سلام و احترام خدمت شما که وقت می‌گذارید و این مطلب را می‌خوانید

در مطلب قبلی گفتیم:
برخی از پرسش‌های پژوهشیِ رایجِ دوستان در شبکه‌های اجتماعی عبارت است از:
تفاوت پژوهش توصیفی با پژوهش مشاهده‌ای چیست؟
تفاوت پژوهش همبستگی با پژوهش تحلیلی چیست؟
تفاوت پژوهش مقطعی با توصیفی چیست؟

شاید بشود گفت که این پرسش‌ها از اساس درست نیست!

در این مطلب، این موضوع را توضیح می‌دهیم.

پژوهش‌ها را به چند صورت و براساس چند معیار می‌توان تقسیم‌بندی کرد:
اول: یکی از معیار‌ها برای تقسیم‌بندی پژوهش‌ها، مداخله است. اگر پژوهشی مداخله داشته باشد و بررسیِ تأثیر مداخله مدنظر باشد، آن پژوهش را پژوهش مداخله‌ای می‌گویند؛ اما اگر مداخله نداشته باشد، آن پژوهش را پژوهش مشاهده‌ای (یا غیرمداخله‌ای یا غیر‌تجربی) می‌گویند. برخی از انواع پژوهش مشاهده‌ای عبارت است از پژوهش همبستگی و توصیفی. پژوهش‌های مداخله‌ای نیز به دو دستۀ کلیِ تجربی و نیمه‌تجربی تقسیم می‌شوند. پس، در تقسیم‌بندی پژوهش‌ها براساس مداخله، دو نوع پژوهش داریم: مداخله‌ای (تجربی و نیمه‌تجربی) و مشاهده‌ای (یا غیرمداخله‌ای یا غیر‌تجربی).

دوم: معیار دیگر برای تقسیم‌بندی پژوهش‌ها، نوع روش‌ آماری است که در پژوهش استفاده می‌شود. اگر در پژوهشی صرفاً از شاخص‌های آمار توصیفی استفاده شود، آن پژوهش را پژوهش توصیفی می‌نامند؛ اما اگر در پژوهشی از روش‌های آمار تحلیلی استفاده شود، آن پژوهش را پژوهش تحلیلی می‌نامند. اگر از هر دو روش استفاده شود، آن را پژوهش توصیفی‌ـ‌تحلیلی می‌نامند. پژوهش‌های تحلیلی انواع مختلفی دارند که برخی از آنها عبارت است از همبستگی، مداخله‌ای، و روش‌شناختی یا روان‌سنجی.

سوم: معیار دیگر برای تقسیم‌بندی پژوهش‌ها رابطۀ پژوهش با زمان است. اگر پژوهشی در مقطع خاصی از زمان انجام و تمام شود، آن را پژوهش مقطعی می‌نامند؛ اما اگر پژوهشی در طول زمان انجام شود، براساس نوع طراحی ممکن است مورد‌ـ‌شاهدی یا هم‌گروهی یا سایر انواع باشد.

با مثال پیش می‌روم که ملموس‌تر باشد.
فرض کنید می‌خواهیم وضعیت امید، استرس، و سلامت روانی در بین دانشجویان را بررسی کنیم، ولی نمی‌خواهیم ارتباط این متغیرها با یکدیگر یا ارتباط این متغیرها با متغیرهای دیگر (مانند متغیرهای دموگرافیک) را بررسی کنیم؛ یعنی هیچ تحلیل آماری نمی‌خواهیم انجام دهیم. به این پژوهش، پژوهش توصیفی گفته می‌شود؛ چون هدف آن صرفاً توصیف کردنِ پدیده است. از آنجا که در این پژوهش، مداخله‌ای انجام نمی‌شود، می‌توان به آن پژوهش مشاهده‌ای (از نوع توصیفی) گفت.

حال فرض کنید می‌خواهیم ارتباط این متغیرها با یکدیگر، یا ارتباط این متغیرها با متغیرهای دیگر (مانند متغیرهای دموگرافیک)، یا تاثیرِ پدیده یا مداخله‌ای را بر آنها بررسی کنیم. برای این کار نیاز است از روش‌های آمار تحلیلی استفاده کنیم. در این صورت، این پژوهش تحلیلی است. اگر هدف پژوهش بررسی کردنِ ارتباط متغیرها با یکدیگر باشد، آن پژوهش را تحلیلی از نوع همبستگی می‌نامند. اگر هدف پژوهش بررسی کردنِ تاثیرِ مداخله بر برخی متغیرها باشد، آن را پژوهش تحلیلی از نوع مداخله‌ای می‌نامند.


مثال‌هایی از پژوهش‌های توصیفی (یا مشاهده‌ایِ توصیفی)
بررسی میزان شیوع افسردگی در بین دانشجویان
بررسی وضعیت سلامت روان بیماران
بررسی ویژگی‌های جمعیت‌شناختی بیماران ساکنان شهرک‌های سازمانی
بررسی عوامل خطر بیماری‌های قلبی‌ـ‌عروقی در بین بیماران بستری در بخش مراقبت‌های ویژۀ قلبی

مثال‌هایی از پژوهش‌های تحلیلی از نوع همبستگی (یا مشاهده‌ایِ تحلیلی)
بررسی عوامل مؤثر بر اضطراب امتحان در بین دانشجویان پرستاری
بررسی ارتباط عوامل خطر بیماری‌های قلبی‌ـ‌عروقی با ویژگی‌های دموگرافیک در بین بیماران قلبی
پیش‌بینیِ وضعیت سلامت روان بیماران براساس ویژگی‌های دموگرافیک آنها

مثال‌هایی از پژوهش‌های تحلیلی از نوع مداخله‌ای
بررسی تأثیر طب فشاری بر سردرد بیماران مبتلا‌به میگرن
بررسی تأثیر پرستار رابط بر اضطراب بیماران کاندید آنژیوگرافی
بررسی تأثیر بابونه بر کیفیت خواب دانشجویان در دوران امتحان

امیدوارم با این توضیح مشخص شده باشد که چرا آن پرسش‌های ابتدای این مطلب از اساس نادرست است. اگر خیلی ساده بخواهیم بگوییم، جنس این پرسش‌ها مانند این است که بپرسیم: «گربه با حیوان چه تفاوتی دارد؟» یا «انار با میوه چه تفاوتی دارد»؛ اگر مشخص نشده است، در قسمت «کامنت» بفرمایید تا در مطلب بعدی توضیح بیشتری عرض کنم.

امیدوارم این مطلب برای شما مفید بوده باشد.

(یادداشت: خواهش می‌کنم و ممنون می‌شوم هنگام استفاده کردن از مطالب این کانال، منبع را ذکر کنید.)

با احترام فراوان

مرتضی رضایی آدریانی @HealthTranslation
🌻🌻🌻

.

سلام بزرگواران

سال‌هاست اچ ایندکس یکی از رایج‌ترین شاخص‌های سنجیدنِ اعتبارِ افرادِ دانشگاهی است. این شاخص را جورج هیرش پیشنهاد کرد و به همین دلیل است که آن را هیرش ایندکس یا به‌اختصار اچ ایندکس می‌نامند. میزان این ایندکس براساس تعداد مقاله‌های یک فرد و تعداد یادکردِ آنها در مقاله‌های دیگر تعیین می‌شود. بیش از این قصد ندارم وارد جزئیات این شاخص شوم.

این روزها پیوسته به این فکر می‌کنم که دانشگاهیان را چه شده است که اعتبارِ یکدیگر را براساس تعداد مقاله می‌سنجند. چه شده است که یکی از مهم‌ترین ارزش‌ها، یا شاید مهم‌ترین ارزش، در محیط دانشگاهی، تعداد مقاله‌ها و تعداد یادکردِ آنها است؟ آیا نباید اخلاق و انسانیت نیز سهمی در تعیین ارزش و اعتبارِ افرادِ دانشگاهی داشته باشد؟

شاید بهتر باشد به‌جای هیرش ایندکس، که اعتبار دانشگاهیان را با معیاری بسیار محدود می‌سنجد و به آفت‌های بسیاری منجر می‌شود، شاخصی اخلاقی و انسانی برای اعتبارسنجی تدوین شود؛ شاید بتوان نام این شاخص را «شاخص انسانیت» (Humanity index) گذاشت.

H index: Humanity index
به‌جایِ
H index: Hirsh index



🌻🌻🌻اگر اشتباه فکر می‌کنم، بنده را راهنمایی کنید.🌻🌻🌻

(یادداشت: خواهش می‌کنم و ممنون می‌شوم هنگام استفاده کردن از مطالب این کانال، منبع را ذکر کنید.)

با احترام فراوان

مرتضی رضایی آدریانی https://t.me/HealthTranslation


🌻🌻🌻

.

.
🌻🌻🌻
سلام خدمت همۀ اعضا و بازدیدگنندگانِ محترم کانال «آموزشِ اصولِ مقاله‌نویسی، ویرایش، و ترجمه در علوم سلامت»

یکی از بدیهی‌ترین و اصلی‌ترین اصولِ مقاله‌نویسی، ساده‌نویسی است. هرچقدر زبان مقاله ساده‌تر باشد، فهمیدنِ آن نیز راحت‌تر است، و برعکس. در منابعِ مقاله‌نویسی آمده است مقاله باید آن‌قدر ساده باشد که نوجوانان نیز بتوانند به‌راحتی آن را بخوانند و بفهمند.
برای ساده‌نویسی از روش‌های مختلفی می‌توان استفاده کرد که یکی از آنها، کوتاه‌نویسی است. پیشنهاد می‌شود که طول استاندارد جمله‌ها در متن علمی بهتر است به‌طور میانگین حدود 25 کلمه باشد. شاید بتوان گفت که بین کوتاه‌نویسی و سادگی همبستگیِ مستقیم (با ضریب همبستگیِ نزدیک به 1!) برقرار است. کلاً، هرچقدر طول جمله کمتر باشد، برقرار کردنِ ارتباط بین اجزای مختلف آن نیز راحت‌تر می‌شود و برای فهمیدنِ منظورِ آن به کوششِ کمتری نیاز است. این کوششِ کمتر برای فهمیدن متن را اصلِ کم‌کوشی می‌نامند.

در نگارش مقاله، سه اصلِ سادۀ «ساده‌نویسی»، «کوتاه‌نویسی»، و «کم‌کوشی» را در نظر داشته باشیم تا خوانندگان (ازجمله داوران) راحت‌تر مقاله را بفهمند و کمتر به نگارشِ آن ایراد بگیرند. رعایت کردنِ این سه اصل، سبک نگارشی شما را جذاب‌تر و خواننده را به خواندن متن شما مشتاق‌تر می‌کند.

(یادداشت: ممنون می‌شوم هنگام استفاده کردن از مطالب این کانال، منبع را ذکر کنید و دربارۀ مطالب کانال به بنده بازخورد دهید.)

با احترام فراوان

مرتضی رضایی آدریانی https://t.me/HealthTranslation


🌻🌻🌻

.

سلام بزرگواران

این جمله را ببینید:
«نمونه‌ها به‌صورت دردسترس و براساس معیارهای ورود انتخاب شدند.»

این جمله یکی از شایع‌ترین «خطاهای علمی» در نگارشِ پایان‌نامه‌ها و مقاله‌ها است و داورانِ هوشیار به‌راحتی به آن ایراد می‌گیرند.

ان‌شاء‌الله در مطلب بعدی دربارۀ آن توضیح خواهیم داد.

پیش از توضیح بنده، اگر تمایل داشتید، شما دربارۀ اشکال جمله توضیح دهید.

با احترام فراوان

مرتضی رضایی آدریانی https://t.me/HealthTranslation


🌻🌻🌻

.

سلام بر شما بزرگواران و همراهان

در مطلب قبلی گفتیم جملۀ «نمونه‌ها به‌صورت دردسترس و براساس معیارهای ورود انتخاب شدند» یکی از شایع‌ترین «خطاهای علمی» در نگارشِ پایان‌نامه‌ها و مقاله‌ها است و داورانِ هوشیار به‌راحتی به آن ایراد می‌گیرند.

با وجود این، در بسیاری از مقاله‌هایی که برای ترجمه به بنده می‌رسد، این جمله دیده می‌شود.

در این مطلب دربارۀ اشکال این جمله توضیح می‌دهیم.

نمونه‌گیریِ دردسترس یکی از روش‌های نمونه‌گیری غیرتصادفی است که در آن، «معیار خاصی برای انتخاب نمونه‌ها وجود ندارد» و «دردسترس‌ترین افراد انتخاب می‌شوند». بنابراین، اگر «دردسترس‌ترین افراد» را نخواهیم انتخاب کنیم و برای انتخاب نمونه‌ها «معیار نمونه‌گیری» یا «معیار ورود» در نظر بگیریم، به آن روش نمی‌توان گفت نمونه‌گیری در‌دسترس.
برای فهمِ بهتر این مفهوم، مثالی از زندگی روزمره کمک‌کننده است.
فرض کنید می‌خواهیم کمی سیب بخریم. اگر برای سیب‌هایی که از جعبه برمی‌داریم، هیچ معیاری نداشته باشیم و هر سیبی که «دمِ دست» است را انتخاب کنیم، روش انتخاب ما روش «از دَم» یا روش «دردسترس» است. اما اگر تصمیم بگیریم سیب‌های «متوسط» و «بدونِ لکه» را انتخاب کنیم، برای انتخاب‌مان دو معیار «اندازۀ متوسط» و «لکه نداشتن» را در نظر گرفته‌ایم و دیگر سراغِ «دردسترس‌ترین سیب‌ها» نمی‌رویم و از روشِ «انتخاب از دم» استفاده نمی‌کنیم؛ بلکه سیب‌هایی را انتخاب می‌کنیم که آن دو معیار را دارند. این روش نمونه‌گیری را می‌توان «نمونه‌گیری هدفمند» در نظر گرفت.

حال اگر در پژوهشی با روش نمونه‌گیری غیرتصادفی از هیچ معیاری برای انتخاب نمونه‌ها استفاده نکنیم و «افراد در‌دسترس» را «از دَم» انتخاب کنیم، نمونه‌گیری ما «دردسترس» است؛ اما اگر به‌جای «افرادِ دردسترس»، سراغ افرادی برویم که معیار‌های خاصی دارند، روش نمونه‌گیری ما «هدفمند» خواهد بود. اگر با عبارت «نمونه‌گیری هدفمند» برای این روش نمونه‌گیری موافق نیستید و ازطرفی نمی‌خواهید با ایراد داوران مواجه شوید، می‌توانید از عبارت «نمونه‌گیری مستمر» استفاده کنید.

تا جایی که بررسی کردم، در منابع رسمی پژوهش پرستاری به این موضوع اشارۀ واضحی نشده است؛ اما داوران مجله‌ها به آن ایراد می‌گیرند.


(یادداشت: ممنون می‌شوم هنگام استفاده کردن از مطالب این کانال، منبع را ذکر کنید و دربارۀ مطالب کانال به بنده بازخورد دهید.)

با احترام فراوان

مرتضی رضایی آدریانی
https://t.me/HealthTranslation


🌻🌻🌻
.

سلام بزرگواران
P value (1)
با توجه به اینکه بسیاری از دانشجویان دربارۀ مفهوم «مقدار پی» سؤال دارند و این مفهوم برای آنها خوب جا نیفتاده است، در مطلب بعدی قصد دارم این موضوع را به بیان خیلی ساده توضیح دهم.

مایلم نظر شما بزرگواران را نیز بدانم. شاید بهتر باشد موضوع مطالب کانال را براساس نظرها و پرسش‌های شما بزرگواران تعیین کنم.

ممنون می‌شوم نظر خود را بفرمایید.

با احترام فراوان

مرتضی رضایی آدریانی

🌻🌻🌻
.

P value (2)


سلام همراهان بزرگوار

در مطلب قبلی قول دادیم دربارۀ مفهوم «مقدار پی» به زبانِ ساده صحبت کنیم. با توجه به گستردگیِ موضوع، مطالب را در چند پست خدمت شما تقدیم می‌کنیم. مثال زیر را ببینید:

در پژوهشی با هدف بررسی ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و شغلی «تمام پرستاران ایرانی»، میانگین سن پرستاران مرد و زن به ترتیب 27 و 23 سال بوده است. آزمون تی مستقل نشان داده است که میانگین سن مردان به‌طور معنی‌داری از میانگین سن زنان بیشتر است (مقدار پی = 0.03).

مطلب فوق ازنظر علمی اشکال دارد. شما بفرمایید اشکال چیست.
ان‌شاء‌الله در مطالب بعدی، با استفاده از همین مثال و پاسخ‌های شما، دربارۀ مفهوم مقدار پی توضیح خواهیم داد.


(یادداشت: ممنون می‌شوم هنگام استفاده کردن از مطالب این کانال، منبع را ذکر کنید و دربارۀ مطالب کانال به بنده بازخورد دهید.)

با احترام فراوان

مرتضی رضایی آدریانی
https://t.me/HealthTranslation

🌻🌻🌻
🌻🌻🌻
🌻🌻🌻

.

سلام و احترام
تا ظهر دوشنبه، نزدیک دویست نفر این پرسش را دیده‌اند.
از سه بزرگواری که زحمت کشیدند و پاسخ دادند، تشکر می‌کنم.

برای بنده سؤال پیش آمده که پاسخ ندادنِ بازدیدکنندگان کانال به این پرسش به‌دلیل این بوده است که واقعاً پاسخ را نمی‌دانستند یا اینکه تمایلی به پاسخ دادن نداشتند.

؟؟؟

.

سلام و احترام خدمت شما همراهان

در پست قبلی، مطلبی آوردیم و گفتیم: «این مطلب ازنظر علمی اشکال دارد. شما بفرمایید اشکال چیست.» مطلب این بود:
«در پژوهشی با هدف بررسی ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و شغلی «تمام پرستاران ایرانی»، میانگین سن پرستاران مرد و زن به ترتیب 27 و 23 سال بوده است. آزمون تی مستقل نشان داده است که میانگین سن مردان به‌طور معنی‌داری از میانگین سن زنان بیشتر است (مقدار پی = 0.03).»

برخی دوستان گرامی بزرگواری کردند و پاسخ دادند. از همۀ آنها سپاسگزارم.
کوشیدم در حد توان، پاسخ‌های آنها را پاسخ دادم.

اما اشکال علمی جمله:
«مقدار پی»، یا همان «مقدار احتمال»، نشان می‌دهد در «برآورد»‌های‌مان از «وضعیت واقعیِ یک پدیده» «در جامعه» چقدر خطا داشته‌ایم. «برآورد» وقتی است که «وضعیت واقعیِ پدیده» را «در جامعه» نمی‌دانیم و «کل جامعه» را نیز نمی‌توانیم بررسی کنیم. به همین دلیل، «نمونه‌گیری» می‌کنیم و براساس داده‌های حاصل از «نمونه»، «وضعیت پدیده» را «در جامعه» با استفاده از «روش‌های آماری» «برآورد می‌کنیم». قطعاً در این «برآورد کردن»، احتمال دارد به «خطا» دچار شویم. برای همین است که از «مقدار پی» استفاده می‌کنیم تا میزان «احتمالِ بروز کردنِ خطا» در «برآورد»مان از «وضعیت پدیده» «در جامعه» را گزارش کنیم. مثلاً اگر مقدار پی برابر با 0.01 باشد، معنای آن این است که در «برآورد»مان از «وضعیت واقعیِ پدیده» «در جامعه»، احتمال خطا به میزانِ یک‌صدم بوده است.
با این توضیح، اشکال علمیِ موجود در مطلب فوق مشخص می‌شود. اشکال آن این است که وقتی «کل جامعه» را به پژوهش وارد و «وضعیت واقعیِ پدیده» را بررسی می‌کنیم، دیگر نیازی نداریم از «روش‌های آماری» استفاده کنیم تا «وضعیت واقعیِ پدیده» را «در جامعه» «برآورد کنیم».

براساس این مقدمه، ان‌شاء‌الله در مطلب بعدی «مقدار پی» را توضیح خواهیم داد.

(یادداشت: ممنون می‌شوم هنگام استفاده کردن از مطالب این کانال، منبع را ذکر کنید و دربارۀ مطالب کانال به بنده بازخورد دهید.)

با احترام فراوان

مرتضی رضایی آدریانی
https://t.me/HealthTranslation


🌻🌻🌻
🌻🌻🌻
🌻🌻🌻
.

P value (4)

سلام و احترام خدمت شما همراهان بزرگوار

در چند مطلب قبلی دربارۀ مفهوم «مقدار پی» صحبت کردیم. حال ببینیم وقتی می‌گوییم مقدار پی از 0.05 کمتر بود، معنای آن چیست و اصلاً چرا مقدار پذیرفتنیِ مقدار پی، کمتر از 0.05 است.

فرض کنید می‌خواهیم فردی را برای شمارش تعداد خودکار تولید‌شده در یک کارخانه استخدام کنیم. از آنجا که نمی‌توان انتظار داشت این فرد بتواند بدون هیچ‌گونه خطا کار خود را انجام دهد، به او اعلام می‌کنیم که از هر صد بار که محصول را شمارش می‌کند، پنج بار می‌تواند خطا داشته باشد؛ یعنی مقدار پذیرفتنی خطا را 0.05 در نظر می‌گیریم. حال اگر این فرد، سه بار خطا داشته باشد، وقتی می‌خواهیم نتایج شمارش وی را اعلام کنیم، می‌گوییم این نتایج 0.03 خطا دارد و این مقدار خطا از نظر ما پذیرفتنی است؛ چون خود ما مقدار خطای پذیرفتنی را زیر 0.05 تنظیم کرده بودیم.

پس از این مثال بسیار ساده، به توضیح مقدار پی در بافت علمی می‌پردازیم.

در مطلب قبلی گفتیم:
«مقدار پی»، یا همان «مقدار احتمال»، نشان می‌دهد در «برآورد»‌های‌مان از «وضعیت واقعیِ یک پدیده» «در جامعه» چقدر خطا داشته‌ایم. «برآورد» وقتی است که «وضعیت واقعیِ پدیده» را «در جامعه» نمی‌دانیم و «کل جامعه» را نیز نمی‌توانیم بررسی کنیم. به همین دلیل، «نمونه‌گیری» می‌کنیم و براساس داده‌های حاصل از «نمونه»، «وضعیت پدیده» را «در جامعه» با استفاده از «روش‌های آماری» «برآورد می‌کنیم». قطعاً در این «برآورد کردن»، احتمال دارد به «خطا» دچار شویم. برای همین است که از «مقدار پی» استفاده می‌کنیم تا میزان «احتمالِ بروز کردنِ خطا» در «برآورد»مان از «وضعیت پدیده» «در جامعه» را گزارش کنیم.

حال فرض کنیم می‌خواهیم میانگین سن مردان و زنان ایرانی را با هم مقایسه کنیم. از آنجا که نمی‌توانیم همۀ ایرانی‌ها را بررسی کنیم، از نمونه‌گیری استفاده می‌کنیم. فرض کنید نمونه‌گیری را صد بار انجام می‌دهیم. در 96 بار از این صد بار می‌بینیم که میانگین سن مردان ایرانی دو سال از میانگین سن زنان ایرانی کمتر است و در چهار بار از این صد بار می‌بینیم که میانگین سن مردان ایرانی از میانگین سن زنان ایرانی بیشتر است یا یکسان است. نتیجه‌ای که گزارش می‌کنیم این است که «میانگین سن مردان ایرانی به‌طور معنی‌داری از میانگین سن زنان ایرانی کمتر است (پی = 0.04)». مطلب داخل پرانتز نشان می‌دهد که در 96 بار نمونه‌گیری، تفاوت وجود داشته و در چهار بار نمونه‌گیری نتیجه‌ای دیگر (یعنی نبود تفاوت یا بیشتر بودن سن مردان از سن زنان) به دست آمده است. این نتیجۀ دیگر دلایل مختلفی ممکن است داشته باشد. در اینجا برای ما مهم نیست دلیل آن چیست و صرفا اعلام می‌کنیم که در چهار بار از این صد بار، احتمالاً خطا کرده‌ایم؛ پس احتمال خطا (یا همان مقدار پی)، چهار بار از صد بار بوده است؛ یعنی 0.04.

از آنجا که در عرصۀ بهداشت و سلامت با جان انسان سروکار داریم، کار‌های پژوهشی باید با دقت بسیار زیاد و با مقدار خطای بسیار کم انجام شود. توافق کرده‌اند که دقت کار باید بیش از 95 بار در صد بار باشد؛ یعنی مقدار خطای کمتر از پنج بار در صد بار. به همین دلیل است که اگر مقدار احتمال خطا از پنج بار در صد بار کمتر باشد، نتیجه را «معنی‌دار» اعلام می‌کنیم. «معنی‌داری» در اینجا به این دلیل است که اگر کل جامعه را بررسی کنیم، با دقت بیش از 95 بار در هر صد بار نمونه‌گیری (یعنی کمتر از پنج خطا در صد بار نمونه‌گیری)، تفاوت واقعی وجود دارد.

تلاش شد مفهوم «مقدار پی» با زبان بسیار ساده توضیح داده شود. اگر پرسشی باشد، امیدوارم مطلب را به‌خوبی منتقل کرده باشم. خوشحال می‌شوم نظرتان را بفرمایید.

(یادداشت: ممنون می‌شوم هنگام استفاده کردن از مطالب این کانال، منبع را ذکر کنید و دربارۀ مطالب کانال به بنده بازخورد دهید.)

با احترام فراوان

مرتضی رضایی آدریانی
https://t.me/HealthTranslation


🌻🌻🌻
🌻🌻🌻
🌻🌻🌻

سلام و احترام خدمت شما همراهان بزرگوار

یکی از اصول اخلاقی پژوهش تعهد داشتن به محرمانه نگه داشتن داده‌ها است. در مقاله‌هایی که برای داوری یا ترجمه به دست بنده می‌رسد، بار‌ها با این جمله مواجه می‌شوم: «داده‌ها به‌صورت بی‌نام و محرمانه مدیریت/تحلیل/گزارش شد».
این جمله از نظر علمی اشکال دارد و داوران هوشیار گاهی به آن ایراد می‌گیرند.

به نظر شما اشکال علمی این جمله چیست؟

(یادداشت: ممنون می‌شوم هنگام استفاده کردن از مطالب این کانال، منبع را ذکر کنید.)

با احترام فراوان

مرتضی رضایی آدریانی
https://t.me/HealthTranslation


🌻🌻🌻
🌻🌻🌻
🌻🌻🌻

سلام و احترام خدمت شما همراهان بزرگوار

در مطلب قبلی گفتیم جملۀ «داده‌ها به‌صورت بی‌نام و محرمانه مدیریت/تحلیل/گزارش شد» از نظر علمی اشکال دارد و داوران هوشیار گاهی به آن ایراد می‌گیرند. در این مطلب، دلیل آن را توضیح می‌دهیم.

داده‌ها یا بی‌نام است یا محرمانه؛ یعنی نمی‌تواند هم بی‌نام باشد، هم محرمانه.
محرمانه نگه‌داشتنِ داده‌ها وقتی مصداق دارد که داده‌ها بانام باشد و بتوان براساس آنها هویت مشارکت‌کنندگان را تشخیص داد. در این شرایط، باید داده‌ها را محرمانه نگه‌داشت تا هویت مشارکت‌کنندگان مشخص نشود. اما وقتی داده‌ها به‌صورت بی‌نام جمع‌آوری شده باشد، نیازی نیست به‌صورت محرمانه نگه‌داشته شود؛ چون هویت مشارکت‌کنندگان را نمی‌توان براساس داده‌ها تشخیص داد.
پس اگر داده‌ها را به‌صورت بانام جمع‌آوری کرده‌ایم، باید محرمانه نگه‌داری شود و اگر بی‌نام جمع‌آوری کرده‌ایم، محرمانه نگه‌داشتن آنها معنایی ندارد.

(یادداشت: ممنون می‌شوم هنگام استفاده کردن از مطالب این کانال، منبع را ذکر کنید.)

با احترام فراوان

مرتضی رضایی آدریانی
https://t.me/HealthTranslation


🌻🌻🌻
🌻🌻🌻
🌻🌻🌻

ای برگ قوت یافتی تا شاخ را بشکافتی
چون رستی از زندان بگو تا ما در این حبس آن کنیم

سلام بر شما همراهان بزرگوار
سال نو را خدمت شما تبریک عرض می‌کنم
امیدوارم لحظه‌لحظۀ این سال برای شما پُر خیر و برکت باشد.

با احترام فراوان

مرتضی رضایی آدریانی
https://t.me/HealthTranslation

🌻🌻🌻
🌻🌻🌻
🌻🌻🌻

سلام خدمت شما بزرگواران

خوش‌آمد عرض می‌کنم خدمت عزیزانی که به‌تازگی به کانال خود پیوسته‌اند.

🌺حضورتان گرم و گرامی🌺

امیدوارم مطالب کانال برای شما سودمند باشد.

با احترام فراوان

مرتضی رضایی آدریانی    @HealthTranslation
🌻🌻🌻

.

سلام خدمت شما همراهان بزرگوار

کماکان ایراد «نمونه‌گیریِ دردسترس» «براساس معیار‌های ورود» در مقاله‌هایی که برای ترجمه به دست بنده می‌رسد، بسیار شایع است. نیاز است مطلب مربوط‌به این موضوع مجدد در اینجا آورده شود.

لینک مطلب:
https://t.me/HealthTranslation/38

(یادداشت: ممنون می‌شوم هنگام استفاده کردن از مطالب این کانال، منبع را ذکر کنید.)

با احترام فراوان

مرتضی رضایی آدریانی
https://t.me/HealthTranslation

🌻🌻🌻
🌻🌻🌻
🌻🌻🌻

سلام و احترام خدمت اعضای محترم کانال

یکی از اشکال‌های رایج در نوشتنِ «عنوان مقاله» اشاره کردن به محل انجام پژوهش است؛ مثلاً «بررسی عوامل تأثیر الف بر ب در بیمارستان‌های منتخب شهر تهران». تجربۀ بنده درزمینۀ داوری و ترجمۀ مقاله نشان داده است که وقتی در عنوان مقاله به محیط پژوهش اشاره می‌کنیم، درواقع دامنۀ مکانی پژوهش خود را از همان آغاز مقاله محدود می‌کنیم. اشکال عمدۀ این کار این است که سردبیر یا داور مجله ممکن است مقاله را رد کند و پیشنهاد کند مقاله را برای مجله‌ای محلی بفرستیم. این اتفاق قبلاً برای برخی مقاله‌ها افتاده است.
با این توضیح، پیشنهاد می‌شود از آوردن محیط پژوهش در عنوان خودداری کنیم تا دامنۀ مکانی مقالۀ به منطقۀ جغرافیایی خاص محدود نشود. اگر در عنوان به محیط پژوهش اشاره‌ای نکنیم، خواننده با خواندن عنوان، کاملاً بر موضوع پژوهش متمرکز می‌شود؛ اما اگر در عنوان به محیط پژوهش اشاره کنیم، بخشی از تمرکز خواننده به محیط پژوهش نیز معطوف می‌شود و درنتیجه ممکن است خواننده‌ای که در کشوری دیگر فعالیت می‌کند، خود را مخاطب مقاله نداند و از مطالعه کردن آن خودداری کند.

البته در مقاله‌های توصیفی و شیوع‌سنجی، شاید بتوان گفت آوردن مکان و زمان در عنوان مقاله لازم است. مثلا اگر عنوان مقاله «بررسی شیوع فلج اطفال» باشد، نیاز است مکان و زمان مشخص شود.

نظر شما چیست؟ اگر تجربه‌ای در این زمینه دارید، ممنون می‌شوم با سایر اعضای محترم کانال به اشتراک بگذارید.

(یادداشت: ممنون می‌شوم هنگام استفاده کردن از مطالب این کانال، منبع را ذکر کنید و دربارۀ مطالب کانال به بنده بازخورد دهید.)

با احترام فراوان

مرتضی رضایی آدریانی
https://t.me/HealthTranslation


🌻🌻🌻
🌻🌻🌻
🌻🌻🌻

سلام و احترام خدمت شما بزرگواران

یکی از اصل‌های مهم در مقاله‌نویسی، پاراگراف‌نویسی به روش درست است. اگر مهارت پاراگراف‌نویسی به روش درست را کسب کنیم، مقاله‌نویسی برای ما بسیار آسان می‌شود. اما از میان بیش از هشتصد مقاله‌ای که تاکنون ترجمه یا ویرایش کرده‌ام، یک مقاله بوده که پاراگراف‌نویسی در آن به‌درستی انجام شده بود. در این مطلب و یکی‌ـ‌دو مطلب آینده قصد دارم دربارۀ این اصل توضیح دهم.

برای شروع، دو پاراگراف می‌آورم: اولی از مقالۀ کمی و دومی از مقالۀ کیفی. فرض بر این است که این دو پاراگراف، پاراگراف اول بخش روش کار مقاله است. گفتنی است که محتوای این دو پاراگراف ساختگی است نه واقعی.

پاراگراف اول روش کار از مقالۀ کمی
این پژوهش مداخله‌ای در سال ۱۴۰۰ انجام شد. پس از دریافت کد اخلاق از دانشگاه الف (کد: IR.ALEFU.REC.2020.236)) و کسب اجازه از معاونت پژوهشی آن دانشگاه، پژوهشگر به محیط پژوهش مراجعه کرد و ۳۰۰ پرستار شاغل در بیمارستان‌های شهر الف را به روش تصادفی انتخاب کرد. معیار‌های ورود عبارت بودند از سابقۀ کار پرستاری به مدت بیش از پنج سال، اشتغال در بخش فعلی به مدت حداقل یک سال، و نداشتن تجربۀ رویداد‌های استرس‌زای عمده در شش ماه گذشته. از مشارکت‌کنندگان درخواست شد پس از مطالعه و امضا کردن فرم رضایت‌نامۀ آگاهانه، ابزارهای پژوهش را پُر کنند. سپس مشارکت‌کنندگان با استفاده از تخصیص تصادفی به دو گروه تخصیص داده شدند و مداخلۀ پژوهش، یعنی ماساژ‌درمانی انجام شد. حجم نمونه براساس مطالعۀ قبلی و با سطح اطمینان ۹۵ درصد و توان آماری ۸۰ درصد، ۲۸۰ نفر محاسبه شد.

پاراگراف اول روش کار از مقالۀ کیفی
در این پژوهش کیفی که در سال ۱۴۰۲ انجام شد، پس از دریافت کد اخلاق از دانشگاه الف (کد: IR.ALEFU.REC.2021.33)) و کسب اجازه از معاونت پژوهشی آن دانشگاه، 259 پرستار شاغل در بیمارستان‌های شهر الف به روش مستمر انتخاب شدند و با آنها مصاحبۀ نیمه‌ساختارمند انجام شد. معیار‌های ورود عبارت بود از سابقۀ کار پرستاری به مدت بیش از پنج سال، اشتغال در بخش فعلی به مدت حداقل یک سال، و نداشتن تجربۀ رویداد‌های استرس‌زای عمده در شش ماه گذشته. برای اطمینان از قابلیت انتقال یافته‌ها، از نمونه‌گیری با حداکثر تنوع ازنظر سن، جنس، و بخش محل کار استفاده شد. جمع‌آوری داده‌ها تا اشباع داده‌ها ادامه یافت که شانزده مصاحبه داده‌ها به اشباع رسید.

در هر دو پاراگراف چند اشکال وجود دارد؛ اما مهم‌ترین اشکال مشترک آنها، پاراگراف‌نویسی نادرست است. برای‌اینکه این مطلب طولانی نشود، ادامۀ بحث را در مطلب بعدی عرض خواهم کرد.

پیش از آنکه مطلب بعدی را تقدیم کنم، از شما دعوت می‌کنم نظرتان را دربارۀ اشکال پاراگراف‌نویسی این دو پاراگراف بفرمایید.

با احترام فراوان


(یادداشت: ممنون می‌شوم هنگام استفاده کردن از مطالب این کانال، منبع را ذکر کنید و دربارۀ مطالب کانال به بنده بازخورد دهید.)

با احترام فراوان

مرتضی رضایی آدریانی
https://t.me/HealthTranslation


🌻🌻🌻
🌻🌻🌻
🌻🌻🌻

.

سلام و احترام خدمت شما همراهان بزرگوار

در فرستۀ قبلی گفته شد که «یکی از اصل‌های مهم در مقاله‌نویسی، پاراگراف‌نویسی به روش درست است.» در ادامه عرض می‌شود که مهم‌ترین اصل در پاراگراف‌نویسی این است که در هر پاراگراف باید «فقط یک موضوع» آورده شود. موضوع پاراگراف در «جملۀ اول پاراگراف» معرفی می‌شود و سایر جمله‌های پاراگراف برای بسط دادن آن موضوع اصلی است. براساس این اصل، دو پاراگرافی که در فرستۀ قبلی آورده بودم را بررسی می‌کنیم. هرجا ستاره گذاشته‌ام، موضوع عوض شده است.

این پژوهش مداخله‌ای در سال ۱۴۰۰ انجام شد. *پس از دریافت کد اخلاق از دانشگاه الف (کد: IR.ALEFU.REC.2020.236) و کسب اجازه از معاونت پژوهشی آن دانشگاه، *پژوهشگر به محیط پژوهش مراجعه کرد و *۳۰۰ پرستار شاغل در بیمارستان‌های شهر الف را به روش تصادفی انتخاب کرد. معیار‌های ورود عبارت بودند از سابقۀ کار پرستاری به مدت بیش از پنج سال، اشتغال در بخش فعلی به مدت حداقل یک سال، و نداشتن تجربۀ رویداد‌های استرس‌زای عمده در شش ماه گذشته. *از مشارکت‌کنندگان درخواست شد پس از مطالعه و امضا کردن فرم رضایت‌نامۀ آگاهانه، *ابزارهای پژوهش را پُر کنند. *سپس مشارکت‌کنندگان با استفاده از تخصیص تصادفی به دو گروه تخصیص داده شدند *و مداخلۀ پژوهش، یعنی ماساژ‌درمانی انجام شد. *حجم نمونه براساس مطالعۀ قبلی و با سطح اطمینان ۹۵ درصد و توان آماری ۸۰ درصد، ۲۸۰ نفر محاسبه شد.

پاراگراف اول روش کار از مقالۀ کیفی
در این پژوهش کیفی که در سال ۱۴۰۲ انجام شد، *پس از دریافت کد اخلاق از دانشگاه الف (کد: IR.ALEFU.REC.2021.33) و کسب اجازه از معاونت پژوهشی آن دانشگاه، *259 پرستار شاغل در بیمارستان‌های شهر الف به روش مستمر انتخاب شدند *و با آنها مصاحبۀ نیمه‌ساختارمند انجام شد. *معیار‌های ورود عبارت بود از سابقۀ کار پرستاری به مدت بیش از پنج سال، اشتغال در بخش فعلی به مدت حداقل یک سال، و نداشتن تجربۀ رویداد‌های استرس‌زای عمده در شش ماه گذشته. *برای اطمینان از قابلیت انتقال یافته‌ها، از نمونه‌گیری با حداکثر تنوع ازنظر سن، جنس، و بخش محل کار استفاده شد. *جمع‌آوری داده‌ها تا اشباع داده‌ها ادامه یافت که شانزده مصاحبه داده‌ها به اشباع رسید.

در هر دو پاراگراف حداقل شش بار موضوع عوض شده است!

اگر می‌خواهید مقاله‌نویسی برای شما ساده‌تر و راحت‌تر شود، سعی کنید در هر پاراگراف تنها یک موضوع را مطرح کنید و آن را به‌خوبی توضیح دهید.

(یادداشت: ممنون می‌شوم هنگام استفاده کردن از مطالب این کانال، منبع را ذکر کنید و دربارۀ مطالب کانال به بنده بازخورد دهید.)

با احترام فراوان

مرتضی رضایی آدریانی
https://t.me/HealthTranslation


🌻🌻🌻
🌻🌻🌻
🌻🌻🌻

سلام و احترام خدمت شما همراهان بزرگوار

با توجه به سوال مکرر دوستان دربارۀ ترجمه، فرایند و شرایط ترجمۀ مقاله از فارسی به انگلیسی در سال 1404 در ادامه خدمت شما توضیح می‌دهم.

مراحل ترجمه
مرحلۀ اول: مقاله را داوری و ایرادهای آن را مشخص و پیشنهادهایی برای بهبود کیفیت آن عرض می‌کنم. تجربۀ ترجمۀ حدود هزار مقاله نشان داده است که این داوری باعث می‌شود فرایند داوری و پذیرش مقاله در مجله بسیار هموار شود.
مرحلۀ دوم: نویسنده مقاله را براساس نتیجۀ داوری اصلاح می‌کند.
مرحلۀ سوم: مقالۀ اصلاح‌شده را ترجمه می‌کنم. هنگام ترجمه، مقاله را در صورت لزوم اصلاح می‌کنم.
مرحلۀ چهارم: پس از ترجمه، یک بار کل ترجمه را می‌خوانم و آن را یک‌دست می‌کنم.
مرحلۀ ششم: همکار بنده (کارشناس زبان انگلیسی) دو بار مقاله را می‌خوانند و در صورت نیاز، پیشنهادهایی برای بهبود کیفیت ترجمه ارائه می‌کنند.
مرحلۀ هفتم: پیشنهادهای همکارم را بررسی و در صورت نیاز، آنها را در مقاله اعمال می‌کنم.
مرحلۀ هشتم: ترجمۀ نهایی مقاله خدمت نویسنده تقدیم می‌شود.

هزینۀ ترجمه
هزینۀ ترجمۀ مقاله از ابتدای سال جاری واژه‌ای 2000 تومان است که براساس تعداد واژه‌های مقالۀ فارسی نهایی محاسبه می‌شود.
ترجمۀ متن‌های کوتاه (مانند ابزار یا چکیده) نیز واژه‌ای 2000 تومان است.

کیفیت ترجمه
تقریبا در اکثر دانشکده‌های پرستاری و مامایی دانشگاه‌های کشور، استادان و دانشجویانی هستند که برای آنها کار ترجمه انجام داده‌ام. در هر دانشکده‌ای باشید، احتمالا بتوانم استادان یا دانشجویانی را (با دریافت اجازه از آنها) معرفی کنم تا از آنها دربارۀ کیفیت کار ترجمۀ بنده سوال کنید.

با احترام فراوان

مرتضی رضایی آدریانی
https://t.me/HealthTranslation


🌻🌻🌻
🌻🌻🌻
🌻🌻🌻

سلام و احترام خدمت شما بزرگواران

در فرستۀ قبلی دربارۀ پاراگراف‌نویسی گفتیم که «مهم‌ترین اصل در پاراگراف‌نویسی این است که در هر پاراگراف باید «فقط یک موضوع» آورده شود. موضوع پاراگراف در «جملۀ اول پاراگراف» معرفی می‌شود.»

در ادامۀ آن فرسته عرض می‌شود که نکتۀ مهم دیگر در پاراگراف‌نویسی این است که جمله‌های هر پاراگراف باید با جملۀ اول آن پاراگراف و جمله‌های قبل و بعد ارتباط مستقیم و منطقی داشته باشد. مرتبط نبودن جمله‌های پاراگراف با جملۀ اول آن و با سایر جمله‌ها باعث می‌شود متن پاراگراف از‌هم‌گیسخته شود و نظم منطقی نداشته باشد.
از طرفی، هر پاراگراف نیز باید با پاراگراف قبل و بعد ارتباط منطقی داشته باشد. براساس این اصل، هر پاراگراف‌ باید طوری نوشته شود که تاحدی بتوان موضوع پاراگراف بعدی را پیش‌بینی کرد.

اگر واژه‌های یک جمله با هم، جمله‌های یک پاراگراف با هم، و پاراگراف‌های یک متن با هم ارتباط منطقی داشته باشند، آن متن تا‌اندازه‌ای منسجم و ساختارمند می‌شود. اگر این ارتباط‌ها برقرار نباشد، متن نیز از‌هم‌گسیخته می‌شود.

اصل «ارتباط منطقی» که در این فرسته مطرح شد، اصلی ساده و بدیهی است؛ با‌این‌‌حال، در بسیاری از مقاله‌های که برای ترجمه به بنده ارجاع می‌شود، این اصل رعایت نشده است و درنتیجه، پاراگراف‌ها از هم‌گسیخته است. با رعایت کردن این اصل می‌توان کیفیت مقاله و احتمال پذیرش آن را به‌طور معنی‌داری افزایش داد.

(ممنون می‌شوم هنگام استفاده کردن از مطالب این کانال، منبع را ذکر کنید و دربارۀ مطالب کانال به بنده بازخورد دهید.)

با احترام فراوان

مرتضی رضایی آدریانی
https://t.me/HealthTranslation

🌻🌻🌻
🌻🌻🌻
🌻🌻🌻
.

سلام بر شما بزرگواران گرامی

در برخی از مقاله‌هایی که برای ترجمه به دست بنده می‌رسد، ساختار و محتوای پاراگراف پایانی مقدمه شبیه پاراگراف زیر است:

«با توجه به مطالب فوق و از آنجا که درد می‌تواند بر وضعیت همودینامیک و روانی بیماران تاثیر بگذارد و همچنین به دلیل اینکه درد در دورۀ پس از عمل شایع است و می‌تواند عوارض مختلفی داشته باشد و اینکه برخی از بیماران ممکن است درد خود را به‌درستی گزارش نکنند و با در نظر گرفتن اینکه در برخی بیمارستان‌ها بررسی و درمان درد به‌درستی انجام نمی‌شود و همچنین اینکه تجربۀ محقق نشان می‌دهد پروتکل مناسبی برای مدیریت درد وجود ندارد، لذا پژوهشگر بر آن شد پژوهشی در این زمینه انجام دهد تا تاثیر مداخلۀ الف بر درد پس از جراحی را بررسی کند.»

در پاراگراف‌هایی که با ساختار فوق نوشته می‌شود، نویسندگان برخی مطالب مطرح‌شده در پاراگراف‌های قبلی را تکرار می‌کنند و مطالبی که باید در پاراگراف‌های قبلی مطرح و توضیح داده می‌شد را با استفاده از جمله‌ای بسیار طولانی (به طول یک پاراگراف!) به‌صورت سطحی مطرح و بدون توضیح کافی رها می‌کنند. درواقع، چون نویسندگان نمی‌دانسته‌اند مقدمه را چگونه پاراگراف‌بندی کنند و نتوانسته‌اند هر مطلب را در جای صحیح خود بیاورند، ناچار می‌شوند مطالب ناگفته را با استفاده از ساختار نادرست فوق در یک پاراگراف بیاورند. گاهی پیش می‌آید که از نویسندگان درخواست می‌کنم این پاراگراف را طبق اصول صحیح پاراگراف‌نویسی و با استفاده از جمله‌های کوتاه اصلاح کنند. آنها نیز در پاسخ به این درخواست، بدون اصلاح کردن ساختار پاراگراف، صرفاً چند نقطه در انتهای برخی جملات می‌گذارند و با این کار، پاراگراف را ضعیف‌تر می‌کنند.

راه صحیح برای پیشگیری کردن از بروز این مشکل، استفاده کردن از اصلِ ساده و اساسیِ «یک موضوع در هر پاراگراف» است که در فرسته‌های قبلی توضیح داده شد.

امیدوارم این فرسته برای شما سودمند باشد.

(ممنون می‌شوم هنگام استفاده کردن از مطالب این کانال، منبع را ذکر کنید.)

با احترام فراوان

مرتضی رضایی آدریانی
https://t.me/HealthTranslation


🌻🌻🌻
🌻🌻🌻
🌻🌻🌻
.