صبور باش. پاداشِ صبر خیلی قشنگه.

به دنیا نیومدم که جا بزنم. من اگر آدمِ جا زدن بودم، همون بدو‌ تولد جا می‌زدم.

خدایا لطفا هرچه سریع‌تر روزهای خوب، آدم‌های خوب و اتفاق‌های خوب رو وارد زندگی‌مون کن. آمین.

خودت رو لایق بدون. چرا تو نه؟

قراره عکس پروفایل چنل عوض بشه و چیزی بشه که خودِ واقعی این روزهای منه. جدی، بی‌پروا، و جسور.

خودت باش، خط قرمز داشته باش، نه گفتن رو یاد بگیر و نترس از اینکه بعضی‌ها ترکت کنن.

کسی که همیشه کوتاه میاد، نه به احترام واقعی می‌رسه، نه به آرامش درونی، و نه حتی به اون محبتی که دنبالش بود. آدم‌ها شاید از یه آدمِ همیشه تسلیم سوءاستفاده کنن یا کنارش راحت باشن، ولی ته دلشون براش احترام عمیق و اصیل قائل نیستن. درواقع برای به دست آوردن تایید بقیه، خودت رو قربانی می‌کنی ولی در نهایت یه هویت توخالی و خسته برات می‌مونه.

سرزنش کردن خودت رو تموم کن. مهم اینه تلاشت رو بکنی و آگاه باشی که دوباره اون اشتباه رو تکرار نکنی. وگرنه که همه‌مون اشتباه می‌کنیم و این بخشی از انسان بودن‌مونه.

یک سوال هایی هم هست که نمی‌دانم چگونه باید جواب‌شان را داد.
انگار هیچ‌کس احوالات آدمی را که روان‌شناسی خوانده جدی نمی‌گیرد.
توهم مضطرب می‌شوی؟ مگر روان‌شناسی نخواندی؟
توهم گاهی به خود‌کشی فکر می‌کنی؟ مگر روان‌شناسی نخواندی؟
نمی‌دانم این‌ها، آرایشگر‌های شهرشان خودشان سلمانی نمی‌روند یا دندان‌پزشک هایشان، دندان‌درد نمی‌گیرند؟ عجیب‌است، باید برای اندوه‌هایم هم جواب پس بدهم.

وقتی یاد می‌گیری با کم‌ترین چیزها بسازی، همون کم‌ترین‌ها تبدیل به سقفِ آرزوهات می‌شه. دیگه یادت می‌ره که تو برای پرواز ساخته شدی.

ما همه بلدیم وقتی شادیم و موفقیم خودمون رو دوست داشته باشیم. هنرِ اصلی اینجاست که وقتی در مسیرِ سقوطیم یا پر از اشتباه و ناپختگی هستیم، باز هم بتونیم خودمون رو دوست داشته باشیم و تظاهر نکنیم که همه‌چیز عالیه.

تو لیاقت عشقی رو داری که استاندارداتو ببره بالا نه استرس و اضطراب تو.

زن‌ها مدت‌ها قبل از اینکه با پاهاشون برن، ذهنی و احساسی رابطه رو ترک کردن. وقتی یک زن مطمئن بشه که فردا هم ادامه‌‌ی همین بی‌تفاوتی و ناامیدی امروزه، سوگواری رابطه رو در حالی که هنوز توی رابطه‌ست انجام می‌ده، اشک‌هاش رو یواشکی می‌ریزه، دل می‌کنه و روزی که در رو می‌بنده، اونقدر آروم و بدون داد و بیداد می‌ره که طرف مقابل تازه می‌فهمه چه اتفاقی افتاده. خلاصه که حرف حساب جواب نداره. تا وقتی افق پیش‌رو روشن باشه، آدم طوفان‌های امروز رو هم تحمل می‌کنه؛ اما امان از وقتی که بدونی فردا حتی کورسوی نوری هم نیست.

وقتی نگرانِ چیزی هستی که هنوز اتفاق نیفتاده، داری رنجِ اون رو پیش‌خرید می‌کنی. اما نکته اینجاست که اگر اون اتفاق بیفته، تو اون لحظه توانش رو پیدا می‌کنی که باهاش مواجه بشی، چون نسخه‌ آینده‌ی تو قوی‌تر از الانته. و اگر اتفاق نیفته که اکثراً نمی‌افته، تو فقط انرژی‌ت رو هدر دادی. نگرانی، فقط لذتِ الان رو ازت می‌گیره، نه رنجِ فردا رو.

در نهایت تو می‌مونی و آینده‌ای که امروزت ساختی، بقیه‌ی مسائل رهگذری بیش نیستن.

ازدواجِ موفق، مالِ آدم‌هایی نیست که هیچ مشکلی ندارن؛ مالِ آدم‌هایی‌ئه که قبل از ازدواج، یه دور تا تهِ خودشون رو شخم زدن و به صلحِ درونی رسیدن.

فراموش نکن که احترام، اکسیژنِ رابطه‌ست.

من فکر می‌کنم بی‌احترامی، برخلافِ خیلی از اشتباهات دیگه، معمولاً غیرعمدی نیست؛ یه انتخابه. وقتی کسی انتخاب می‌کنه بهت بی‌احترامی کنه، یعنی متوجه باش که من دیگه برات ارزش قائل نیستم.

یعنی متوجه باش که من می‌دونم رو به روی من، چه کسی قرار گرفته و انتخاب کردم در برابر تو، چنین رفتاری انجام بدم. و برام مهم نیست تو چقدر برام عزیزی، و چه آسیبی قراره از طریق حرف‌های من، بهت وارد بشه.

متداول‌ترین سؤال: چرا من لغت زیاد می‌خونم، اما یادم نمی‌مونه یا نمی‌تونم ازش استفاده کنم؟ اینجا توضیح دادم چطوری باید لغت بخونی.