رنسانس ایرانی🌱IRCF

گرامیداشتِ داریوش بزرگ
+ روز ۱۶ مهرماه روز جهانیِ گرامیداشتِ داریوش بزرگ برگزیده شده است.
+ داریوش بزرگ یکی از پرآوازه ترین پادشاهان سامانه ی هخامنشی است. او در سالِ۵۴۹ پیش از زایش (میلاد) چشم به جهان گشود و در سال ۴۸۶ پیش از زایش (میلاد) چشم از جهان فروبست.
+ پدرش گشتاسب و مادرش روزگونه نام داشتند.
+ در درازای تاریخ پُر فراز و نشیب ایران، تنها چند پادشاه هستند که از برای کارهای نیک و آبادانی هایی که کرده اند، پیوسته از آنان با پاژنامِ (لقب) بزرگ یاد می شود. یکی از این شاهان، داریوش بزرگ است که براستی بزرگی برازنده ی نامِ اوست. او با خردمندی و مردمداری توانست بزرگترین شاهنشاهیِ جهان باستان را برپا کرده و نامِ ایران را پرآوازه نماید. چه بسا که اگر زمامداریِ او تنگاتنگ با فرمانروایی کورش بزرگ نبود، از او و کارهای نیکش بیشتر گفته می شد. می توان گفت که او کمی زیرِ سایه ی کورش بزرگ مانده است.
+ داریوش بزرگ در سال ۵۲۲ پیش از زایش (میلاد) بر تختِ شاهی نشست. او توانست ۲۸ کشور، از کشورهای آن زمان را به زیر فرمان خود درآوَرَد. او این گستره ی پهناورِ شاهنشاهی را به ۳۰ استان (ایالت) بخش کرده و برای هر استان ساتراپی برگزیده بود. در ۴ ژوییه سالِ ۴۸۹ پیش از زایش کشور مسر (مصر) یکی از ساتراپی های ایران شد.
+ از مِهین ترین (مهمترین) بازمانده های (آثار) داریوش بزرگ که در مسر برجای مانده اند پنج سنگ نبشته است که در آبراهی هستند که دریای سرخ را به رود نیل پیوند می دهد. این سنگ نبشته ها پس از کندن آبراه ی نامبرده، روی ستون هایی از سنگ خارای سرخ کنده شده اند. این سنگ نبشته ها نشانه ی تواناییِ دانش و مهندسیِ ایران باستان را می رساند که مایه ی سرفرازیِ هر ایرانی است.
+ هر یک از این سنگ نبشته ها سه بند دارد، که کم و بیش همانند هم هستند:
بند ۱: خدای بزرگ است، اهورامزدا، که آن آسمان را داد( آفرید)، که این زمین را داد، که مردم را داد، که شادی داد مردم را، که داریوش را شاه کرد، که داریوش را پادشاهیِ بزرگی ارمغان کرد، او که اسبان خوب و مردان خوب دارد.
بند ۲ : منم داریوش، شاهِ بزرگ، شاهِ شاهان، شاهِ کشورهایِ مردمانِ گوناگون، شاه در این سرزمینِ دور و دراز، فرزند وشتاسبِ هخامنشی.
بند ۳ : گوید داریوش شاه: من پارسی ام، از پارس مسر (مصر) را گرفتم، به فرمانِ من این آبراه را کندند، از رودی به نامِ نیل، که در مسر روان است و به سویِ دریایی که به پارس می رود (خلیج پارس) روان است. پس؛ این آبراه کنده شد، چنان که من فرمودم و کشتی ها از مسر به سوی پارس در این آبراه آمدند( رفتند) چنان که خواستِ من بود.
(برگرفته شده از تاربرگِ آریابوم)

640 views09:07