🔸جشن دیگان از جشن های ایران باستان به مناسبت همنام شدن روز و ماه در تقویم ایرانیان

جشن دیگان چیست؟
جشن دیگان در روزهای دوم و نهم و هفدهم ماه دی در تقویم رسمی كشور از جشن‌هایی است كه به مناسبت همنام شدن روز و ماه در تقویم ایرانیان برگزار می‌شد.
ایرانیان قدیم، گذشته از جشن‌هایی كه به مناسبت‌های گوناگون برگزار می‌كردند، همنام شدن روز و ماه را هم در هر ماه جشن می‌گرفتند. همانند جشن دیگان در ماه‌های پیش، جشن‌ تیرگان و جشن مهرگان را نیز داشتیم. اما ماه دی تفاوتی اساسی با ماه‌های دیگر دارد.

از یك سو، «دی» نام هیچ یك از امشاسپندان یا ایزدان آیین زرتشت نیست، در حالی كه دیگر ماه‌های سال و بیشتر روزهای ماه با نام این نیروهای مینوی نامگذاری شده‌اند كه هنوز هم این نام‌ها در تقویم ایرانی باقی است. از سوی دیگر، در هر ماه، سه روز به نام «دی» نامگذاری شده است و به این ترتیب، در ماه دی سه جشن دیگان داریم.

دی از چنان اهمیتی برخوردار بوده كه سه روز در هر ماه را به نام خود اختصاص داده است.
دی درحقیقت صفت خدای یگانه و بزرگ در آیین زرتشت، اهورامزدا است. دی از صورت پهلوی «دَی» و اوستایی «دَذوَه» به معنی آفریننده است. در سراسر ادبیات زرتشتی، اهورامزدا با صفت دادار یا آفریننده نامیده شده، زرتشت هم در گاهان او را «آفریننده زندگی» می‌خواند.

با این توضیح، سردترین ماه سال به نام خدای بزرگ نامگذاری شده بود تا در گذراندن سرمای سخت یاری‌ بخش مردمان باشد. در كتاب پهلوی (بندهشن) نیز آمده كه در این ماه، زمستان به بیشترین سردی به ایرانویچ رسد.

ماه سی روزه زرتشتی به چهار بخش می‌شده است كه در آغاز نخستین بخش نام اهورامزدا و در آغاز سه بخش دیگر نام «دی»، صفت اهورامزدا قرار داشته است و این چیزی شبیه به تقسیم ماه به هفته سامی است. به این ترتیب، هر بخش ماه به نام خدا آغاز می‌شده است: اول ماه به نام هُرمزد، هشتم و پانزدهم و بیست و سوم ماه به نام دی.

هر یك از این چهار روز معرف آغاز هفته‌ای تازه در ماه است و برای آن كه دی‌ها با هم اشتباه نشوند، هر یك از آنها را با نام روز بعد همراه می‌كنند و بدین گونه، روز هشتم را دی به آذر روز، روز پانزدهم را دی به مهر روز سومین جشن دیگان و روز بیست و سوم را دی به دین روز چهارمین جشن دیگان می‌گویند.

در ماه دی، در هر سه این روزها جشن دیگان در ستایش و نیایش خدای بزرگ برگزار می شد، سه جشن نیایشی در سردترین ماه سال.
مطابق تقویم رسمی كشور، این سه جشن دیگان به روزهای دوم و نهم و هفدهم دی ماه موكول می‌شود. علت آن كه همه ماه‌های زرتشتی سی روزه هستند، در حالی كه در تقویم رسمی كشور، شش ماه، سی و یك روزه داریم. این شش روز اختلاف سبب شده كه هشتم دی زرتشتی با دوم دی تقویم رسمی مطابق شود و به همین ترتیب بنا بر كتاب پهلوی بُندهشن (= آغاز آفرینش) این چهار روز ماه كه به نام هورمزد و سه دی است،‌ یكی بر نام، یكی بر گاه، یكی بر دین و یكی بر زمان دلالت می‌كنند كه همیشه بوده‌اند.

همچنین در همین كتاب آمده است كه هر گلی از آنِ یكی از آنان است: «مورد و یاسمن هرمزد را خویش است، با درنگ دی به آذر را، كاردَك دی به مهر را، شنبلید دی به دین را.»
اما بسیاری از دانشمندان از این كه «دی» نخستین ماه سال نبوده است، اظهار شگفتی كرده‌اند. به نظر بسیاری از آنان، از جمله ماركوارت، دانشمند آلمانی، در اصل چنین نبوده و انتظار می‌رود كه اهورامزدا جای برجسته‌ای را در سال تقبّل كند، یا در آغاز (چنان كه در مورد روزهای ماه چنین است) یا در وسط.

گایگر (Geiger) دیگر دانشمند آلمانی معتقد است ماه دی در آغاز یا زمانی در دوره ساسانیان است. مصادف با اعتدال بهاری بوده است و به همین دلیل در این ماه جشن دیگان برگزار میشده است. «آرتور کریستن سن» ،دانشمند دانمارکی، از مجموع نظریاتی که در خصوص تقویم ایرانی ارائه شده، نتیجه می‌گیرد كه ایرانیان دو تقویم سالیانه داشته‌اند.

یكی سال عامه كه از انقلاب تابستانی آغاز می‌شده و نخستین ماه آن فروردین بوده و دی، یعنی ماه دهم، از اعتدال بهاری شروع می‌شده است و یكی سال دینی كه مانند سال بابلیان از اعتدال بهاری آغاز می‌شده و در نتیجه، نخستین ماه آن دی یعنی ماه آفریدگار و اول دی، یعنی خرم روز، روز اول آن بوده است. ماه دی در هر دو تقویم نخستین ماه سال بوده. بعدها با تلفیق دو تقویم، تقویم جدیدی به دست آمد كه سال در آن از اول فروردین آغاز می‌شد و مانند سال عامه، این تاریخ با اعتدال بهاری برابر به شمار می‌آمد، به طوری كه آغاز نجومی سال دینی حفظ می‌شد.

به هر حال، مساله تقویم ایرانیان به دلایل مختلف از جمله مراعات نكردن كبیسه و برخی جا به جایی‌های تقویمی یا احتمال وجود دو نوع تقویم، امروزه به مساله‌ای غامض برای دانشمندان تبدیل شده است. به خصوص كه در منابع قدیم اشاراتی كه به برخی ماه‌ها می‌شود با آب و هوای امروزی آن ماه‌ها مطابقت نمی‌كند و گاه بسیار گیج كننده است. اما آنچه اهمیت دارد، باقی ماندن این تقویم با همان نام های اعتقادی آن است.

نام هایی که مفاهیم آن با اعتقادات ایرانیان مسلمان نیز هماهنگ بوده و حفظ شده است. نام «دی» (= آفریننده)، صفت خدای تعالی، چه در آغاز سال بوده و چه حالا در سردترین ماه سال، به هر حال نام خود را در تقویم رسمی ایرانیان حفظ كرده است. ماهی كه تقدس آن با نام خدا و همچنین با سالگرد آفرینش چهارپای مفید (مطابق با اعتقادات زرتشتی) كامل می‌شود. به جز سه جشن دیگان، جشن دیگری به نام «مِدیاریم گاه» به معنای «میان سال» در این ماه برگزار می‌شد معروف به گاهانبار پنجم كه به یادبود آفرینش چهارپایان بوده است. این جشن از روز دی به مهر (15 دی مطابق با نهم دی در تقویم رسمی) به مدت پنج روز برگزار می‌شد و یكی از اعمال آن، فراهم كردن انبار زمستان برای دام‌ها بوده است.

بیرونی عالوه بر جشن دیگان جشن دیگری را هم در روز پیش از آغاز گاهانبار پنجم، روز چهارده دی ماه (مطابق با 8 دی در تقویم رسمی) كه روز «گوش» باشد، ثبت كرده است به نام «سیر شور». این جشن را مرتبط با سوگواری عمومی برای مرگ جمشید، پادشاه آرمانی ایران می‌دانند.

در این روز مردم سیر می‌خورند و آب انگور می‌نوشند و سبزیجات را با گوشت می‌پزند و با این كار، خود را از شیطان حفظ می‌كنند. دلیل این جشن این بود كه مردم می‌خواستند كه از اندوهی كه پس از كشته شدن جمشید بر آنان رسیده بود، و سوگند خورده بودند كه به هیچ چربی دست نزنند، خویش را برهانند و این رسم در میان آنان برجای ماند و با آن غذا از بیماری‌هایی كه از ارواح بد ناشی می‌شود، خود را شفا می‌بخشند.

اگر دی ماه را در زمان بیرونی در فصل سرما بدانیم، «سیر شور» موجه‌تر می‌نماید. زیرا خوراكی‌هایی كه در این روز مصرف می‌شود، نشان از نوعی مقابله با سرما دارد.

دل جهان است ایرانشهر 🔥

پاینده ایران🔥
#جاویدشاه
#فیروز_جامگان
#رنسانس_ایرانی
#پیمان_نوین
🔥
💎

🔸چرخ آسیاب های بادی هزار ساله ایران در آستانه باز ایستادن
نشنال جئوگرافیک در گزارشی به آسیاب‌های هزار ساله «نشتیفان» خراسان پرداخته است.

در این گزارش آمده طراحی ویژه آسیاب‌های نشتیفان در سال ۵۰۰ میلادی توسط ایرانیان ابداع شده و بعدها در طراحی نمونه‌های مدرن جهان از آن استفاده شده است.
این نشریه هشدار می‌دهد در صورت مرگ پیرمرد سالخورده‌ای که آخرین بازمانده‌ی آسیابان‌های منطقه است، دیگر کسی جای او را نخواهد گرفت.
نشنال جئوگرافیک از اینکه نبود این پیرمرد سبب از دست رفتن بخشی از تاریخ حیات بشری خواهد شد ابراز تأسف می‌کند.
بی توجهی به آسیاب‌های بادی «نشتیفان»، منطقه‌ای در خراسان، که به نوعی نیاکان آسیاب‌های بادی مدرن در جهان به شمار می‌روند، موضوع گزارش نشریه نشنال جئوگرافیک از مشهورترین و پراعتبارترین مجلات حوزه علوم طبیعی در جهان شده است.
نشنال جئوگرافیک در گزارش خود به اهمیت این آسیاب‌های بادی پرداخته و می‌نویسد که «محمد اعتباری» پیرمرد سالخورده‌ای که آخرین بازمانده‌ی آسیابان‌های این خطه است این روزها نگران است که پس از مرگش دیگر کسی برای این آسیاب‌ها «دل نسوزاند» و در نتیجه «چرخ آسیاب‌های بادی بیش از هزارساله‌ی ایران از حرکت باز ایستد».
این درحالیست که محور عمودی آسیاب‌های نشتیفان که شبیه به آسیاب‌های بادی است در حدود سال ۵۰۰ میلادی توسط ایرانیان ابداع شده‌ و طراحی ویژه آنها به مرور در سراسر جهان گسترش یافته و بعدها هلندی‌ها و دیگر کشورهای پیشرفته در طراحی نمونه‌های مدرن آسیاب‌های بادی از آن شیوه اقتباس کرده‌اند.
با اینکه در سال ۲۰۰۲ این آسیاب‌های بادی به عنوان میراث ملی ایران به رسمیت شناخته شدند، ولی هنوز آینده این آسیاب‌ها در هاله‌ای از ابهام است.
نشنال جئوگرافیک می‌نویسد که در کل روستای «نشتیفان» در شمال شرقی ایران، تنها این پیرمرد سالخورده آخرین محافظ یک سنت باستانی در ایران است. او زندگی خود را وقف نگهداری از ده‌ها آسیاب بادی تاریخی شهر کرده ‌است.
نویسنده‌ی این گزارش سپس هشدار می‌دهد که به نظر می‌رسد هیچ فردی از نسل جوان منطقه به کار دشوارِ نگهداری هر روزه از این آسیاب‌ها علاقه‌ای ندارد و اگر مراقبت‌های مداوم نباشد، ممکن است روزی فرابرسد که چرخ آسیاب‌های بادی که این شهر را در نقشه‌ی توریستی قرار داده، دیگر نچرخد.
نشتیفان، جاذبه توریستی استان خراسان رضوی، به خاطر بادهایش مشهور است و وجه تسمیه آن «نیش توفان» است.
نزدیک به هزار سال است که آسیاب‌های بادی نشتیفان که از خاک رس طبیعی و نی و چوب ساخته شده‌اند دانه‌های غلات را برای تولید آرد آسیاب می‌‌کنند.
هریک از آسیاب‌های بادی روستای نشتیفان از هشت اتاقک تشکیل شده و هر اتاقک شش تیغه دارد.
وقتی بادهای قوی و مداوم منطقه به اتاقک‌ها وارد می‌شود، تیغه‌ها و سپس سنگ آسیاب را به چرخش در می‌آورد. ارتفاع این سازه‌ها حدود ۲۰ متر است.
این سازه‌ها می‌توانند به نیروی بادهای فراوان منطقه قدرت کافی برای چرخاندن سنگ آسیاب ایجاد کنند.
نکته قابل توجه نویسنده نشنال جئوگرافیک آن است که این سازه ها اگر به یک ژنراتور متصل شوند فقط مقدار اندکی برق تولید می‌کنند که حتی برای روشن کردن یک لامپ هم کافی نیست. توربین‌های امروزی طراحی کارآمدتری دارند که امکان رسیدن به سرعت‌های بالاتر و درنتیجه تولید بیشتر نیرو را دارند.
در این گزارش همچنین آمده، امروزه راه‌های آسان‌تری برای آسیاب کردن غلات وجود دارد و محمد اعتباری، آسیابان سالخورده‌، مطمئن نیست که کسی پس از مرگ او ردای محافظت از این آسیاب‌های بادی را به تن کند. نشنال جئوگرافیک از اینکه پس از مرگ این آسیابان سالخورده، کسی جای او را نگیرد و بخشی از تاریخ حیات بشری از دست برود ابراز تأسف می‌کند.
محمد اعتباری در این گزارش تأکید می‌کند که این هوای پاک و تمیز است که به این آسیاب‌ها می‌خورد و آنها را می‌چرخاند. همان هوایی که به مشام هر بشری بخورد او را زنده می‌کند.
این آسیاب‌ها در حالی در ایران مورد بی توجهی قرار گرفته‌اند که به غیر از موضوع جلب گردشگران به منطقه، کشورهای مدرن جهان همواره بر شیوه‌های تولید انرژی پاک تاکید می‌کنند..

دل جهان است ایرانشهر 🔥

پاینده ایران
#جاویدشاه
#رضا_شاه_روحت_شاد
#رنسانس_ایرانی
#پیمان_نوین

🔥
💎✨

این روزها در شبکه های مجازی فرتورها و ویدیو هایی دست به دست میشود که عده ای جوان و نوجوان با شعارهایی مانند " #غذا_نیست_ترس_نیست و #انقلاب_گرسنگان_در_راه_است و زنده باد انقلاب گرسنگان و از این دست شعارها بگونه ای ممکن است در تلاش برای به انحراف کشاندن خیزش ها و قیام سراسری احتمالی پیش رو باشد .
هم میهنان در نگر داشته باشید اگر قیامی بر پاد این رژیم اشغالگر و در یک خیزش سراسری بوسیله مردم انجام گیرد نه برای گرانی ست و نه شکم است و نه نان ، بلکه این تنها گوشه ای از خواست ایرانیان برای سرنگونی است .
مردم از این رژیم و تمامیت اش به ستوه آمده اند ، از هر آنچه که رژیم به ایران و مردمان اش واداشتگی کرده و نه تنها کمبود و گرانی نان و خوراک و .....
هر آنچه هست و نیست این رژیم است و هرآنچه که با آن میهن مان را به سیه روزی کشانده اند .

در نگر داشته باشید که خواست براندازی و سرنگونی این رژیم میبایست که " در تمامیت " آن باشد و نه تنها برای یافتن نان و آزادی پوشش و وجبی لچک از سر بانوان و کاباره و چه و چه .....
اینها تنها جزیی از خواست بنیادین و کل همه ما در مسیر براندازی است .
نخست میبایست به رهایی رسید و میهن را از چنگال ضحاک و سیستم مافیایی پشتیبان اش به کل رها نمود تا بشود در یک حکومت مردمی به هرآنچه که خواست همه ماست برسیم .

پانوشته : همانگونه که رژیم و ملیجکانش در تلاش بودند خیزش دیماه را به تخم مرغ و پس از آن خیزش آبانماه را به بنزین پیوند دهند . برای کم رنگ جلوه دادن این قیام های تاریخی !

پاینده ایران
#جاویدشاه
#رضا_شاه_روحت_شاد
#رنسانس_ایرانی
#پیمان_نوین

🔥
💎✨

ما مردم ایران قدردان رهبرانی چون رادک سیکورسکی هستیم که در مبارزه ما برای دموکراسی کنارمان ایستاده‌اند. هرگونه مذاکره و قراردادی که حقوق بنیادین ملت ایران را نادیده بگیرد، به منزله تشویق و یا حتی جسور کردن جمهوری اسلامی در ارتکاب جنایات بیشتر علیه بشریت است.

@OfficialRezaPahlavi

این چهره گیج و بلا تکلیف و سردرگم حبیب شل تنبان است ، سرکرده یک گروه ایرانستیز و تروریستی قومگرا که سه هزار کیلومتر ناقابل ، راه را پیمود تا زیر شکم را صفایی دهد و روان را جلایی و در یک قرار خصوصی اما در دام سربازان گمنام ریش و پشمی عمام زمان ملایان گرفتار آمد تا دست و پا بسته ببرند و تنبان اش را به باد دهند !! 😁
فردی که نمی تواند یک بند تنبان فکستنی را سفت نگاه دارد و از خود نگاهداری کند شده است رهبر یک مشت گوساله تر از خودش که دل به رهبری و راهبری او خوش کرده اند تا بیاید و سوار بر اسبی سپید تکه ای از میهن مان را چون کیکی ببرد و ببرد !!
این نشان ازینست که این سد پدران بی ریشه تنها در دنیای مجازی زیرک اند و شاخ و شانه میکشند و هارت و پورت دارند اما در دنیای حقیقی موش آب کشیده ای بیش نیستند .
براستی این گردش روزگار و قدرت طبیعت چه ها که نمیکند !!

آرزو میکنیم که همه ایرانستیزان هم سرنوشتی بمانند این حبیب شل تنبان قصه ما نصیب شان شود .

پانوشته : البته با پوزش از گوساله

#رنسانس_ایرانی

کنشگری مبارزان ایرانگرا در درون مرز

مبارزه به شعار نیست به کنش است .

پاینده ایران
#جاویدشاه
#رضا_شاه_روحت_شاد
#رنسانس_ایرانی
#پیمان_نوین

🔥
💎✨

خبری منتشر شده که قوم بنی اسرائیل زیردریایی اتمی خود را به شاخاب پارس فرستاده و البته امریکا هم پیش از آن به همچنین ناو ها و زیردریایی خود را ارسال کرده بود !
اما قسمت ناراحت کننده این خبر آنست که بشنویم ، این ناوهای جنگی و زیردریایی های اتمی و چه و چه را شغالان و کفتاران از تنها مسیر آبراهه ای به شاخاب پارس و تا نزدیکی مرزهای میهنی مان ارسال کردند که روزگارانی دور بدست توانای نیاکان مان و بدستور داریوش بزرگ شاه هخامنشی ، و تنها برای آسایش مردمان سرزمین ایران و به همینطور مردمان گیتی ساخته شد ، اما شوربختانه امروز با باشندگی نحس رژیمی اشغالگر و دسیسه های مافیای جهانی این آبراه مسیری برای لشگر کشی کفتاران و ایجاد ترس و تهدید تمامیت ارضی میهن مان استفاده می شود ! آبراه سوئز ، که اگر امروز آخوندی بر سر کار نبود ، میتوانست پس از گذشت هزاران سال همچنان برای ایرانشهر بزرگ و مردمان اش مفید فایده و سودمند باشد و نه مسیری برای فرستادن تهدید برای جان و تمامیت ارضی میهن ورجاوند مان .

سرنگون باد جمهوری اشغالگر اسلامی در تمامیت اش

پاینده ایران
#جاویدشاه
#رضا_شاه_روحت_شاد
#رنسانس_ایرانی
#پیمان_نوین

🔥
💎

🔸واژه مجعول دریای خزر (دریای مازندران یا دریای کاسپین ؟)

بکار بردن واژه «خزر» برای دریای «مازندران»، ناروا، ناپسند، و ضد ایرانی است….

در آغاز سده هفتم میلادی، دو قوم بزرگ در شمال «قفقاز» می زیستند. یكی از این دو قوم «بلغار ها»، و قوم دیگر «خزران» بودند كه دشت های سفلای رود «تِرِكْ» و رود «ولگا» جایگاه شان بود.

به عبارت دیگر، این قوم در فاصله میان شمال غربی این دریا و دریای سیاه سکونت داشتند. این‌ها، مردمی بودند از نژاد زرد (به تازی اصفر) که به صحراگردی و تاخت و تاز در ممالک همجوار اشتغال داشتند، و غالباً به طرف وادی رود «کورا» (کوروش کهن) می‌آمدند. در جنگ هایی كه به سال های ۵۸۹ و ۶۳۰-۶۲۶ میلادی روی داد، سرنوشت «خزران» با سر نوشت «خان آشینا» پیوندی سخت نزدیك یافت. از این رو در نوشته های مورخان رومی و ایرانی، نام های «تُرك» و «خزر» در كنار یكدیگر آمده است. «خزران» ها در صدد بودند تا «راه ابریشم» را زیر نظر بگیرند و از این رهگذر در روابط بازرگانی با روم شرقی (بیزانس) سود فراوان به چنگ آورند. سبب اتحاد «خزران» با «تُرکان» همین بوده است.

بعد ها در روزگار «خسرو انوشیروان» و نیز به هنگام فرمانروایی «هرمز» چهارم، «خسرو» دوم، و «كواذ» دوم تا پایان شاهنشاهی ساسانی، «خزران» یا «خزرها» كه از دیر زمان دشمن ایران بودند، دوش به دوش تُركان عثمانی و رومیان با سپاه ساسانی پیكار كردند و ستم فراوان بر مردم قفقاز و آنروز ایران روا داشتند. ساختن استحکامات بزرگی چون شهر «دربند» یا (باب الابواب) در شمال قفقاز در عهد ساسانیان، که برای جلوگیری از تهاجم و راهزنی های «خزران» صورت گرفت، هنوز پا برجاست.

واج امروزی واژه «دریای خزر» به طور کلی به زمان اشغالگری روس‌ها در دوره قاجاریه و کوتاه سازی دست ایرانیان از این دریا برمی‌گردد. به اعتقاد «عنایت‌الله رضا»، «خزران»، قومی بودند که در زمان «خسرو انوشیروان» در قرن ششم میلادی، از بقایای آن‌ها به ناحیه شمال قفقاز آمدند و به ‌طور کلی در منطقه بخش وسطا و جنوبی رود «ولگا» زندگی می‌کردند و این، هیچ ربطی به دریای شمال ایران نداشته و فاصله قوم «خزر» تا این دریا بسیار زیاد بوده‌است.

او با اشاره به بررسی‌هایش برای پی بردن به دلیل نام‌گذاری دریای شمال ایران به نام «خزر» و آوردن اسم «خزر» در متون عربی، معتقد است: «در بررسی‌هایم در متون قدیمی متوجه شدم، تا قرن چهارم هجری قمری، اصلاً نام «خزر» بر دریای شمال ایران گذاشته نشده‌ است. مثلاً در کتاب «خوارزمی» و «سفرنامه ابن فضلان» اصلاً اسمی از «خزر» نیست. در دوره بنی‌امیه که حاکمان عرب، «قفقاز» را گرفتند، گروه مقابل «خزر» که با رم شرقی و بیزانس متحد بود، هنوز به‌طور کامل شکل نگرفته بود و غارتگری می‌کرد؛ از طریق رود «کر» به عرب‌ها حمله کرد. عرب‌ها به این دلیل که آن‌ها از رود «کر» حمله کردند، گمان کردند، از دریا به این رود آمده‌اند، پس استنباط کردند که گویا این دریا، دریای «خزر» است. به همین دلیل، آن را بر مبنای گفته‌ها، «بحر الخزر» نام نهادند؛ درحالی که این نام را بر چند دریای دیگر نیز گفته‌اند.

در متونی که ما به زبان عربی مشاهده می‌کنیم، اصلاً نام «خزر» را تا قرن چهارم هجری قمری نمی‌بینیم. نام «خزر» برای نخستین بار در کتاب «حدود العالم» و در کنار نام دریای «جُرجان»، «طبرستان» و دیگر نام‌ها ذکر شده، ولی هیچ دلیلی بر این‌ که این دریا «خزر» گفته شود، وجود نداشته‌است. اما در متون اسلامی و غربی قدیم، دو نام قدیم و مشهور دریای «هیرکانی‌» گرگان، «که بعدها در دوره اسلامی عرب‌ها آن را »جرجانیه« نامیدند و «دریای کاسپی» وجود ندارد.

اضافه بر نامگذاری دریای «هیرکان» و یا دریای «کاسپین»، واژه «کشوین» (قزوین) نیز در نوشته های تاریخی بچشم می خورد. بر پایهٔ دیدگاهی دیگر، «قزوین» که همان عربی و یونانی شده واژه «کاسپین» است، نام این بزرگترین دریاچه جهان است.

این نام امروزه از سوی کشورهای عربی به شکل «بحر القزوین» نیز به کار می‌رود. در زبان اردو نیز این دریا به نام «بحیره قزوین» خوانده می‌شود.

از اینرو، در حالی که جهانیان، حتا کشور های حاشیه خلیج فارس، نام این دریای زیبای شمال ایران را، «کاسپیان» و یا مازندران می خوانند، بکار بردن واژه «خزر»، که یادآور تازش گروهی غارنشین راهزن می باشد، یک رفتار ناروا، ناپسند و ضد ایرانی است و باید بکوشیم که از استفاده از واژه «خزر» دوری گزینیم….

دل جهان است ایرانشهر 🔥

پاینده ایران
#جاویدشاه
#رضا_شاه_روحت_شاد
#رنسانس_ایرانی
#پیمان_نوین

🔥
💎✨