رنسانس ایرانی🌱IRCF

نامجویان جدید

از زمانی که انسان ها برای خود نام انتخاب می کردند، نام همواره یکی از مهمترین عوامل تعیین کننده تصمیم های بشر بوده است. این نام است که سبب می شود رستم حاضر نشود تا در بند اسفندیار گرفتار شودرستم چنین استدلال می کند که :
که گر من دهم دست بند ورا.....وگر سر فرازم گزند ورا
دو کارست هر دو به نفرین و بد...گزاینده رسمی نو آیین و بد
هم از بند او بد شود نام من.....بد آید ز گشتاسپ انجام من....

اما زال زر که در شاهنامه نماد نور و زمان است به او نصیحت می کند که بااسفندیار روبرو نشود و به رستم می گوید:
ور ایدونک او را رسد زین گزند .....نباشد ترا نیز نام بلند
همی هرکسی داستانها زنند........برآورده نام ترا بشکرند.
در اینجا مقصود از «بشکرند» درهم شکستن نام است. در یک جامعه سالم بین بدنام و خوشنام تفاوت از زمین تا آسمان است.
_
نامجویی در دوران جدید و در وضعیت آنومیک( عدم وجود هنجار) تغییر کرده است. دیگر نیک و بد بودن نام اهمیتی ندارد . برای یک نوکیسگان مستفرنگ تفاوتی نمی کند که به قول فرنگی ها (famous) باشند یا (infamous). مهم این است که دیده شوند. در این راه انقلاب اطلاعاتی و دوران انفجار اطلاعات به همراه شبکه های اجتماعی هم به کمک بدنامان پر طرفدار آمده است. شاخ های اینستاگرام در این مورد بهترین مثال ها هستند.

در شهر ها بر سر هر کوی برزن یک گنده لاتی بود که نان نامش را می خورد هر چند که در برابر داش آکل ها، کاکا رستم ها هم بودند که نام را به بهای بدنامی می خریدند اما هنوز هم مرزهای خوشنامی و بدنامی تا این حد مغشوش نشده بود. اگر جوانی قوی هیکل به دنبال نام بود یکراست می رفت سراغ گنده لات یا باباشمل و تلاش می کرد تا با او درگیر شود. اگر پیروز می شد «نام» را بدست می آورد و اگر شکست می خورد «ننگ» نصیبش می شد. امروز دیگر پیروزی یا شکست مورد توجه نیست چون مرز بین نام و ننگ نیز کمرنگ شده است.

پس از شورش ننگین اسلامی، در پدافند انجمن های غیبی، به اسم آزادی بیان و دموکراسی، مشتی مفلوک و عقب مانده ذهنی، با نوشتن خزعبلاتی که توهین به خرد و شعور انسانی است، شهرگی را به بهای ننگ خریدند. ناصر پور پیرار که می گفت تخت جمشید را زمان رضا شاه ساخته اند، در حمایت جمهوری اسلامی و به یاری امداد های فرهنگی و انتشاراتی و تبلیغاتی یکی از آنها بود. پروژه ایرانستیزی که از تاریکخانه های فکری اسلامگرایان و شرکای جهانی شان صادر می شود به پور پیرار محدود نشد. در حرکت موذیانه دیگری، در حالی که جوانان ایرانی به تاریخ باستان علاقمند شده بودند، تاریکخانه از رضا مرادی غیاث آبادی رونمایی کرد تا با برگزاری کلاس های تاریخ باستان به زعم خود عده ای دیگر از جوانان ایرانی را سردرگم کرده باشد. در دانشگاه مادر(تهران) در بخش باستانشناسی و جامعه شناسی ضد ایرانی ترین افراد را به کار گرفت. افرادی ایرانستیز مانند ناصر فکوهی که با صراحت از تجزیه ایران می گویند مشغول کار هستند و افراد ایراندوستی چون احمد تفضلی قربانی قاتل های وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی شدند.

جمهوری اشغالگر اسلامی از دهه هشتاد فهمید که باید حرف خود را با مردم از خارج از کشور بزند. بدین منظور جوانانی که بندگی خود را ثابت کرده بودند با بورسیه و به کمک شرکا تا هاروارد هم پرواز کردند. هر کدام وظیفه ای دارند و خوشنامی و بدنامی برای آنان مطرح نیست آنچه که برای آنان مهم است خود «نام» است. آنان باید دیده شوند تا نوعی کوری سفید، همان که ساراماگو در رمان معروف خود (کوری)به تمثیل بدان پرداخته است ایجاد کنند. باید فضای اجتماعی را بمباران رطب و یابس کنند و تا می توانند غیرت میهن دوستی را از جوانان بزدایند. اگر عشق به میهن نباشد چرا باید برای غارت کشور غصه خورد؟ اگر عشق به ایران نباشد هزاران راه کم خطر برای رسیدن به آزادی، عدالت اجتماعی و زندگی در یک جامعه توسعه یافته وجود دارد و چرا پویا بختیاری باید فدای دیگران شود؟ اگر عشق به ایران نباشد سیاست چه معنایی دارد؟ به همین منظور هدف این دارو دسته خوار و خفیف کردن هویت ایرانی است. آنان در این راه بدنامی را برای خود می خرند و از سخنان نابخردانه خود هیچ شرمی ندارند. آنان از قُم آمده اند.

پاینده ایران 🔥
#جاویدشاه 💎
#رنسانس_ایرانی 🌱

266 views22:53