کارمند ”p“ اخیرا تحت یک عمل زیبایی برای گرد کردن دندون‌های نیشش قرار گرفت. نتیجه : موقع صحبت کردن نمیتونه به درستی کلمه‌ی ”س“ رو تلفظ کنه و برای باز کردن بسته‌های خون نیاز به قیچی داره. تحقیر غیرمنتظره‌ای برای یک ومپایر که هیچوقت تصورش رو نمیکرد. حالا ومپایرهای بیشتری دندون‌های نیششون رو میسابند تا نرم‌تر، دوستانه تر یا بیشتر شبیهه انسان‌ها به‌نظر برسن. دندون‌های نیش بلندی که زمانی نماد نجابت و تبار بودن، حالا به چیزی تهدیدآمیز و خطرناک تبدیل شدن. کلینیک‌ها از افزایش ۴۰ درصدی درخواست برای صاف‌سازی نیش‌ها خبر میدن. کارشناسان هشدار دادن این عمل ممکنه موجب نشت صدا در گفتار، حساسیت‌های عصبی، کاهش حس چشایی و مهم‌تر از همه سخت تغذیه کردن و بی میل بودن به خون بشه‌. دندان‌پزشک چوی از کیلینیک مونلایت دنتال گفت ”دندون‌های نیش ومپایر تزئینی نیستن. اون‌ها سلاح‌های حساسی هستن که تغییر شکلشون باعث میشه عملکرد دهان برای بلندمدت مختل بشه.“ ومپایرها بعد از عمل صاف‌سازی نیش‌ به مواردی مثل ناتوانی در پاره کردن بسته‌های خون، از دست دادن توان شکار اضطراری و اختلالات گفتاری اشاره کردن. بعضی از ومپایرها حتی درخواست برداشتن کامل نیش‌ها و جایگزینی اونها با ایمپلنت‌هایی به شکل دندون‌های انسان شدن. ولی متخصصان این کار رو ”به هم زدن تعادل طبیعت“ نامیدن. تلاشی برای همسان‌سازی با انسان‌ها درحالیکه خطر فراموش کردن هویت خود به‌عنوان ومپایر رو در پی داره.

جامعه‌ی علمی انسان‌ها پس از شناسایی امواج گرانشی ناشی از برخورد دو سیاه چاله‌ی بزرگ، درحال جشن گرفتن هستن. کشفی که سرانجام نظریه‌هایی که دهه‌ها پیش توسط انیشتین و استیون‌ هاوکینگ پیشبینی شده بود رو تایید کرد. ولی برای ومپایرها جذابیت واقعی در خود ماهیت سیاه چاله‌هاست : تاریکی همیشگی و بی‌نوری. رویای کامل یک ومپایر برای تاریکی ابدی حالا توسط خود انسان‌ها تایید شده. ومپایرهای های پیر با خنده و حالتی سرگرم کننده ریکشن نشون دادن. یکی از اونها که بیش از ۵۰۰ سال سن داره گفت ”سال ۱۹۱۵ کنار آلبرت انیشتین ایستاده بودم و موقع نوشتن معادله‌ها نگاهش میکردم. خیلی نزدیک شده بود. ولی انسان‌ها یک قرن نیاز داشتن تا بالاخره اثباتش کنن. زمان برای فانی‌ها آروم حرکت میکنه.“ بعضی از ومپایرها حتی به شوخی از مهاجرت به درون یک سیاه چاله صحبت کردن. ”تاریکی بی‌پایان بدون نور خوشید مثل بهشت میمونه.“ اینکه حتی سیاه‌چاله‌ها هم آخرش تبخیر میشن، برای جاودانه‌ها آرامشی تلخ‌ و شیرینه. حتی کامل‌ترین تاریکی هم ابدی نیست. با این وجود انسان‌ها با عزم و کنجکاوی به خلأهای کیهانی خیره میشن. آهسته، ولی پیگیر. ما، به‌عنوان قدیمی‌ها در تاریکی، تشویقشون میکنیم و لبخند میزنیم، درحالیکه به یاد میاریم شروع رو مدت‌ها پیش دیده بودیم، خیلی قبل از اینکه اونها پایانش را ثابت کنن.

برای ومپایرها، بزرگ‌ترین ترس مرگ نیست — جا موندنه. حیوانات خونگی با عمر کوتاه، غمِ حتمی رو تضمین میکنن. برای همین در گذشته لاک‌پشت‌هایی که توانایی زندگی نزدیک به ۲۰۰ سال داشتن محبوب‌ترین همراهان ومپایرها بودن. ولی حالا تغییری درجریانه. به‌جای گربه یا سگ، ومپایرها با سرعتی رو‌به‌افزایش حیوانات خانگی رباتیک مبتنی بر هوش مصنوعی رو به فرزندی می‌پذیرن. تردیدهای اولیه وقتی از بین رفت که مدل‌های جدید با شباهت بیشتری به بدن زنده، با بافت خز، و هوش هیجانی‌ای که همیشه به صاحبش واکنش نشون میده، وارد بازار شد. مزیت کلیدی، طول عمر بالاست. یه ربات میتونه با یک موجود جاودانه قرن‌ها بمونه. فقط با تعویض باتری و به‌روزرسانی نرم‌افزار. شخص ”سی“ که پنج ساله یک سگ هوش مصنوعی به اسم بولت رو بزرگ می‌کنه گفت. ”هر بار که حیوون خونگی واقعیم میمرد، دهه‌ها سوگواری میکردم. ولی حالا حیوان خونگی هوش مصنوعیم بولت وقتی میخوابم درحالت کم‌مصرف منتظر میمونه و تمام شب بدون خستگی بازی میکنه. اینکه می‌دونم قبل از من نمیمیره بهم آرامش میده.“