This killer on the run
He steals from me the sun
He'll catch me off my guard
He likes me when I'm down and when I'm sad...

Falling man
...
Falling man

جهت روشن شدن محل نزاع و خصومتم:

بی‌فرهنگی برای من یعنی پذیرش کثرت فرهنگی بی‌هیچ حد و حدود اخلاقی‌ و بی‌اخلاقی برای من یعنی نداشتن هیچ اصولی در اخلاق اجتماعی، دو مولفه‌ای که چپ‌ها غالبا پاسش می‌کنن...
خانواده یکی از مهم‌ترین نهاد‌های اجتماعی برای حفظ انسجام جامعه‌س و با تضعیفش جامعه به سمت اتمیزه شدن و گسست میل می‌کنه. من با تکثر فرهنگی در جامعه تا جایی راه میام که به این نهاد آسیبی وارد نکنه و یکی از مهم‌ترین متر و معیارهای اخلاقیم برای قضاوت‌ کنش‌های افراد در ساحت جامعه همینه! سر همین با آزادی اجتماعی بی‌حد و حصر مدنظر چپ‌ها به شدت مخالفم.

فارغ از نگاه جامعه‌شناختی چرا باید به خانواده آری گفت؟ خانواده چیست؟ چه رابطه‌ای اصیله؟ و وابستگی یعنی چه؟؟
میشه گفت زمانی‌که یک شخص بفهمه قوام وجودش به خودش نیست، "وابستگی" عرض اندام می‌کنه و زمانی‌که این شخص منفرد وابسته سعی می‌کنه با شخص دیگری که وابسته‌ش هست وجودش رو حل کنه و به قسمی وحدت برسه، رابطه اصیل معنادار میشه... طبعا جوهره این رابطه عشق شهویه ولی هنوز اصیل نیست مادامی‌که کیفیت این عشق شهوی ترقی پیدا نکنه، به عشق روانی بدل نشه، آشکار نشه و به تبعش مسئولیتی در قبال یکدیگر هم تعریف نشه...(وظیفه آشکارگی رابطه رو ازدواج برعهده می‌گیره و همچنین اختفای رابطه علاوه بر مترقی نکردنش، امکان خیانت رو بیش از پیش به اون رابطه تزریق می‌کنه)
این وحدت در رابطه اصیل ما یک وحدت انضمامیه! یعنی وحدت در عین کثرت! یعنی شخص در عین این‌که "خود"ش رو نفی می‌کنه(به دلیل وابستگی‌ش)، "خود"ی منفک از طرف دیگر رابطه هم هست! در این شرایط هست که یک "کل" و جوهری قائم به ذاتی به نام "خانواده" برای رفع این تناقض ابراز وجود می‌کنه...

اگر دقت کرده باشید در این تعریف از خانواده هیچ "جزئی" به موجب "جزء" بودنش نسبت به "کل"، مستقل از "کل" تعریف نمیشه! بنابراین اون‌دسته از فمینیست‌هایی که(البته نه هر فمینیستی) با آوردن مفهوم «زن مستقل» سعی در بازتعریف خانواده دارند، اصلا متوجه کیفیت این وحدت نشدند! روابط اون‌ها هم مثل روابط معمولی هر دختر و پسری(دوستی، پارتنر و...) شکننده هست و با تخلیه هیجانات جنسی تضعیف میشه.

نگاهم به جامعه هم به همین نحو بسط پیدا می‌کنه. من خودم رو ناسیونالیست یا "ملی"گرا نمی‌بینم که هویت ملی-تاریخی‌م رو نسبت به سایر ملل متعالی کنم یا برتری بدم اما برای من امر ملی، امری معناداره. یک "کل"ی که کثرت و تکینگی فرهنگ‌ها در اون(ایران) به نحو دیالکتیکی رفع میشن؛ بنابراین با تنوع فرهنگی-هویتی تا زمانی‌که در طول این امر ملی باشن نه تنها موافقم بلکه حمایت هم می‌کنم اما وقتی حس کنم "جزئی" قصد تجزیه این "کل" واحد یا قصد نوعی برتری‌جویی فرهنگی نسبت به بقیه اجزا داشته باشه، مخالفت می‌کنم.

در ابعاد فراملی هم از این قسم وحدت‌‌ها استقبال می‌کنم و نه با "دیگری"(افغانستانی، پاکستانی، فلسطینی و...) و نه با مهاجرین هیچ ستیزی ندارم ولی در این زمانه مدرن و این برهه حساس، چیزی که امر ملی رو معنادار می‌کنه مثل هر کشور دیگری، سیاسته! در هر کشور مدرنی افراد فقط و فقط باهم رابطه‌ای سیاسی دارند و وقتی اجزای یک "کل" باهم بیشتر رابطه‌ سیاسی پیدا می‌کنن تا اجتماعی، منافع ملی(نه منافع قشری خاص! منافع همه افراد ایران با هر سلیقه و قومیتی در کلیت و کثرتش) اولویت پیدا می‌کنه.

ایران برای من مَثَل کشتی‌ پارویی‌ای‌ست که افرادش هرکدوم پارویی در اختیار دارن، بعضی‌ها پاروهای کم‌تر و بعضی‌ها پاروهای بیشتر...
بلاتکلیفی امروز ایران در دریای توسعه و اقتصاد چیزی جز معدل اجتماعی‌ش نیست...

دنیا صحنه‌ی نمایش ما بازیگران است
کارگردانی نیست. یک کمدی دردناک.
همه بازیگریم، مزدمان خنده های دروغین.
هرکس که بهتر بازی دهد بازیگر بهتریست، هرکس که بیشتر به بازی دیگران دچار شود دون پای تر است.
از زخم هایمان میگذریم و میخندیم انگار که دردشان خواب شب را بر ما تلخ نمی‌سازد. بر شادیمان طوری ذوق مرگ می‌شویم انگار که همیشگی‌ست.

در این تئاتر مضحک دنیا، بازیِ من تماشاچی بودنم است...

یگانه فرق یک چپ عدالت‌خواه و یک سرمایه‌دار سوداگر، تنها در توزیع عادلانه قوای فاهمه گوارشی-تناسلی به مابقی آدمیان است!
اگر سرمایه‌دار خوک باشد، چپ‌ها سگانی‌اند که از لاشه فاسد شده دنیا سهمی برابر می‌خواهند.

من یک زیبایی‌شناسم!
جهان‌بینی‌ای که فاقد ارزش‌های پنهانی و معانی حقیقی باشد، فاقد زیبایی است...

.

از عجایب تاریخ فلسفه زمانی بود که فهمیدم هر اندیشه‌ای با اندیشه‌ای دیگر و هر فیلسوفی با فیلسوف دیگر با وجود سربالایی‌ها و سراشیبی‌هاشون، سرکله زدن‌ها و نزاع‌هاشون، از واقع‌گراترین‌ها بگیر تا نسبی‌گراترین‌هاشون، دست کم در یک موضوع با هم اتفاق نظر دارن:
عینیت مرگ

در عصر رسانه‌ای که غالبا فراواقعیت‌ها جایگزین واقعیت‌ها میشه، چطور ممکنه از امکان گفت‌وگوی میان‌ْگفتمانی صحبت کرد؟

حال اگر فضای نسبیت رو به کلیت واقعیت تعمیم بدیم، چطور میشه از بینش «مترقی» چپ‌ها حرف زد یا از «واپس‌گرایی» و ارتجاعی بودن راست‌ها؟ فقط پذیرش این مقدمه ثانی یعنی: «سیاست فلسفه است» برای رسیدن به نتیجه مضحکِ «نمایشی بودن مختصات سیاسی مدرن» کفایت می‌کنه...
در هوای نسبیت نه چپی معنا داره نه راستی، بلکه فقط محافظه‌کاری...

میتونم در ذهنم سنت‌شکنی تصور کنم که هر بتی رو در ذهنش می‌شکنه جز اَبَر بت ذهنیش که خودِ «سنت‌شکنی» باشه... اگر ترازو و خط‌کشی برای ارزش‌گذاری معرفت وجود نداشته باشه، چه چیزی باعث مطلوبیت ذاتی پیش‌فرضش میشه؟ چه چیزی باعث مزیت معرفت‌شناسانه و هستی‌شناسانه عقایدش میشه؟؟ پس باز هم میشه تاکید کرد که در هوای نسبیت، تفاوت یک سنت‌شکن با یک سنت‌گرا تنها در محافظه‌کار بودنشون نسبت به دو پیش‌فرض نایکسانه...

برگردم به سوال اولم، آیا در این فضا اصلا میشه از امکان گفت‌وگو حرف زد؟ یا به قول برایان فی، نسبی‌گرایی به این شکل مفرط، تنها به گسترش خلاء‌ها و جدایی‌‌گرایی افراد جامعه منتج میشه؟؟

یه مدت فعالیتی نمی‌کنم.

به عنوان آخرین نقدم از آقای مرتضی و رجایی می‌پرسم که پاسخ این عزیزان به چرایی ضرورت نگاه ارزش‌شناختی به فرهنگ مدرنیته چیست؟ در فلسفه جدید غرب که خود چیستی "ارزش" زیر سواله چرا باید تنها افق دید ما مدرنیته و ارزش‌هاش باشه؟؟
مدرنیته‌ای که بارها معناباختگی‌ش رو برامون ثابت کرده...
این عزیزان ما رو به زنده شدن یک‌باره هیولا تهدید می‌کنن اما هیولا همواره زنده بوده منتها به شکل دیگری...
در همین جنایت‌های اخیر صهیونیست‌ها میزان ظرفیت حمایت یک حاکیمت «دموکراتیک» از توحش و قساوت برای تمامی جهانیان آشکار شد! جوری که یهودی‌های آزاده‌ای مثل انیشتین که خودشون با مقامات اسرائیلی مراودات داشتند از «بلا و جنایتی به مراتب بدتر از کوره‌های آدم‌سوزی هیتلر مدنظر شما در فلسطین» صحبت می‌کنن...

در این جهان مدرن یگانه چیزی که معنا نداشته، خودِ "معنا" بوده که باعث شده گذر از این پارادایم نحس برای ما ضرورت پیدا کنه...

چه صفت برازنده‌ای!