چه اقداماتی در فضای مجازی در زمان جنگ جرم است؟

رئیس پلیس فتا فراجا:
🔹انتشار روایت های جعلی و تحریف شده درباره حملات، تعداد شهدا و مجروحان، محل حادثه و غیره، استفاده از تصاویر و ویدیو های تحریف شده،انتشار اخبار دروغ با هدف بزرگنمایی حملات رژیم صهیونیستی، پخش فیلم نامرتبط با عنوان اخبار جنگ، بازنشر اخبار دروغین خارجی، انتشار اطلاعیه های کذب مرتبط با نهادهای خاص مثل هلال احمر مبنی بر جمع آوری آذوقه و مایحتاج زندگی، انتشار لینک های آلوده جرم است و با این افراد برخورد می‌شود.
@tahririeh

به دنبال دشمن در داخل مرز‌هایمان نباشیم!
دشمن خارج از مرزهایمان منتظر ایستاده است...

«ج.ا» چیست و کیست؟ شخص رهبر؟ قوای سه‌گانه؟ بدنه اجرایی؟ اقتصاد افسار گسیخته؟ مامورین گشت ارشاد؟ ارزشی و نیروهای نظامی و انتظامی؟ قشر عظیم و قابل توجهی از مردم(یا بنا به تعبیراتی "مزدور") که چهل سال در راهپیمایی شرکت کرده‌اند؟ ١۴ میلیون رای‌دهنده "طالبانی"؟ یا تمامی‌شان؟؟
چیست این موجود که لاجرم باید مقصر همه چیز، همه مشکلات ضریب خورده باشد؟ نه حتی عامل جزئی‌ترین شکوفایی کشور...
به راستی چه چیزی در ذهن برخی دوستانم باعث برچسب‌گزاری «شر مطلق» علیه‌ش می‌شود؟
تابه‌حال به چراییِ ضرورتِ منطقیِ این پیش‌داوری‌های ناواجب و روانی‌شان فکر کرده‌اند؟!

از مفیدترین آموزه‌های هگل برای ما مفهوم اندام‌وارگی در جامعه(که با تعالیم اسپنسر کاملا متفاوت است! خلط نشود) و درک چیستیِ «انتزاع ناروا» بود؛ انتزاعی که به کرات در زندگی پیشاجنگی‌مان با آن مواجه می‌شدیم. در جنگ ولی تجربه قسمی اتحاد در کنار حفظ تکثر فکری و سلیقه‌ای را داشتیم. موضوع بحث اما قبل از جنگ است! یک انتزاع... یک برچسب... یک کیسه بوکس موهومی به نام «ج.ا» برای خالی کردنِ تمامیِ بغض‌ها و کینه‌های خصوصی و عمومی‌مان...
ساده‌لوحی است که با دیدن برخی تیرگی و چروکی‌ها در گوشه و کنار یک قلب، طوری در اذهان‌مان آن قلب را از بدن و جامعه تجرید کنیم که گویی این قلب هیچ پیوند ارگانیک با مابقی اجزای جامعه نداشته و ندارد! گویی این به اصطلاح "چروکی‌ها" به سایر اجزا مرتبط نبوده و ریشه در آن‌ها ندارد بلکه ذاتی خودش است، خودی که از قضا نامتعین است...
آیا «ج.ا» یک موجودیت فاقد پشتوانه مردمی است؟ جزئی بیگانه و منفک از مردم است؟ لویی شانزدهمی است در برابر آزادی‌خواهان؟؟ خوب نگاه کنید که چطور مخالفانش که غالبا داعیه روشنفکری دارند هویت خودباخته‌شان را در تقابل کامل با این مفهومِ [هم‌چنان] مبهم تعریف می‌کنند! پنداری این موجود نامتعین از رحم دینی، فکری، تاریخی و ملی جامعه "خودشان" برنیامده و این "دیگرانِ"(؟) مخالف، عضوی از آن جامعه نیستند...

دوستانِ من، مادامی‌که شما توان تعین دادن به این ماهیتِ منتزع و مطلقا "تاریکِ"(؟) «ج.ا» را نداشته باشید، جنگ خیالی‌تان، یعنی جنگ "مردم"(؟) با "حاکمیت"(؟) ظرفیت تحقق در عالم حقایق نمی‌یابد! بلکه در عالم انتزاع... شاید هم به عمد می‌خواهید این مفهوم مبهم باقی بماند؛ چراکه وقتی مرزهای دایره‌وار ایده ج.ا به جماعت کثیری از مردم حصر و تعین پیدا کند، مشخص می‌شود که این جنگ از ابتدا هم نه جنگ مردم با حاکمیت، بلکه جنگ مردم با مردم است...

در فرانسه و ایتالیا، حزب کمونیست در همین جهت تحول می‌پذیرد. غالب رأی‌دهندگان به این احزاب، دیگر فرارسیدن یک دموکراسی توده‌ای را آرزو نمی‌کنند. اینان در نظام چندحزبی غربی ادغام شده‌اند و به‌هیچ‌وجه نمی‌خواهند آن را از میان بردارند. در سطح اعضای حزب، تحول پیشرفت کمتری دارد ولی چند سال است که این تحول دارد سریع‌تر می‌شود. بسیاری از اعضای حزب به آزادی‌های اجتماعی، به تنوع عقاید و در یک کلام به دموکراسی آزادمنش دلبستگی دارند و در پی یافتن راهی به سوی سوسیالیسم چندحزبی هستند که سرمایه‌داری را از بین ببرد، بی‌آنکه آزادمنشی سیاسی را درهم بکوبد و اینان دریافته‌اند که دیگر انقلاب در کشورهای پرتوسعه ممکن نیست. ولی هنوز این مطلب را آشکارا اقرار نمی‌کنند و در میان خود جرات ندارند آن را به زبان آورند؛ ولی تغییر عمقی آنان امری واقعی است. مثل همیشه، تحول لغت و اصول موضوعه از تحول واقعیت‌ها و خلقیات عقب می‌ماند. این احزاب می‌خواهند مدت‌ها پس از آنکه دیگر انقلابی نیستند، باز هم انقلابی جلوه کنند. در فرانسه و ایتالیای امروز، مخالفت حزب کمونیست، به ظاهر مخالفتی با رژیم دموکراسی آزادمنش است و در واقع ماهیت این مخالفت بیش از پیش به صورت مخالفت در رژیم درمی‌آید.


موریس دوورژه

اصول علم سیاست

در کل الان جریانات چپ به سمت قرائت و شکل و شمایلی کانتی از مارکس در حال دگرگونی‌اند تا هگلی به جز معدود افرادی مثل ژیژک که هم‌چنان خشونت و روحیه انقلابی‌شون رو حفظ کردن.

نکته دیگر این‌که جنگ فلسطین و اسرائیل یا ایران و اسرائیل رو نباید با دوگانه چپ و راست فهمش کرد! چپ و راست ثنویتی کاملا غربی و بیگانه‌س در نسبتش با تحولات منطقه‌ای.
این جنگ‌ها رو در حالت کلی‌تر به تعبیر ساموئل هانتینگتون باید به عنوان جنگ تمدن‌ها دید! جنگ تمدن غرب با تمدن ایرانی-اسلامی...

انسان هیچ‌وقت از سلطه آزاد نمیشه فقط انتخاب می‌کنه تحت سلطه چی باشه.
کلام ارسطو هم‌چنان صادقه که: انسان موجودی مقلد است.

آزادی شبح است.

حکم ذوقی روی قضاوت‌های ارزشی اثر میذاره و قضاوت‌های ارزشی روی حکم ذوقی.

رابطه اخلاق با زیبایی حقیقتا رابطه جالبیه.

POV:among the atheists

مواجهه انتقادی با حاکمیت خوبه ولی بهتر اینه که آدم با خودش و عقایدشم منتقدانه مواجه بشه نه منفعلانه...

قدرت شک رو در دو جهت ایجاب و سلب عقایدتون داشته باشید.
در یک جهت هیچ شما رو آزاد نمی‌کنه...

دنبال چراییِ "ضرورت"ها در هر جهت باشید نه تبیین چیستی‌شون...

اگر فلسفه رو آب سردی در برابر هر کنش رادیکالی نمی‌بینید، هم‌چنان خوب درکش نکردید.

این همون معنایی از فلسفه‌س که سقراط مرادش بود با زیر رگبار سوالات بردن مخاطبانش...
این‌که برای چی میجنگی خیلی مهمه و این‌که آیا واقعا چیزی که براش می‌جنگی «حقیقت» عه؟ چرا؟!

تغییرات اگر در ساحت فردی باشه مانعی نداره.
شخص در تصمیم‌گیری آزاده و به خودش مربوطه که چه چیزی رو انتخاب کنه.
ولی اگر در ساحت جامعه باشه، باید ضرورت این "تغییرات" رو اثبات کنه نه بی‌دلیل به هر تغییری مطلوبیت بده!

و باز هم می‌گم قلمروی آزادی فردی و اجتماعی برای من چیزی متفاوت با تفکیک میل است.