فردوسی، این مغ بزرگ و پارسا، با ژرف اندیشی آریایی و خرد اهورایی خود، تاریخ و تمدن و گویش ایرانشهر را برای همیشه جاودان کرد.
شاهنامه که زندگی آریاییان را بازگو و آشکار می‌کند، هماره در تاریک‌ترین هنگامه‌های این سرزمین ورجاوند به یاری آریاییان آمده و نور امید را برایمان زنده نگه‌داشته است.
براستی که این فقط یک نسک ساده نیست، بلکه از لابلای خطوط و برگ‌هایش نوای ایزدان ایرانشهر را میتوان شنید که می‌گویند،
برخیز آریایی نژاده، در این خاک ورجاوند، که هماره با خون دلاوران آریایی پابرجا مانده، هیچگاه درمانده نمانده است.

ندانی که ایران نشست من است
جهان سر به سر زیر دست من است

هنر نزد ایرانیان است و بس
ندادند شیر ژیان را بکس

همه یک دلانند یزدان شناس
به نیکی ندارند از بد هراس

دریغ است ایران که ویران شود
کنام پلنگان و شیران شود

چو ایران مباشد تن من مباد
بدین بوم و بر زنده یک تن مباد

و به نیکی می‌دانم و می‌دانیم که ایران سرزمینی‌ست ورجاوند، با دشمنان همیشگی و دوستانی ناپایدار و این ما آریاییان نژاده هستیم که می‌بایست هماره این سرزمین و خاک‌مان را با خونمان پاسداری کنیم.

رضا مهربانی
۲۵ اردیبهشت ۸۵۸۵
🔥
💎