Forwarded from استراباد-گرگان-معطوفی
اهدایی ویژه : کارت دعوت ختنه سوران احمد شاه قاجار متعلق به 100 سال پیش که توسط مادرش (ملکه ایران _ همسر محمدعلی شاه) برای مهمانان فرستاده شده بود.
@matoofiasadolah
@matoofiasadolah
تفک_و_تفنگ_و_ضبط_نص_شهرآشوب_وحید.pdf
685.7 KB
تفک و تفنگ و ضبط نص شهرآشوب وحید قزوینی/ جویا جهانبخش/ مجله آینه پژوهش، ش 176
یادی از زریاب خویی از زبان یکی از هم مباحثه ای های وی در قم
میرزا جعفر اشراقی تبریزی در مصاحبه ای که در سال 1376 با وی شده و بعدها در «یادآور، ش 9» منتشر شد،، مطالبی در باره آقای طالقانی می گوید. آنها در زمان طلبگی در قم با یکدیگر دوست صمیمی بوده اند. وی از توجه طالقانی به فلسفه می گوید، و می افزاید که پس از رفتن آقای طالقانی [از قم]، «یک نفر عوض آقای طالقانی شد نسبت به ما. آمیرزا عباس زریاب». زریاب خویی. بعد می افزاید: زریاب طلبه ای بود در آن وقت، پایین تر از درجه ما. از نظر سنی هم سه سال از من کوچک تر بود. سه سال است فوت کرده. این هم آنجا [قم] درس می خواند. تا رسائل و مکاسب با هم مباحثه می کردیم. بس که خوش فهم بود. پسر یک بقال بود. شهرتش چه؟ بقال زادگان. البته بعدها اسم بزرگی پیدا کرد که افلاطون هم آن اسم را ندارد! اروپا و امریکا هم رفت. هر کس هم آمد رفیق او شد. نُه تا زبان یاد گرفت. عجیب هم یاد گرفت. روحیه محققانه عجیبی داشت، و متلک های خوبی هم می گفت. یک روز آمد که از قم برود، و من را هم به این کار تبلیغ کرده بود. و دیده بود که فایده ندارد. آخر آمد با من خداحافظی کند که آن اصطلاحات قدیمی را که دهاتی ها به هم می گویند گفت. من هم اصطلاح را به او بر گرداندم. ... ایشان رفت.
@historylibrary
میرزا جعفر اشراقی تبریزی در مصاحبه ای که در سال 1376 با وی شده و بعدها در «یادآور، ش 9» منتشر شد،، مطالبی در باره آقای طالقانی می گوید. آنها در زمان طلبگی در قم با یکدیگر دوست صمیمی بوده اند. وی از توجه طالقانی به فلسفه می گوید، و می افزاید که پس از رفتن آقای طالقانی [از قم]، «یک نفر عوض آقای طالقانی شد نسبت به ما. آمیرزا عباس زریاب». زریاب خویی. بعد می افزاید: زریاب طلبه ای بود در آن وقت، پایین تر از درجه ما. از نظر سنی هم سه سال از من کوچک تر بود. سه سال است فوت کرده. این هم آنجا [قم] درس می خواند. تا رسائل و مکاسب با هم مباحثه می کردیم. بس که خوش فهم بود. پسر یک بقال بود. شهرتش چه؟ بقال زادگان. البته بعدها اسم بزرگی پیدا کرد که افلاطون هم آن اسم را ندارد! اروپا و امریکا هم رفت. هر کس هم آمد رفیق او شد. نُه تا زبان یاد گرفت. عجیب هم یاد گرفت. روحیه محققانه عجیبی داشت، و متلک های خوبی هم می گفت. یک روز آمد که از قم برود، و من را هم به این کار تبلیغ کرده بود. و دیده بود که فایده ندارد. آخر آمد با من خداحافظی کند که آن اصطلاحات قدیمی را که دهاتی ها به هم می گویند گفت. من هم اصطلاح را به او بر گرداندم. ... ایشان رفت.
@historylibrary
این کتاب را امروز آقای دکتر نائینی از همکاران و استادان دانشگاه تهران آوردند. کتاب از پدر ایشان «سید محمد کاظم نائینی» از استادان دانشگاه تهران است که بحمدالله زنده و مشغول تحصیل هستند. آدم را در جریان دو سه ماه آخر دوره پهلوی می اندازد. تحصن در سازمان مرکزی دانشگاه و آنچه آنجا گذشته. فضا را کاملا به خاطر می آورد. حالا تاریخ نگاری های جدید مد شده که همه چیز تقریبا در آنها دگرگون می شود. این قبیل آثار اگر دستکاری نشود، فوق العاده است. بخش قابل توجهی اشعاری است که شب ها خوانده می شده است. بسیاری از رویدادها، اطلاعیه ها و مسائلی که در دانشگاه گذشته. از جمله شهادت دکتر کامران نجات اللهی که امروز خیابانی هم به نام اوست. حکایت روزی که او بالای بام وزارت علوم تیر خورد و به شهادت رسید. کتاب بخشی از وقایع دانشگاه تهران هم هست. این کتاب سال 1391 منتشر شده است.
نسخه ای از ربیع الابرار که متعلق به کتابخانه فرهاد میرزا بوده و بعد هم پسرش عبد علی نعمت اللهی بن فرهاد میرزا با اظهار ارادت نسبت به امین السلطان و اهداء این کتاب به او. چند روز قبل یکی از دوستان داستانی کرامت گونه برای علامه امینی نقل می کرد که تا چه دنبال این کتاب بوده و آن را در کربلا یافته است. داستان طولانی بود
تقویم ۱۳۱۴ با تصویر پادشاهان عرب و افغان و ترک و آلبانی
@historylibrary
@historylibrary
نشریه ای در پزشکی و بهداشت، منتشره در قم، سال 1316. این شماره چهارم است. اشعار بالای آن هم قابل توجه است.
@historylibrary
@historylibrary