌ده.

یعنی کاملا آگاهانه به رویکرد فکری خودشون "تعالی" میدن ولی برای اجتناب از اعمال سلطه این رویکردِ فکریِ "متعالی" باز اعلام خطر می‌کنن.

It doesn't make any sense!!

#فلسفه_تحلیلی

ردیه‌ی ایده‌آلیسم
The Refutation of Idealism

نوشته‌ی: جورج مور

این مقاله از آثار کلاسیک فلسفه‌ی تحلیلی است. ترجمه‌‌ی فارسی‌ای از آن موجود است.
@safsat

.