کلمه‌ی عجیبی در زبان عربی وجود دارد به نام:
“النحیط” به معنایِ گریه‌ای که ظاهر نمیشود
اما در سینه جریان دارد...

👌🏻‌

کاش یه طوری میشد فرار کرد و همه آدمای اطرافت فراموشت کنن، جوری که انگار هیچ‌وقت نبودی.

این گلدان را کجای دلم بگذارم
که مُشرف به پنجره‌ات باشد؟!


- حسین‌ ‌صفا

سرسبز بود خاک که آبش یار است
خاصّه خاکی که ناطق و بیدار است

این خاک ز مشاطهٔ خود بی‌خبر است
خوش بی‌خبر است از آنکه زو هشیار است

#مولانا

خبر نگرفتن عادی‌سازی شده، نه؟!

این زن،این جادو،نمی‌دانم چه زهری در روح من،در هستی من ریخته بود که نه تنها او را میخواستم،بلکه تمام ذرات تنم او را لازم داشت.


- صادق هدایت

گفتی نظر خطاست تو دل می‌بری رواست
خود کرده جرم و خلق گنهکار می‌کنی


- سعدی ‌

من کسی که دوستش داشتم را رها کردم. اتفاقاً آدم ساختن و ادامه دادن هستم؛ اما اگر قرار باشد همیشه در حال تلاش کردن برای این باشم که بگویم "من وجود دارم" ترجیح می‌دهم فراموش شوم.


- جورج اورول

ای دل! من اگر راز نگهدار تو بودم
این چشمه‌ی خشکیده نمی‌کرد تراوش
من بی تو سرافکنده و دم‌سردم و دلخون
ای عشق! سرت سبز و دمت گرم و دلت خوش


- فاضل‌ ‌نظری

نوشته بود که؛
با کودکان وارد بحث نشوید، حتی اگر از شما بزرگ‌تر باشند. و چقد قشنگ بود.

دوش از مسجد سویِ میخانه آمد پیرِ ما
چیست یارانِ طریقت بعد از این تدبیرِ ما؟
ما مریدان روی سویِ قبله چون آریم چون؟
روی سویِ خانهٔ خَمّار دارد پیرِ ما
در خراباتِ طریقت ما به هم منزل شویم
کاین‌چنین رفته‌ است در عهدِ ازل تقدیرِ ما
عقل اگر داند که دل در بندِ زلفش چون خوش است
عاقلان دیوانه گردند از پیِ زنجیرِ ما
رویِ خوبت آیتی از لطف بر ما کشف کرد
زان زمان جز لطف و خوبی نیست در تفسیرِ ما
با دلِ سنگینت آیا هیچ درگیرد شبی
آهِ آتشناک و سوزِ سینهٔ شبگیرِ ما؟
تیرِ آهِ ما ز گردون بگذرد حافظ خموش
رحم کن بر جانِ خود پرهیز کن از تیرِ ما



- حافظ
- غزل دهم