فرهادی، مردم شناس، با سابقه ای نسبتا طولانی در حوزه مردم شناسی، هنر، صنعت و بومی گرایی، فعالیت علمی مستمر داشته است. این مجموعه 700 صفحه ای هم با عنوانی که دارد، بر اساس نظریه نوسازی ـ بوم گرایی به مباحث مختلف از صنعت تا دیگر تحولات در کشاورزی و ... مباحثی را ارائه کرده است. مقاله نخست آن «به راه بادیه رفتن» کاملا ضد غربی است، و از این طریق یافتن راهی در شرق. سالها سردبیر مجله علوم اجتماعی هم بوده. از این که تفکر بوم گرایانه ضعیف است ناراحت است، اما از برخی از عملکردهای پژوهشی در جهاد کشاورزی و نقاط دیگر خوشحال. با این منظر، آثارش خواندنی است، هرچند به نظر می رسد بیهوده در جدال غربی ـ شرقی افتاده است. در هر دو تمدن، نقاط ضعف و انحراف هست، اما تمدن راه خودش را می رود، داد و ستد هم دارد و نباید نگران بود.
در کربلای معلی، در کتابخانه مرحوم حاجی سید محمد کاظم رشتی اعلی الله مقامه، به مبلغ سه تومان هدیه نموده ام، لعنت خدا بر کسی که سرقت کند یا بگیرد، رد نکند. 1260
@historylibrary
@historylibrary
میراث طبی ما در تمدن اسلامی، شامل طب یونانی، و در حاشیه آن طب اسلامی بود که شامل شماری حدیث اغلب نامعتبر می شد. این میراث، همزمان با ورود دانش طبی جدید، بسرعت از دور خارج شد، و در دارالفنون، طب اروپایی بر اساس متون جدید، تدریس و میان جامعه، مراکز درمانی ایجاد شد. به تدریج اندیشه ای در ذهن شماری از متفکران پدید آمد تا ریشه های طب جدید را در متون اسلامی جستجو کنند و ضمن اثبات علمی بودن دین، به احیای اعتماد به نفس مسلمانان کمک نمایند. ادبیات بهداشت اسلامی محصول این نگرش منبعث از روشنفکری مذهبی بود. به دنبال آن، در آثاری که در باره تمدن اسلامی یا عظمت اسلام نوشته می شد، چه کتاب و چه مقاله، به بیان این نظریه و مصادیق آن می پرداختند که آنچه در طب جدید آمده، پیش از این، در متون ما گفته شده است. نمونه ای که مکرر در این ادبیات آمده، همین است که شیطان وارده در برخی از روایات، همان میکروبی است که فرنگی ها شناخته اند. در این کتاب، ضمن بیان سوابق پیدایش این ادبیات، چند متن از متون ادبیات بهداشت اسلامی، از روشنفکران مذهبی، از جمله آثاری از دکتر امیر اعلم، تومانیانس، شیخ قاسم مهاجر، مبارکه ای، عبداللهی خوروش آمده است.