رنسانس ایرانی🌱IRCF

252 views14:07

نوشتاری از موبد کامران جمشیدی.
به مناسبت #سده، جشن پیدایش آتش
نخست آنکه درودها و شادباش های فراوان من را بپذیرید. در مورد ”سده” گفته و نوشته شده و باز هم باید بسی گفت و نوشت. لیک آنچه مهندتر است دریافت و درونی کردن پیام هر جشن و رویداد تاریخی، فرهنگی، ارزشی است و سپس کنش بر بنیاد آن.
هنگام سده، باری دیگر سخن از آتش است. آتشی که در مفهوم گسترده تر آن، نماد نور و روشنایی و گرماست. نور و روشنایی که نماد آگاهی، خرد و آمیغ (حقیقت) است. گرمایی که نماد نیروی زندگی و خود زندگی و هستی است و چون زندگی از اوست در همه جای زندگی نیز جای دارد. مرتو (انسان) خود تخمه ی آتش است.
در فرهنگ ایرانی آتش را به چندین گونه می شمرند و بخش بندی می کنند. در اوستا از ۷ گونه آتش سخن است. یکی از آنها آتشی است که مانا بوده و از آن نگاهداری می شود و به آن ”برزی سوه” گفته می شود. این آتش اگر در خانه باشد، آتش دادگاه، اگر در آتشکده یا آدریان باشد یا آتش آدران است که از ۴ آتش درهم می شود و یا آتش بهرام یا ورهرام است که از ۱۵ آتش زمینی و یک آتش آسمانی باید به هم آید.
اینجا می خواهم از آتش به مانای آگاهی و روشنگری سخن بگویم. در شهنامه فردوسی، به زیبایی هر چه تمام تر روند پیدایش آگاهی و شناخت در نماد آتش، در بخش آغازین آن نگاشته شده است، بخشی که به استوره ای نامور است و براستی سخن از شیوه ی نگرش، اندیشه و درک بالای نیاکان مان دارد.
در استوره ای سیامک، فرزند کیومرث، نخستین جوان استوره ای که به دست اهریمن کشته می شود، نمونه ای از خرده آگاهی ناپایدار را می بینیم که بگونه ی آذرخشی بر سیامک پیدا و پنهان می شود. در آنجاست که اهریمن می تواند در میان تاریکی ها چنگ وارونه بزند و حقیقت را وارونه بنمایاند. جوان (ناآگاه و کم آگاه و یا دش آگاه) فریب می خورد و کشته می شود.
لیک در استوره ی هوشنگ، اهریمن دیگر نمایان می شود و نمی تواند خود را پنهان کند (ماری که از آتش است و دود در دهان دارد) و چون نمی تواند بفریبد و فریبش نمایان شده است، خود از بین می رود.
و سرانجام آتش بهرامی است که آتش همیشه روشن و پیروز است.
از این استوره ها چه می آموزیم؟ آیا استوره ها در تاریخ تکرار نمی شوند؟

#رستاخیز_فیروزه_ای
پاینده ایران
https://t.me/IIRCF/4982