زندگی بیرون غار اصلاً جای امنی نبود. شب که می‌شد، تاریکی همه‌جا رو می‌گرفت و از دور صدای زوزه و غرش شکارچی‌ها می‌اومد.

پشت هر بوته ممکن بود یه اسمایلودون کمین کرده باشه؛ گرگ‌های غول پیکر دسته‌جمعی پرسه می‌زدن و خرس‌هایی که چندین برابر خرس های امروزی بودن؛ اطراف قلمروشون می‌چرخیدن. توی بعضی مناطق هم مگالانیا، مثل یه اژدهای واقعی، بین علفزارها حرکت می‌کرد.

اون موقع نه تفنگی بود، نه ماشینی، نه حتی چراغی که بتونی باهاش تاریکی رو روشن کنی. چند تا تکه سنگ و استخون، تمام چیزی بود که واسه دفاع از خودت داشتی.