امام صادق علیه‌السلام: او همان كسى است كه پس از تنگ‌ناییِ شديد و بلائى طولانى و ستمگرى و بيم و هراس، از شيعه خويش اندوه و گرفتگى را مى‌گشايد. پس خوشا به‌حال كسى كه آن زمان [ظهور] را درک کند.

- غیبت‌نعمانی | جلد ۱ صفحه ۹۰ -

داوودبن‌كثير رقّى می‌گوید:
به امام صادق عليه‌السّلام عرض كردم:
فدايت شوم اين امر [ظهور] چندان بر ما به درازا كشيد كه دلتنگ شديم و از اندوه جان‌مان به لب رسيد.
امام علیه‌السلام فرمود: همانا اين امر در آخرين پايه نااميدى [مردم] و سخت‏ترين مرتبه دلتنگى و اندوه باشد كه ناگاه نداكننده‏اى از آسمان به نام قائم و پدرش آواز سر می‌دهد. عرض كردم: فدايت شوم نام او چيست؟
آن حضرت فرمود: اسم او اسم پيامبر [محمد] و نام پدرش نام یکی از جانشينان پیامبر [حسن] است.

- غیبت‌نعمانی | صفحه ١٨١ -

اینجا کسی به غیر تو مارا محل نداد..

- اگر همه‌ی مردم در عشق به امیرالمؤمنین متفق‌القول بودند، خداوند جهنم را نمی‌آفريد.

" انقلاب..

روزی از پیامبر صلی‌الله در مورد اصحابش سؤال شد.
حضرت درباره صحابه سخنانی فرمودند.
شخصی که در آن‌جا حضور داشت، به حضرت عرض کرد:
يا رسول الله! چرا از علی‌ع- سخنی به میان نیاوردید؟!
حضرت خطاب به آن شخص فرمودند:
إِنَّمَا سَأَلْتَنِي عَنِ النَّاسِ وَ لَمْ تَسْأَلْنِي عَنْ نَفْسِي!
تو از من در مورد مردم سؤال کردی، از نفس من [جان من] که سؤال نکردی!

- بحار الأنوار | جلد ٣٨ صفحه ۲۹۶ -

تشنه بودی..

اَللّهُمَّ عَظُمَ بَلائى وَ اَفْرَطَ بى سُوءُ حالى.

وَ قَصُرَتْ بى اَعْمالى وَ قَعَدَتْ بى اَغْلالى.

وَ حَبَسَنى عَنْ نَفْعى بُعْدُ اَمَلى.

وَ خَدَعَتْنِى الدُّنْيا بِغُرُورِها وَ نَفْسى بِجِنايَتِها وَ مِطالى.

فَاَسْئَلُكَ بِعِزَّتِكَ اَنْ لا يَحْجُبَ عَنْكَ دُعائى سُوءُ عَمَلى وَ فِعالى.

وَ لا تَفْضَحْنى بِخَفِىِّ مَااطَّلَعْتَ عَلَيْهِ مِنْ سِرّى.

وَ لا تُعاجِلْنى بِالْعُقُوبَةِ عَلى ما عَمِلْتُهُ فى خَلَواتى.

اِلهى وَرَبّى مَنْ لى غَيْرُكَ؟
اَسْئَلُهُ كَشْفَ ضُرّى وَالنَّظَرَ فى اَمْرى.

اَنْتَ تَعْلَمُ ضَعْفى عَنْ قَليلٍ مِنْ بَلاءِ الدُّنْيا وَ عُقُوباتِها.