صرف‌نظر از شخص و نیت با این جمله علی ضیا خیلی موافقم.

اگزیستانسیالیسم هرچند هنوز هم برام جذابه ولی احساس می‌کنم رفته رفته درحال گسست ازشم.

من مسیر تفکراتم رو یجورایی مدیون کی‌یرکگارد می‌دونم.
زمانی که تا لبه پرتگاه ایمان رفتم؛ پرتگاهی غرق در مه که هیچ معلوم نبود تهش به چی ختم میشه...
جرئت پریدن نداشتم ولی می‌تونستم "پریدن" رو توصیف کنم! همون‌طور که یوهانس دو سیلنتیو حرکت نامتناهی ابراهیم رو توصیف می‌کرد یا کلیماکوس جهش ایمانی رو...

کاش واقعا یه زبان مشترکی باهم داشتیم.

جامعه آرمانی من جامعه انسا‌ن‌های ساکته...

کاش یکی میتونست بهم ثابت کنه چرا عقایدم "اشتباهه" یا چرا "درسته"

چیزی که همیشه اذیتم میکرده استیصاله.

نذارید صداهاتون توسط نهادهای مقدر داخلی و خارجی مصادره بشه!
نذارید بدن‌هاتون توسط دولت‌ها اسیر بشه!

از این منطق تحمیلی،
از این دوگانه کذب و برساخته سیاسی «یا ارزشی یا براندازی» عبور کنید!

فاشیسم پدیده پیچیده و عجیبیه! این‌که کسی نابودی رو نه تنها منکر نشه بلکه به استقبالش بره در نگاه اول به نظر مسخره میاد ولی متاسفانه حکایت خیلی‌هامونه! فکر می‌کنم یکی از راه‌های تشخیص این انحراف میل در افراد ، اینه که نگاه کنیم چه کسایی سعی می‌کنن به سلایق فکری متفاوت باهاشون برچسب بزنن تا راحت بتونن تخریبش کنن... البته این تشخیص در صورتی موجهه که پیشاپیش فاشیسم درون خودمون رو منکر نشده باشیم...

یکی از راه‌حل مقابله با این میل سواله.
انسان با سوالاته که متوجه پیچیدگی نسبت‌هاش با دنیای اطرافش میشه. فاشیست اما پیشاپیش سوالاتش رو در ناخودآگاهش جواب می‌ده! میخواد یه بنیادگرا باشه یا یه متجدد فرقی نداره! عقاید اون همواره حامل "ضرورت"ه و عقاید مخالفش حامل "عدمیت". جهان برای فاشیست ساختار ساده‌ای داره!
پدیده‌ها براش صرفا معلول ساده‌ای از یه علت‌ پیشینی تعریف میشه!

Make a positive difference in the world

Instead of destroying it...

از فاشیست متجدد بیشتر از فاشیست بنیادگرا بدم میاد؛
چون علاوه بر خودفریب بودنش، با زیبا جلوه دادن خودش در ذهن اکثریت، بقیه رو هم فریب میده...

باید به همه چیز بدبین بود ولی به تمدن غرب بدبین‌تر...

به اعتقاد من تنها پیام فلسطین همینه.

جسارتا انسان وسط خیابون در نگاه آگامبن از پیش غایت و هدفی سیاسی داشته یا میل به رهاییه؟

حقیقتا زیاد از آگامبن نخواندم و روی آثارش متمرکز نبودم
اما تا جایی که به پروژهٔ هوموساکر او و تفسیرش از تقابل پیلاطس و عیسی مربوط میشود هدفش این است که حاکمیت و نظم حقوقی کنونی را مورد نقادی قرار دهد. به نظر آگامبن نظم حقوقی کنونی با اینکه در دوره مدرن مقبولیت عمومی پیدا کرده اما خصوصا به خاطر قاعدهٔ «وضعیت استثنایی» و اقتدار تام «حاکمیت» در این موقع می‌تواند زیست جهان انسان ها را مورد تهدید قرار دهد یا به عبارت دیگر آنها را به انسان هایی «برهنه» در مقابل قانون تبدیل کند تا هر چه می‌خواهند بر سرش بیاورند.
فکر میکنم می‌توانیم با توجه به وضع حاضر بگوییم که همه ما الان چیزی بیش از همان انسان برهنه یا هوموساکر نیستیم و هیچ حفاظی نداریم. بنابراین چه از پیش هدفی در ذهن داشته باشیم چه با میلی طبیعی برای رهایی جستن به میدان بیاییم، در آخر «سرنوشت»مان در همان «وسط خیابان» رقم خواهد خورد.

در این چارچوب فرقی بین یه انسانی که «وسط خیابون» با ایده‌های بنیادگرایانه یا فاشیستی حاضر می‌شود با انسانی که در همان‌جا مقاومتی فعالانه دارد، نیست؟