رنسانس ایرانی🌱IRCF

پرده داری یکی از ارزشمند ترین کسب ها درون دربارهای پادشاهان بوده، هم او است که می بایست بنا به خوبی بزمی را راکد کند یا رزمی را به آگاهی برساند، هیچ کس از رسته این سربازان برگزیده و آموزش دیده و همیشه هوشیار بی اجازه نمی توانست گذر کند، مثلاً در همین بزمی که در پیشگاه کیخسرو است هر کسی که نشسته است، دارای شناسنامه ای است که در اندازه این مجلس می باشد.
از یک سو «گیو» است که داماد رستم است، در سوئی دیگر «بیژن» است که دلاور جوانی است و همواره جنگجو که نوه رستم است، از آن سو گودرز مغز سپاه ایران که در حقیقت پدر گیو است و بزرگ خاندان گودرزیان، و در این جا منش دیگری نیز هست به نام «گرگین» که در حقیقت در دستگاه خسرو «مورد اعتماد» است و هموست که پیش از این نامه شخصی درخواست کیخسرو را برای رخواست از رستم برای پیکار با اکوان دیو به رستم می رساند، در این تقسیم بندی است که متوجه هوشیاری سراینده ای می شویم که برای گشایش داستان خود، هر آنکس که در این داستان پیش روی، نقشی خواهد داشت را در این بزم گرد هم آورده است و حالا پرده دار که می توان او را «وزیر دربار» به زبان امروزی برشمرد با شناخسایی ارزشمندی موضوع به تخت پادشاه نزدیک شده به او میگوید :
که بر در بپایند آرمانیان
سر مرز ایران و تورانیان
همی راه جویند نزدیک شاه
ز راه دراز آمده دادخواه
هنگام که سخن از «دادخواهی» است دیگر جای درنگ نیست پادشاه کیخسرو- با آن پیشینه ای که از او برشمردیم- به سرعت فرمان ورود را می دهد و گروه آرمانیان که در اینجا در حقیقت اشاره می رود که آنها کشاورزان سخت کوشی هستند که زمین وکشت و کارشان در نزدیکی مرز توران است و اکنون به طور دسته جمعی به دربار به نزدیک شاه آمده اند:
برفتند یک سر به نزدیک شاه
غریوان و گریان و فریاد خواه
بکش کرده دست و زمین را بروی
برفتند زاری کنان پیش اوی

توجه داشته باشید که این قدرت سراینده ای است در حد فردوسی که در میانه بزم و شادی و رقص و آواز، به یکباره غریو و زاری را میاورد- در حالیکه فرماندهان و سالاران کشوری و لشگری برای پیروزی در جنگی که کرده به شادی نشسته اند اما در گوشه ای دیگر از این سرزمین پهناور مسائل دردناکی در حال وقوع است که این بزم را تبدیل جلسه ای برای یک وظیفه ملی می کند. گروهی از شهروندان مرزی کمک می خواهند. مجلس در سکوت است پادشاه با تمام وجود توجه به نیاز آنها دارد، سخنگوی این آرمانیان با احترام شایسته ای جلوه آمده و عرض می کند:
که ای شاه پیروز جاوید زی
که خود جاودان زندگی را سزی
زشهری بداد آمد ستیم دور
که ایران از این روی وزان روی تور
کجا خان آرمانش خوانند نام
ز آرمانیان نزد خسرو پیام

این جاست که فردوسی از پهناوری و از گونه های مختلف ایرانیان نام میبرد، همانگونه که در جای خود از کُردها و ریشه آنها و حضور آنها در میان ایرانیان در دوران ضحاک ناپاک نام می برد. اینک از نژاد آرمانیان در پهنه وسیع ایران نام ببرد نه تنها نام آنها را می برد بلکه نشانی آنها را نیز روشن می کند. شاید از نظر شنونده ای که در قهوه خانه ای مشغول شنیدن این نقل است این مسئله چندان اهمیت نداشته باشد ولی همین نکته های ظریف و درست و بجااست که این اثر را امروز در میان تمام اقوام ایرانی از کرد و لُر و بختیاری و ارمنی و آشوری، گیلانی و مازندرانی گرفته تا آذری و قشقائی و خوزستانی تا ازبکستانی و تاجیکی و ترکمنستانی، افغانی و بالاخره پارسیان هندوستان، نه تنها مهم که در واقع شاهنامه را سند همزیستی و مشارکت و همزبانی ملتی می دانند که چون قالی ایرانی از گونه ها و رنگها و اقوام مختلف تشکیل شده اند و همه نام ایران را مقدس و محترم می شمارند.
در تاجیکستان تندیس فردوسی را در میدان بزرگ شهر می گذارند، هندوان پارسی این نسک را از ریشه زرتشت می شمارند و برای آن مقام والای باورمندی زرتشتی را قائلند و آنرا ورجاوند می شمارند.
در باکو و روسیه این نسک با چنان ارزشی روبروست که یکی از ویرایش های بسیار ارزشمند و خوب را روس ها درباره شاهنامه انجام می دهند. فردوسی توانسته است آنچه ایرانی داشت و تازیان بزور تلاش داشتند بگیرند و خاطره آنرا نیز از اذهان بیرون برانند، به مالکان آن یعنی ایران بزرگ بازگرداند... و اما بقیه داستان...
سخنگوی آرمانیان زمین ادب بوسید و به کیخسرو بگفت.
زشهری بداد آمدستیم دور
که ایران از این رو وزان روی تور

دل جهان است ایرانشهر 🔥

پاینده ایران
#جاویدشاه
#رنسانس_ایرانی
🔥
💎

ImgBB

Iranian-Renaissance

Image Iranian-Renaissance hosted in ImgBB

❤1

228 views09:35