مولانا: شمس، چگونه ببخشم
کسی را که روشنایی دل مرا
خاموش کرد؟
شمس: مگر چراغ دل، در دست او
بود؟
مولانا: پس این تاریکی...
شمس: از زخمت نیست؛ از
ماندنت کنار زخم
است.
مولانا: شمس، چرا بخشیدن این
قدر دشوار است؟
شمس: چون
خیال می‌کنی با بخشش، حق را
به او می‌دهی.
مولانا: مگر نمی‌دهم؟
شمس: نه... فقط حق آرامش را
به خودت بازمی‌گردانی.
مولانا: پس بخشش چیست؟
شمس: بیرون کشیدن خنجری
که سال‌ها خودت نگه داشته‌ای.
مولانا: و اگر نبخشیم؟
شمس: آن گاه، زخم دیگر کار
خنجر نیست... کار
دست توست.

و عشقِ من به تو؛
مثلِ تمام فیلم‌های اصغر فرهادی بی‌پایان

جاتو پر کنم با یکی مثل تو که چی شه؟
من بهت اعتماد کردم؛ میدونم اشتباه کردم