بسیار جالب
من برای صرف نقل قول ارزش معرفتی زیادی قائل نیستم و بارها این استدلالات رو تو همین گروه مطرح کردم ولی در انتخاب این مقاله برای فوروارد قصدی داشتم...

امثال این بزرگواران(سارویتز و ساپولسکی) هرچند آتئیست تشریف دارند ولی از آشتی علم و دین حرف می‌زنن(فرق می‌کنه من از موضع دین‌داری از دین دفاع کنم یا یک آتئیست از اون)

مخاطب‌ این مقاله افرادی‌اند که مدام در شیپور دشمنی علم و دین می‌دمند.

اصلا نیتم از فرستادنش این نیست که بگم «ایمان بیارید»! تمام حرفم اینه که یک بار برای همیشه بگم: غرب امروز از کیش علم‌پرستی گذر کرده! (علم‌زدگی در تعارض با علم‌گرایی تعریف میشه)

پس لطفا انقدر متعصبانه زبان علم رو به نفع خودتون تفسیر نکنید (این با روحیه حقیقت طلبی علمی جمع نمیشه)
و محدودیت‌های علم در پاسخ به سوالات وجودی و متافیزیکی رو بپذیرید...

فرزند خوب(علم) از مادر خوب(فلسفه) زاییده میشه.

متوجه شدم هرچی آدم بیشتر کتاب بخونه دهاتی‌تر حرف می‌زنه تا ادایی‌تر!

«از زرنگی خدا بود که هنگامی که خواست نویسنده شود یونانی آموخت، و البته این زبان را چندان نیک هم نیاموخت*»

نیچه. فراسوی نیک و بد. پاره ۱۳۲
(اشاره نیچه به متن یونانی انجیل است که از نظر ادبی آن را اغلب متنی ضعیف ارزیابی می‌کرد)

____


#پارودی

با گذشت چند قرن زیرکی خدا به حدی رسید که چون خواست از نو نویسندگی آغازد، عربی آموخت، اما این‌بار حقاً آن را نیک آموخت.



.

راسل در کتاب «چرا مسیحی نیستم؟» استدلالات جالبی می‌کنه!
ایشون می‌گه حتی اگر دنیای دیگری وجود داشته باشد و خدا منو بابت اعتقادم بازخواست کنه، بهش میگم به اندازه کافی دلیل برای ایمان آوردن ندیدم...
خیلی حرف جالبیه! یک باور موجه لااقل برای خودش...

شما هم به اندازه کافی درگیر پژوهش های دینی و یا فلسفه دینی شدید که صلاحیت قضاوت داشته باشید؟ و بتونید حقانیت دین رو زیر سوال ببرید؟؟

وزن سنگین عقایدتون رو خودتون حمل می‌کنید.

آقای روشنی راد با اینکه در عقاید سیاسی‌شون زیاد باهاشون هم‌نوایی ندارم ولی به جرئت می‌تونم بگم یکی از باسوادترین افرادی هست که تو تلگرام دیدم.

دگراس تایسون فیزیکدان و یکی از مشهورترین ملحدین عصر حاضر در یکی از سخنرانی‌هایش می‌گوید و در واقع اعتراف می‌کند که:

نه قبل از دوران طلایی اسلامی و نه بعد از آن هیچ دوره و تمدنی را نداریم که بهتر و برتر از آن دوره باشد...

گویم سخن را بازگوووو مردی کرم ز آغاز گو

هین بی‌ملولی شرح کن من سخت کند و کودنم💔😢

گوید که آن گوش گرااااااان بهتر ز هوش دیگران

صد فضل دارد این بر آن کان جا هوا این جا منم...

اون اوایل که می‌شنیدمش بغض می‌کردم.
کاش کودن باشم و کودن بمونم...

آونگ زندگی مدام از رنج به سمت ملال و از ملال به سمت رنج در نوسانه...
این دنیا بازیچه‌ای بیش نیست و تلاش برای لذت بردن ازش جز به ملال و رنج چیزی به وجود ما علاوه نمی‌کنه...

مطمئنا اگر هرکس منصفانه درونش رو بکاوه، با چیزی جز یک خروار تعلقات و انفعالات مواجه نمی‌شه...

بازهم میگم شما می‌تونید انتخاب کنید... می‌تونید انتخاب کنید بین یک هیچِ متعفن و مشمئزکننده‌ یا "خود"ی ضابطه‌مند و آشکار...

شخصی که اصول و چهارچوبی نداره، "خود"ی هم نداره...

انتخاب اخلاق، گزینش آزادی از میان ضرورته...
چینش انسانیت از میان حیوانیت...

البته این جذابیت‌های خاص خودش هم داره.
گذاشتن نقابی فاخرتر از فاخرترین آثار هنری روی چهره و اختفای ذات پوچ‌ برای رسیدن به تمایلاتتون، شاید دیگران رو فریب بده ولی "خود"تون رو هم فریب و به تبعش قربانی می‌کنه.

شاید بهتر می‌بود ژیژک به جای ترکیب «از خودبیگانگی مثبت»، «انتخاب خود» رو استعمال می‌کرد؛ ابتدائا "خود"ی تعریف نمی‌شه که بخواد گندیده باشه! پوچ بودن و این بی‌"خود"یه که گندیده‌س.

نگاه بدبینانه شوپنهاور، نیچه و کامو به من این امکان رو داد که علیه خوش‌بینی ساده‌لوحانه مارکسیست‌ها تمام قد بایستم.

مکتب فرانکفورت و نئومارکسیست‌ها به جای توجیه پیش‌بینی‌های شکست خورده مارکس بایستی دنبال راه‌حل برای این دنیای معناباخته مدرن بگردن.