‏ما یادمان که نیست، ولی راستی حسین‌ع-
با دردِ غربتِ تو کجا آشنا شدیم؟

می‌خوانمت از سویدای دل..

هم‌زیستی با آدم‌های بی‌خیال رو نمی‌تانم.

شمارو با پدیده‌ای به‌نام پسرم آشنا می‌‌کنم:

ای‌جانم حسین‌ع..

در دام غمت تازه فتادم، نگهم دار..

زینتِ خانه‌ی مهتاب، به‌دنیا آمد..

زینبِ حضرت ارباب، به‌دنیا آمد..

'روضه داره'

چون صیدِ بلاتکلیف، در دامگه افتادم
تشریف نمی‌آرد، دلواپسِ صیادم..

اندوه من در فقدان ‎«فاطمه» هميشگى‌ست و از اين پس، هر شبِ من تا سحر به بيدارى خواهد گذشت.
- نهج‌البلاغه | خطبه ٢٠٢ -