چون توضیحات فنی این تجهیزات خارج از حوصله گروه هست فقط به توضیح مختصر در مورد استروب یا همان فلاش استودیویی بسنده می کنم.

اولین چیزی که باید دقت کنید، قدرت فلاش ها و رنج تغییرات قدرت فلاش چتری است.

برای عکاسی فشن و عروس
400 w.s
300 w.s
کافی است، اما برای استفاده حرفه ای باید نورهای با قدرت بالا تهیه کنید.

w.s
وات ثانیه به ژول مشهور است.

دومین نکته به ماونت فلاش ها دقت کنید.

مودیفایر ها یا شکل دهنده های نور دهانه های متنوعی دارند.
از دهانه های رایج در جهان
Broncolor
Elinchrome
Bowens
میباشد، عموماً در ایران ماونت باونز کاربرد دارد، تقریباً تمام فلاش های چینی ماونت باونز دارند.

رادیو تریگر یا تریگر بی سیم

برای بکار گیری فلاش ها نیاز به تریگر داریم تا پیام فشردن دکمه شاتر را به فلاش ها اعلام کند و نورها اقدام به فلاش زدن بکنند.

تریگر های ارزان قیمت عموماً دارای 16 کانال است و تا سرعت 1/250 به طور کامل سینک میکنند.

در استودیو، چون نور آمبیانس ambient نداریم، نیاز به استفاده از سرعت شاتر بالا نیست.

در سرعت شاتر های بالا قسمتی از تصویر سیاه میشود برای رفع این مشکل، از سوی شرکت پاکت ویزارد، هایپر سینک مطرح شد.

بعدها مدل دیگری از هایپر سینک به نام های سینک مطرح شد.

بصورت تکمیلی، HSS مطرح شد.

برای استفاده از تکنولوژی high-speed sync یا همان HSS باید، دوربین از این تکنولوژی پشتیبانی کند.
رادیو تریگر از این تکنولوژی پشتیبانی کند و فلاش نیز دارای این قابلیت باشد.

در دوربین های نیکون این تکنولوژی با نام FP تعریف شده است.

بعضی دوربین های سری مبتدی فاقد این تکنولوژی میباشند.

از تجهیزات دیگر در استودیو، نورسنج و فلاش متر میباشد.

چون نورسنجی در استفاده با فلاش از اندیکاتور نورسنج داخل دوربین امکان پذیر نیست باید فلاش متر و نورسنج تهیه کنید.

مودیفایر های استودیویی یا شکل دهنده های نور

سافت باکس

بصورت مستطیل یا مربع میباشند که نور نرمی ارائه می دهد.