تو را دوست داشتم، در تمام روزهایی که مسئله‌ی ما زنده ماندن بود، نه عاشق بودن

امروز که در دستِ توام مرحمتی کن
فردا که شوم خاک، چه سود اشکِ ندامت؟


- حافظ

به هر جا پر زدم با سر زمین خوردم نفهمیدم
که سقفی شیشه ای بین من است و آرزوهایم

گفت خاموش؛ که در پسی مردن
بِه که حاجت پیش کسی بردن

سعدی

با یقین آمده بودیم و مردد رفتیم
به خیابان شلوغی که نباید رفتیم
می‌شنیدیم صدای قدمش را اما پیش از آن لحظه که در را بگشاید رفتیم
زندگی سرخیِ سیبی است که افتاده به خاک به نظر خوب رسیدیم ولی بد رفتیم
آخرین منزل ما کوچه ی سرگردانی‌ست دربه‌در در پی گم کردن مقصد رفتیم
مرگ یک عمر به در کوفت که باید برویم دیگر اصرار مکن باشد، باشد، رفتیم.


 - فاضل نظری

روزی که نماند دگری بر سر کویَت
دانی که ز اغیار وفادار ترم من.


- وحشی بافقی

مدتى هست به دلسوزى خود مشغولم
كه دلم بند نفس هاى كسى هست؛ كه نيست.


- فريدون‌مشيرى

هر رهگذری محرم اسرار نگردد
صحرای نمکزار، چمنزار نگردد
هر جا که رسیدی رفاقت مکن ای دل
هر بی سر و پا ، یار وفادار نگردد


- صائب تبریزی

سکوت یک پوشش مناسب در برابر درد است.

•ما دروغگو بودیم

ساقیا آمدنِ عید، مبارک بادت
وان مَواعید که کردی، مَرَواد از یادت
در شگفتم که در این مدّتِ ایّامِ فراق
برگرفتی ز حریفان دل و دل می‌دادت
برسان بندگیِ دختر رَز، گو به درآی
که دَم و همّت ما کرد ز بند، آزادت
شادی مجلسیان در قدم و مقدم توست
جای غم باد، مَر آن دل که نخواهد شادت
شکر ایزد که ز تاراجِ خزان رخنه نیافت
بوستانِ سمن و سرو و گل و شمشادت
چشمِ بد دور کز آن تفرقه‌ات بازآورد
طالعِ ناموَر و دولتِ مادرزادت
حافظ از دست مده دولت این کشتی نوح
ور نه طوفانِ حوادث بِبَرَد بُنیادت


- حافظ
- غزل هجدهم

شب و روز های جالبیه…